U bent hier

Nieuws over de arbeidsmarkt - december 2010

Laura gelooft in droomjobs. En wie zoekt die vindt. Het jaar voor ze 30 wordt, schakelt ze daarom een versnelling hoger en test ze 30 droomjobs uit.

Op haar blog jobshopper.be schrijft ze hierover:

Mijn droomjob bestaat. Ik voel het.
En hij is in de buurt, ik kan hem bijna ruiken.
Slechts 1 obstakel: de klok tikt. Volgend jaar word ik 30.
Op 18 november 2011. Een psychologische grens...

En door thuis te zitten ga je de ware niet tegenkomen. Tijd dus voor een masterplan: vóór de dag dat ik 30 word, wil ik graag nog 30 jobs uitproberen.

Uitbater van een jeugdherberg?
Reisgidsjournalist?
Reportagefotograaf?
Curator?
Dierenartsassistente?

Ik ga speeddaten, jobsurfen, werkwereldreizen.
Een jaar lang word ik jobservator.

Lola Gonzalez (51), baas van een consultancyfirma in Florida, moest door de crisis enkele trouwe medewerkers ontslaan, maar kon dat niet over haar hart krijgen. In plaats daarvan besloot ze zelf ontslag te nemen, zodat ze niemand op straat moest zetten. Gonzalez: "Hoe kan je nu iemand ontslaan die je vertrouwde en die jou ook vertrouwde?"

De personeelsleden waren stomverbaasd toen Gonzalez hen het nieuws bracht en effectief haar spullen begon te pakken.

Nobel? Of gewoon stom?

bron: Jobat

Nog een paar weken en het is Kerstmis, zo begint Martins column in het MagEzine. Kerstmis is een tijd waarin heel wat mensen traditioneel de balans van het afgelopen jaar opmaken. Ik doe dat ook wel eens graag, even achterom zien en nagaan hoe het spoor dat ik achterliet voortkronkelt. Wanneer heb ik welke beslissing genomen en waarom? Wat was het resultaat? En ben ik tevreden met die uitkomst? Of wat is me wanneer overkomen? Hoe sta ik daar nu tegenover?

Er zijn mensen genoeg die geen enkele behoefte hebben aan een dergelijke terugblik. Zij gaan ervan uit dat er in het leven maar één richting is: vooruit. Dat je moet leven in het nu, dat je je blik op de toekomst moet richten en dat je maar beter niet te lang blijft stilstaan bij het verleden. Daar is niks mee, natuurlijk. Maar mijn stelling is dat je dan op beroepsmatig vlak niet op zoek moet gaan naar mensen met ervaring. Omdat ondervinding per definitie iets is dat aan het verleden is verbonden. Als je uitsluitend bezig bent met de dingen die komen gaan, stelt iets als levenservaring nog maar weinig voor.

Kan jij -als nuchtere volwassene- nog genieten van de sneeuw? Of denk je vooral aan de minder romantische aspecten zoals de zwarte brij op de weg, de ellenlange files en de kans om uit te glijden terwijl je twee zware zakken met boodschappen torst? Vertel het ons!