U bent hier

Nieuws over de arbeidsmarkt - januari 2011

Vandaag vieren we gedichtendag. Het thema? Nacht. ‘Niet toevallig een thema dat sinds lang vervlogen tijden het meest poëtische in mensen naar boven haalt ’, zegt Leen Raats, onze kersverse bedrijfsdichter. Ter gelegenheid van deze gedichtendag, schudde ze de volgende pennenvrucht uit haar mouw:

En als dan ‘s nachts de dingen
stiller. Blijken woorden slechts impressies.
Belichaming van wat anders
vormloos.

Een poging tot vangen wat zich niet
vangen laat en daarom bij voorbaat
tot falen gedoemd. Toch is het alles

wat ik heb: ogen
die vraagtekens plaatsen tussen oren
die uitroeptekens bemerken

en een mond die opent
als een dubbele punt: hier
is het boek dat ik al die jaren schreef.

De zin van mijn leven
met foto op de achterflap.
Ik glans:

lees me niet.

Nu de dagen grijs zijn en de lente nog ver weg, kan onze vraag van de week je misschien even opbeuren.

Droom jij weleens van een ander leven? En wat houdt je droom precies in? Vertel het ons! 

Ben je lid van Facebook, dan vraag je je wellicht soms af wat te doen met vriendschapsaanvragen van collega’s. Doorwinterd Facebookgebruiker Axel (29) accepteert de aanvragen, maar censureert zijn profiel, zo vertelt hij in het MagEzine.

Axel: “Toen ik vijf jaar geleden een profiel aanmaakte op Facebook, bestond mijn vriendenlijst vooral uit echte vrienden en kennissen die op dezelfde golflengte zaten als ik. Toen postte ik al eens een pittig statusbericht, met vaak nog pittiger reacties tot gevolg. Maar tegenwoordig is Facebook zo populair, dat ik ook vriendschapsverzoeken van collega’s en klanten krijg. Sindsdien let ik op met wat ik post op mijn profiel, ook al vind ik dat soms jammer.”

Accepteer jij altijd vriendschapsaanvragen van collega's? Of zit je helemaal niet op Facebook?

Sinds december 2009 hebben mijn echtgenote en ik een nieuwe traditie gelanceerd, vertelt Martin in het MagEzine: een jaarlijkse (kerst)citytrip met het hele gezin. Voor het gemak hebben we daar meteen zo min mogelijk voorwaarden aan verbonden. We gaan met zijn allen, wat in ons geval zeven personen betekent. We blijven binnen Europa, omdat je anders veel te veel tijd verliest met het reizen. En we blijven bij voorkeur vier nachten. 

De traditie werd ingezet met een trip naar Stockholm. Dat we daar waren tijdens de kerstdagen maakte de uitstap eens zo charmant. Want hoewel Zweden de naam hebben wat koel te zijn, weten ze hun steden wel warm en gezellig te maken in die periode. Wat ook opviel was de uitstekende kennis van het Engels. Het maakte niet uit of je een kledingzaak of een restaurant binnenliep, het personeel sprak vloeiend Engels.

Toen ik met een winkelbediende in gesprek raakte en haar complimenteerde met haar kennis van die taal, kreeg ik een even simpel als logisch antwoord: ‘Om als kleine taalgemeenschap te kunnen overleven, moet je wel openstaan voor andere talen. Daarvoor hoef je echt je eigen taal niet te verloochenen.’ Een mening die in het één gemaakte maar nog steeds versnipperde Europa helaas minder vanzelfsprekend is dan het lijkt – wat dat betreft volstaat het om ook eens goed in onze eigen tuin te kijken.

Wat verwacht jij van 2011? Wordt het beter, slechter of meer van hetzelfde? En op welk vlak? Vertel het ons!