U bent hier

Nieuws over de arbeidsmarkt - november 2013

jong geweldJong Geweld is een magazine over jongeren, gemaakt door jongeren, voor werkgevers.

De cijfers liegen er niet om. In centrumsteden als Mechelen en Turnhout is 1 op de 4 jongeren werkloos. In de stad Antwerpen zijn dit er zelfs nog meer. Het vermijden van een verloren generatie is op dit moment onze grootste uitdaging.

Maar we kunnen dit niet alleen. VDAB sloeg de handen in elkaar met 6 studenten Journalistiek van de AP Hogeschool en maakte een magazine dat de pluspunten van jongeren in de verf zet. “We willen werkgevers en bedrijfsleiders overtuigen om meer jongeren aan te nemen”, zegt Annelies Block, één van de redacteurs van het magazine.

Jong Geweld brengt een mix van artikels, interviews en cijfers. Werkgevers krijgen tips voor het rekruteren van personeel via sociale media en we zetten de belangrijkste tewerkstellingsmaatregelen voor jongeren nog eens op een rijtje. Daarnaast wil het magazine ook een aantal vooroordelen over jongeren op de werkvloer ontkrachten: dat ze lui zijn, te laat komen of alleen maar oog hebben voor hun gsm.

Jong Geweld telt 28 pagina’s en verschijnt op 10.000 exemplaren. De vormgeving en de teksten zijn de verdienste van de AP-studenten, VDAB geeft het graag aan bedrijven en partners mee. Op 28 november werd het magazine officieel voorgesteld aan bedrijven en partners in Congrescentrum Ter Elst in Edegem. Foto’s van dit event vind je hier.
 

procesoperator

Roadies: twee jongeren, Brecht (19) en Hanne (18), voeren 40 weken lang elke week ander werk uit.

Hanne vertelt over haar ervaring als procesoperator:

“Voor de job als procesoperator ben ik bang. Ik kan er mij niks bij voorstellen. Wat in godsnaam steekt een procesoperator uit in een mastodont als BASF? Safety first, dus ook kledingsgewijs. BASF steekt Brecht en mezelf in een veiligheidshelm en- bril, en een blauw pak dat de allures heeft van een gevangenisplunje.

BASF produceert halffabricaten zoals basisstoffen en -zuren. Het bedrijf waar Brecht en ik werken, produceert acrylzuur. Dat is een stof die post-its doet kleven, en de babypipi netjes absorbeert in de luiers. Het zuur is bijzonder explosief, bijtend en dus heel gevaarlijk. Veiligheid krijgt hier topprioriteit. Als dat zuur in contact komt met je huid, krijg je ernstige brandwonden.

Werkend leren en lerend werken, het motto der procesoperators. Een technische of chemische achtergrond heb je nodig, uit je secundair of een hogere opleiding, dat kan allebei.  De nodige kennis leer je vooral op de werkvloer. Een complexe installatie volledig leren kennen, vraagt zeker tien jaar tijd. Met ervaring zit een titel als ploegbaas of meestergast misschien wel in de pijplijn. Hebt ge’m?”

Volg Hanne tijdens haar ontdekkingstocht bij BASF: www.roadies.be

Met de steun van Klasse, DBO, VDAB & ESF.

Samen met collega's (in de bedrijfskantine of elders...), met een vriend die in de buurt werkt of alleen in alle rust en stilte? Laat het ons weten!

kapper

Roadies: twee jongeren, Brecht (19) en Hanne (18), voeren 40 weken lang elke week ander werk uit.

Hanne  vertelt over haar ervaring als kapper:

“Wanneer ik kapsalon Xantippe voor het eerst binnenstap, ben ik me opeens heel bewust van mijn haren: doorweekt en verwaaid. Ik zie vijftien vrouwen, met elk minstens één paar handen in hun haar. Net een haarfabriek. Het is er gezellig roezemoezig, en sjiek. Een wespennest van haarplukken, ronkende haardrogers en geurende shampoos bedienen mijn zintuigen. Overal zie ik beweging. Een kapper staat nooit langer dan zeven seconden stil. Vaak bedienen ze drie instrumenten tegelijkertijd: een kam, de haardroger en een krultang. Nochtans, ze hebben geen derde hand aangenaaid of bezitten geen input voor batterijen. En toch werken ze hier sneller dan het licht. Brecht en ik hebben het gevoel dat onze rug een betonblok geworden is. Fysiek klasseer ik deze job onder topsportniveau.

Je moet heel graag onder de mensen zijn, en ook weten hoe je vertrouwen kan winnen. “Als je goed kijkt naar het haar van je klant, dan weet je wat voor persoon iemand is,” legt coach Christine uit. Ze heeft naast gouden knipvingers ook een mensenkennis van jewelste.”

Op welk vlak was deze job een uitdaging? Fysiek, creatief? Bezoek de jobpagina: http://www.roadies.be

Met de steun van Klasse, DBO, VDAB & ESF.

Kijkend naar het treurig schouwspel van waterdruppels en grijze luchten door het raam, verzucht je wellicht niet: "Hmm, was ik maar met de fiets naar het werk gekomen". Toch mag je slecht weer schrappen als reden om met auto/bus/trein/tram te pendelen. Want het regent dus bijna nooit. Echt.

Een dappere Nederlander, Gerard Poels, bewijst het elke dag. Hij houdt sinds 2008 dag na dag keurig statistiekjes bij van de neerslag tijdens de fietsrit naar en van het werk. En zet die dagelijks op zijn website: hetregentbijnanooit.nl. Na vijf jaar zien de totalen er zo uit:

1482 ritten, en maar 140 keer nat geworden.
In z'n natste jaar waren 12% van de ritten geheel of gedeeltelijk nat. In het droogste jaar zelfs maar 7%.

Voor het geval dat je vermoedt dat die Nederlander misschien op een droog plekje woont: ook weerman Frank Deboosere is zo'n fietsfreak die bijna dagelijks 20 kilometer enkele reis met de fiets afmaalt, en alles keurig noteert. Hij rekent op andere manier -houdt bij hoeveel procent van de fietsrit hij in de regen rijdt- maar komt tot gelijkaardige resultaten. Na drie jaar komt hij tot de conclusie dat het maar 8% van de tijd regent.

En voor het geval je nog andere uitvluchten zoekt om je niet zo lange verplaatsing toch gemotoriseerd te doen: de fietsersbond heeft een mooie brochure waarin de vooroordelen ontkracht worden. En levert nog een hoop argumenten pro erbovenop: het is gezond, het is snel, het is financieel voordelig, het is goed voor economie en leefmilieu en het verhoogt de verkeersleefbaarheid.

Heb jij een voorkeur voor een mannelijke baas, of een vrouwelijke baas? Of maakt dat helemaal niet uit? Laat het weten!

dakwerker

Roadies: twee jongeren, Brecht (19) en Hanne (18), voeren 40 weken lang elke week ander werk uit.

Hanne  vertelt over haar ervaring als dakdekker:

 “Om de wereld te voorzien van een dak, hijs ik me opnieuw in een kostuum: een broek waarin ik twaalf taarten kan verstoppen, een dikke pull tegen de wind, een knaloranje helm en veiligheidsschoenen waar een paard op mag gaan staan. Kledinggewijs ben ik klaar voor de winderige en gevaarlijke job van dakdekker.

Een dakdekker levert stevig en nauwkeurig werk. Op zijn schouders rusten niet alleen veel balken, ook een pak verantwoordelijkheid. Wanneer een dak niet geplaatst is volgens de regels van de kunst, is een huis niks waard. “Het is veel meer dan wat balken aan elkaar timmeren,” toont coach Raf. “Eerst moet je het plan bestuderen, de balken op de millimeter meten, zagen en aan elkaar nieten. “Een goeie portie fingerspitzengefühl is een vereiste,” vult dakdekker Sam aan.

Het wordt me duidelijk waarom hier zo weinig vrouwen op het dak staan. Met planken van vijftig kilo op je schouder de ladder opklauteren, dat is gene kattenpis. Je hebt best wel wat spierbundels nodig.”

Heeft  Hanne haar mannetje kunnen staan in de wereld van de dakdekkers? Surf snel naar http://www.roadies.be.

Met de steun van Klasse, DBO, VDAB & ESF.

Het lief van Hannelore probeert Hannelore met een origineel cv aan haar droomjob te helpen. Tot het zover is, zal hij niet meer op de Playstation spelen. Een belofte waar hij onmiddellijk spijt van kreeg...

Wie helpt hem? Lees verlosmijvanhannelore.be.

En vind je dat je maatschappelijke plicht? Of zie je het meer als een vrijblijvende hobby? Laat het weten!

boomkwekerij

Roadies:twee jongeren, Brecht (19) en Hanne (18), voeren 40 weken lang elke week anderwerk uit.

Hanne  vertelt overhaar ervaring als uitvaartverzorger in een dierencrematorium:

“Ik en de dood, wij klikken niet echt. De dood maakt mijvooral bang. En toch zijn er mensen die een speciale band hebben met de dood.Dat leer ik in dierencrematorium Somnia. Waarom stopt niet iedereen zijn dieronder de grond? Als uitvaartverzorger gaanBrecht en ik op zoek naar het antwoord. In één week ontvangen we vijftig mensen diehun dier laten cremeren. Vooral de kat en hond zijn trouwe klanten,maar ook de goudvis, uil en het ratje. Allemaal dood weliswaar.

Alsuitvaartverzorger vang je de baasjes en hun tranen op en regel je depapierrompslomp. Volgens de wetgeving betekent ‘levende wezens cremeren’‘verwerken tot afval’, en dat moet administratief verlopen volgens de regels. Je moet goed met mensen kunnen omgaan, maar ook je hoofd bij de zaakhouden. De as van Tarzan in de urne van Lola, zo’n fout kan je je nietpermitteren. De oven haalt gemakkelijk duizend graden. Een dier leg je bestsnel en precies in de oven, uit bescherming voor je eigen pels. Dode dierenwerken ook niet mee als je ze draagt: ze zijn zwaar en stijf en dat maakt hetpraktische werk vaak lastig en moeilijk.

Alsuitvaartverzorger in een dierencrematorium switch je “tussen werken met mensenen dieren, tussen emoties en machines (de ovens)”.

Hoe is Hanne hiermee omgegaan? Surf naar http://www.roadies.be

Metde steun van Klasse, DBO, VDAB & ESF.

"Stel, je hebt tien jaar voor een bedrijf gewerkt. Je hart en je zielgegeven, netjes op tijd gekomen, hard gewerkt en collegiaal geweest", aldus Guido in het MagEzine

"Ineens is er dan die dag waarop je voelt: ik heb hier geen zin meerin. Geen baaldag, baalweek, geen periode waarbij je je naar het werkmoet slepen, neen gewoon, op, finaal gedaan.

Je kunt dan een aantal dingen doen. Negeren, de focus verleggennaar iets wat je wel passioneert en gewoon elke dag naar het werktrekken om de centjes binnen te rijven. Het is een oplossing. Ik zou zeniemand aanraden, maar het is ontegensprekelijk een oplossing.

Je kunt mindfulness en selfmotivation trainingen gaan volgen en tochmaar proberen om er terug zingeving in te steken. Ik denk dat datongeveer even zinvol is als een affaire beginnen met iemand op ’t werk.Niet dus.

Panikeer je? Ben je stiekem opgelucht? Of vertrek je stante pede op wereldreis? Laat het ons weten!