U bent hier

Nieuws over de arbeidsmarkt - juli 2015

Columnist Guido Everaert in het MagEzine: "Telkens als ik over mijn kinderen schrijf, slaag ik erin om minstens één van hen, maar meestal alle vier, verongelijkt te doen bellen. ‘Dat ik hen niet begrijp, dat ik nogal wat dingen durf zeggen, als immer afwezige en onbekommerde vader’. Nochtans, en ik zal het hier nog maar eens zeggen en hopen dat ze ’t deze keer wel begrijpen en onthouden: ik heb een immens respect voor elk van hen en hoe ze hun weg zoeken in deze wereld. Van de oudste tot de jongste (en ze zijn met vier). Ze doen dat goed, en ik heb er maar een heel klein aandeel in gehad. Misschien ben ik zelfs de oorzaak van het feit dat het allemaal niet zo eenvoudig loopt. Gedane zaken en zo. Niets meer aan te doen, helaas.

Ook al vinden ze hun weg: toch gaat de bezorgdheid nooit weg. Ze blijft, en neemt zelfs toe. De oudste heeft samen met haar man een appartement gekocht en trekt daar binnenkort in. Ontzettend blij, maar ook ontzettend bezorgd. Gaan ze dat wel kunnen blijven betalen, gaat dat geen stress in hun relatie brengen, als alles maar goed blijft gaan…

De tweede heeft onlangs met glans zijn universitair diploma behaald. Ontzettend blij, maar ook ontzettend bezorgd. Oh god, als hij nu maar werk vindt, wat gaat dat anders met zijn zelfbeeld doen, en met zijn kop. En hij moet nu nog minstens veertig jaar werken, elke keuze kan de verkeerde zijn, hoe kan ik hem daarvoor behoeden… Het houdt niet op.

Nummer drie, heeft alles wat de wereld haar geven kon, ze heeft een scherp verstand en ze weet van aanpakken. Maar dan heeft ze een keer een tweede zit, en dan denk ik… Misschien heeft ze zich vergist, en doet ze die studies niet graag? Misschien wil ze wel iets anders doen? Wat als het mislukt, hoe gaan we haar dan moeten redden? Tegelijk weet ik dat ze ’t niet nodig heeft, ze komt altijd op haar pootjes terecht.

En de laatste, mijn losbol, die leeft haar leven aan tweehonderd percent. Ze heeft geen tijd voor gezever, ze heeft werk, ze woont zelfstandig, maar ik herken er zoveel van mezelf in. Dat is een erg dubbel gevoel. Ook daar ben ik ontzettend blij mee en ontzettend bezorgd over. Gaat ze ’t wel allemaal volhouden? Ze kan niet eeuwig blijven feesten, spelen en keihard werken. Wanneer gaat ze iets ernstigs doen? Maar elke keer dat ik haar ontmoet merk ik een stukje meer maturiteit en levenswijsheid, waardoor ik gerustgesteld ben, eventjes.

Bezorgdheid heeft met loslaten te maken. Mijn ouders waren daar erg goed in. Ze stonden niet voor onze keuzes, ze stonden ernaast, en keken toe, hoe we ’t er vanaf brachten. Niet meer als vangnet, zoals toen we klein waren. Neen, eerder als betrokken toeschouwer, die beseft dat hij niet veel kan doen, maar er wel altijd zal zijn om met raad en daad bij te staan.

Ik hoop dat ik dit ook ooit ga kunnen..."

Ga jij soms op microavontuur? Vertel het ons!

  • Nieuwe cijfers over arbeids- en inkomenssituatie in gezinnen met jonge kinderen (Kind en Gezin)
    Kind en Gezin stelde vandaag nieuwe cijfers voor die een beeld schetsen van de socio-economische omgeving waarin kinderen in Vlaanderen opgroeien. De arbeidssituatie en het inkomen in het gezin bepalen mee de kansen en de leefsituatie van kinderen en beïnvloeden ook het gebruik van kinderopvang. 
  • Kinderen profiteren van werkende moeder (Knack)
    Studie van de Harvard Business School toont aan dat dochter van werkende moeders betere carrières uitbouwen en in gelijkwaardiger relaties belanden.
  • Middenklasse dreigt te verdwijnen (Volkskrant)
    In Nederland sneuvelen in sneltempo banen bij banken, verzekeraars en andere dienstverlenende beroepen. Gaat de middenklasse met vaste (kantoor)baan verdwijnen?
  • 4de sollicitant maakt meeste kans (Jobat)
    Sollicitanten moeten met veel dingen rekening houden, maar hoe goed voorbereid ze ook zijn, er komt vaak ook wat geluk bij kijken.
  • How to hack the job hunt (Medium)
    Jeremy Meunier legt uit hoe hij zijn zoektocht naar een job via slimme Facebook-ads bij elkaar "hackte".
  • 10 Office Etiquette Rules You Wish Your Boss Would Follow (HowStuffWorks)
    Meedoen aan roddelen, je werknemers tegenover anderen bekritiseren, hen de rekening laten betalen, bespioneren... allemaal zaken die helemaal niet stroken met de "etiquette" voor een goeie baas.
Columnist Guido: "Ik kan jaloers zijn op dingen die ik totaal niet ken… Hebt u dat ook? Gras dat er groener uitziet aan de andere kant van de heg?Dan zie ik bijvoorbeeld zo’n bouwvakker, of een wegenwerker aan de slag, in de zon. Hard werken, beetje dollen met collega’s. Meestal gebeurt dit als ik weet dat ik me ga moeten begraven in een of andere college- of vergaderzaal, of terwijl de deadlines rond mijn oren, zacht zoemende geluiden maken. Erg dwingende, dat wel. Dan beklaag ik me en vind ik dat ik het hard heb. Terwijl ik me met geen mogelijkheid kan voorstellen hoe het leven van een bouwvakker in elkaar zit, hoeveel chaos er daar wel heerst. Ik vermoed gewoon dat ze er verstandiger mee omspringen en dat het er simpeler aan toegaat.

Ik probeer me hun leven voor te stellen. Ik vermoed dat ze ’s morgens vroeg opstaan. Stevige boterhammen liggen klaar of worden bereid, en zwarte koffie wordt gedronken aan de keukentafel. In het huis dat ze zelf gebouwd hebben, want het zijn uiteraard handige Harry’s, die iets kunnen.

Dat huis is er gekomen door nijverheid en vlijt. Niet verder springen dan je kunt, niet te gek doen. Hier en daar al eens bijklussen, en veel zelf doen. Eerbaar. Overdag wordt er gewerkt, een strikt regime. Exact het aantal uren dat overeengekomen is. Overuren worden betaald. Op een treffelijk uur naar huis in het busje en eventueel een pintje.

Een avond die nog een avond is, en mogelijkheden om te fietsen, te sporten, een hobby te hebben of gewoon leeg voor het schermpje te hangen. Dat kan ook. Een geregeld leven, met een zorgzame vrouw en doodnormale kinderen.

Net zoals kantoormensen. Netjes op tijd, fris hemdje aan, niet te veel buitensporigheden. Niet veel spanning, maar ook geen verrassingen, zeker geen onaangename. Stiptheid. Reinheid, regelmaat. Alles heeft een prijs.

En dan kijk ik naar mijn eigen leven. Chaos, administratieve rommel, het gevoel dagelijks te vechten om te overleven. Momenteel heb ik geen grote opdracht: hoe ga ik de huur binnen twee maand moeten betalen…? Ik besluit om iets te gaan eten met een vriend. In een restaurant dat ik goedbeschouwd niet kan betalen. Maar ik doe het toch. We zien morgen wel weer, hoe groot de schade is. Het eten wordt een slemppartij, de nacht wenkt, en ik bezwijk. Ik leef, babbel, drink, denk en verzoen me met mijn lot. Dit is wat ik ben, een chaoot en een levensgenieter. Het is niet anders en ik kan niet anders. Ik heb geen haat-liefdeverhouding met structuur, ik blijf er graag en ver van weg.

De volgende ochtend is chaotisch, verward, en ik passeer opnieuw de montere bouwvakker. Oh, wat ben ik weer jaloers! Maar ik besef dat ik niet weggelegd ben voor zo’n leven. De vrijheid om ergens de brui aan te geven, de heerlijke ongebondenheid en de mogelijkheid om te zeggen ‘dit hoef ik even niet’.

Je betaalt er een prijs voor. Een hoge, maar een prijs is een reflectie van waarde. En die vrijheid, die is mij veel waard. Iedere vogel zingt zoals hij gebekt is."