U bent hier

Jobhoppen

Toen mijn grootvader bijna driekwart eeuw geleden op de scheepswerf van Schiedam aan de slag ging, nam iedereen in zijn omgeving automatisch aan dat hij daar tot aan zijn pensioen zou blijven, schrijft Martin in zijn column in het Magezine. 

Niet omdat hij geen avontuurlijke ziel had en dus de weg van de minste weerstand koos. En al evenmin omdat hij puur op zekerheid en veiligheid uit was, al had hij als kind en als volwassen man meer dan zijn deel van economische crisissen en laagconjunctuur gekregen.

Nee, toen hij begon te werken was het de gewoonte dat je voor de rest van je loopbaan bij dezelfde werkgever bleef. Het was in die tijd (en enkele decennia daarna) een heel normale zaak om het dertig- of veertigjarige jubileum van medewerkers te vieren. Na de doorgaans obligate toespraak van de directeur, die zich toen nog mijnheer liet noemen en niet gewoon Marc of John, volgde er voor de mannelijke jubilaris een doos sigaren en een bos bloemen voor de vrouw thuis, terwijl vrouwelijk personeel meestal een doos pralines en een fraaie ruiker kreeg aangeboden. Waarna iedereen van de afdeling een bescheiden glaasje schuimwijn op de gezondheid van het feestvarken nuttigde en vervolgens weer aan het werk toog want men mocht de klanten niet te lang laten wachten, niet?

Reageer

Reacties

awel zeg, dit vind ik nu eens een artikel naar waarheid. ik had het niet mooier kunnen verwoorden en omschrijven.
Ik persoonlijk zou in deze turbulente tijden liever bij 1 en dezelfde werkgever blijven. Maar helaas zien bedrijven hun personeel te vaak als vervangbaar en wordt de werkvloer omgebouwd tot een competitiecenter wat lijd tot stress en onzekerheid. Men is vandaag nooit zeker van zijn job. Zelfs niet in een gezond bedrijf. Men moet elke dag de volle 110% renderen. Doe je dat niet, dan wordt je gewoon vervangen. Onder die omstandigheden wordt het heel moeilijkom met leidinggevend personeel samen te werken,wat dan vaak lijdt tot het splitsen van wegen.
Beste Martin,alle respect voor je visie, maar volgens de ervaring die ik zelf heb, zie je het inderdaad verkeerd."De boom in allemaal, nu stap ik op", is inderdaad een natuurlijke reactie die velen onder ons (terecht en soms geregeld) hebben. Waarom doen we het dan niet? Meestal uit angst voor het onbekende en omwille van wat ik noem de levenskettingen: zaken die ons financieel binden. Ik wil ze toch graag wel eens ontmoeten die werknemers die zich uit loyaliteit vereenzelvigen met 1 werkgever, want -als ze nog bestaan in België- had ik er graag iets van willen leren.