U bent hier

VDAB-medewerker Paul

Exact een jaar geleden verkoos VDAB het pe@r-café in Lalibela als ‘Project in de Kijker 2014’. Tijd om even terug te blikken en de balans op te maken.

We mogen van een succes spreken, en dat is vooral te danken aan de inzet van het VDAB-projectteam, vele andere VDAB-medewerkers die zich belangeloos hebben ingezet en de verantwoordelijken ter plaatse in het pe@r-café. We werken allemaal samen aan eenzelfde doel, en dat zal ons nog lang bijblijven.

Het is ons gelukt de nodige middelen te verzamelen om de hut uit te rusten met de geschikte apparatuur en de basis te leggen voor e-learning, blijvende contacten en samenwerking. Dankzij de nodige garanties voor een zinvolle besteding, konden we op regelmatige basis een vast bedrag overmaken. We hebben zelfs nog reserves!

De verkoop van het boek “Haar talenten, haar loopbaan” loopt vlot. En ook de VDAB-sponsorloop tijdens de Kerstcorrida en de quiz van vorige week waren een succes. De volledige opbrengst van deze acties gaat naar het pe@r-café.

Maar hier laten we het niet bij. Gisteren zat het projectteam opnieuw samen om de verdere aanpak te bespreken. We bereiden nieuwe acties voor, en als alles goed zit, trekken we in het najaar opnieuw naar Lalibela. Zo kunnen we de voortgang ter plaatse blijven opvolgen…

De plaatselijke coach in het pe@r-café in Lalibela is aangeduid, de pc’s zijn geïnstalleerd, de wifi is in orde en de coach bezorgde ons een lijst met namen van de eerste kandidaat-cursisten voor de webleercursus Engels. Klaar om te beginnen dus? Niet helemaal. Want wat blijkt? Niet alle kandidaat-cursisten hebben voldoende pc-kennis om met webleren te starten. Gelukkig verlopen de contacten met de plaatselijke coach Mulugeta vlot, en wordt er al volop naar een oplossing gezocht.

Een leuke opsteker voor het project is dat de VDAB-medewerkers van de Werkwinkel en het Competentiecentrum in Genk erin slaagden om de 7.898 km -de afstand tussen Genk en Lalibela - te fietsen, te wandelen of te joggen. Alle kilometers die de 60 deelnemende collega’s maakten naar, van en tijdens het werk -zoals wandelingen tijdens de middagpauze, of prestaties tijdens de sportdag- telden mee. Sommigen leverden een bescheiden bijdrage van 4 kilometer, bij anderen liep de teller op tot wel 1.446 kilometer! Tijdens de middagpauze van de jaarlijkse campusdag van VDAB Genk fietsten enkele sportievelingen tenslotte de laatste 30 kilometer op rollen bij elkaar. Zij werden flink aangemoedigd door de andere collega’s. Deze symbolische actie leverde heel wat promotie en financiële steun op voor het project. Het gunstige effect op de teamspirit en de lichaamsbeweging zijn leuk meegenomen!

statistiek

En blijkbaar hebben we met deze actie ook anderen geïnspireerd: momenteel houden de collega’s van het competentiecentrum in Tongeren een gelijkaardige sponsoractie!
 

Gepost op 3 juli 2014

computerlesDe voorbije week zaten we samen met een medewerker van Close the Gap, een wereldwijde organisatie die de kloof tussen Noord en Zuid op het vlak van informatietechnologie wil verkleinen.

Wat ze bijvoorbeeld doen is afgeschreven pc’s een tweede leven geven in het landen in het Zuiden. Ze testen de toestellen, verwijderen alles en voorzien ze van nieuwe software. Daarna bezorgen ze de pc’s aan lokale organisaties. Naast pc’s schenken ze ook servers, printers, routers, beamers, tablets en smartphones. Zij regelen de vlucht om de producten ter plekke te brengen en de lokale organisatie neemt de importformaliteiten op zich.

Verder biedt Close the Gap ook webopleidingen aan in het Zuiden. Misschien kunnen we met hen samenwerken en hun opleidingen aanbieden in het Pe@r-café. We beantwoorden in ieder geval aan de voorwaarden om in aanmerking te komen voor een samenwerking.

  • Pe@r-café is een educatief en geen commercieel project.
  • De basisinfrastructuur is er.
  • De basiskennis over onderhoud en opleiding is aanwezig.

De medewerker van Close the Gap gaat ons de gegevens van hun contactpersoon in Ethiopië bezorgen.  We gaan zeker de mogelijkheden tot samenwerking aftasten.

Gepost op 16 juni 2014

hellingCoördinator André keerde zopas terug uit Ethiopië en gaf ons de laatste stand van zaken.

  • De laptops voor het Pe@r-café zijn aangekocht. De volgende stap is de wifi installeren. Een van de plaatselijke begeleiders brengt dit in orde. Dan kan er eindelijk gestart worden met webleren!
  • Het stadsbestuur besliste om nog enkele hutten bij te plaatsen.
  • Coördinator Tsega, stuurt ons nog een lijst met materiaal dat ze nodig hebben voor de dagdagelijkse werking. Tsega zal dit materiaal ter plekke aankopen.
  • En dan zijn er nog enkele praktische zaken die moeten geregeld worden: bewegwijzering, een veilig voetpad naar de helling waar het Pe@r-café gelegen is en deftige toiletten.

Het valt op hoeveel mensen er direct of indirect betrokken zijn bij projecten in het Zuiden. We ontmoetten in Lalibela bijvoorbeeld een groep vrijwilligers uit een Limburgs ziekenhuis. Ze kwamen een tijd in het ziekenhuis van Lalibela werken. “Verbazend hoe een simpele breuk het einde kan betekenen van een loopbaan,” vertelde een van hen. Gelukkig is het operatiekantoor vrij goed uitgerust omdat het ziekenhuis gesponsord wordt door verschillende bedrijven.

Het komt er bij ontwikkelingshulp op aan elkaar aan te vullen, niet te overlappen. Ook moeten we aandacht hebben voor een evenwichtige verdeling van de hulp. Mensen die echt hulp nodig hebben, mogen we zeker niet vergeten.  

Veelbelovend is het contact dat we binnenkort hebben met een vertegenwoordiger van Close the Gap. Dit is een door de Verenigde Naties erkende ngo die de digitale kloof wil dichten met de derde wereld. Zij tonen interesse in ons project.

Gepost op 3 juni 2014

verkeersbordEnkele dagen geleden kwam het projectteam ‘Pe@r-café Lalibela’ opnieuw samen. Dankzij ons werkbezoek aan Ethiopië hebben we nu een betere kijk op de beperkingen en de mogelijkheden van het project.

Onze eerste beslissing: we zullen ons ‘tijdsplan’ wat moeten bijsturen. Er zijn in het Pe@r-café immers nog heel wat technische beperkingen die verhinderen om vlot met webleren te beginnen. En dat is ook meteen de reden om eerst en vooral de starten met het verlenen van financiële hulp, voor de wifi-breedbandinstallatie. Daarnaast komen we ook tussen in de kosten voor begeleiding en onderhoud. Want ook dat is cruciaal voor het slagen van ons project. Zo leggen we een goede basis om vervolgens vlot te starten en groeien.

Ondertussen gaat de promotie voor het project wel onverminderd verder. We informeren onze VDAB-collega’s zoveel mogelijk, en geven ook presentaties aan derden. Alvast één sponsoractie is het gevolg: een sponsorloop door de collega’s van de Werkwinkel en het Competentiecentrum van Genk. Het doel: de 7.898 kilometer tussen Genk en Lalibela overbruggen door gesponsord te lopen, wandelen en fietsen. De deadline: 26 juni, de jaarlijkse campusdag van de werkwinkel en het competentiecentrum.

Wij hopen dat deze actie ook andere VDAB-teams zal stimuleren om concrete acties ten voordele van het Pe@r-café in Lalibela te starten. Wij kijken er naar uit!
 

Gepost op 19 mei 2014

Groepsfoto“Ik ben fier op mijn job. Omdat ik mensen kan begeleiden naar een gelukkiger leven.” Dat zei collega Dries me vorige week. Hij benadrukte daarbij het belang van wederzijds vertrouwen. En zo verwoordde hij meteen waar het Pe@r-café-team voor staat: mensen begeleiden naar een gelukkiger leven, in Ethiopïe. Wederzijds vertrouwen en gedeelde verantwoordelijkheid zijn daarbij de sleutels voor succes.

Tijdens ons verblijf in Lalibela benutten we elke kans om vast te stellen welke de plaatselijke behoeften waren. Zowel bij werkzoekenden, werknemers als werkgevers. We observeerden verschillende werksituaties en hadden een gesprek met een plaatselijke hoteluitbater. Wat bleek? Kennis van het Engels is een echt verbeterpunt. Want de “Yes!” op de vraag “Do you speak English?” klinkt bij menig hotelreceptionist misschien wel overtuigend, daarachter schuilt vaak een oppervlakkige woordenschat. Dat komt omdat er te weinig aandacht aan wordt besteed tijdens hun opleiding –als die er al is. Nieuwe medewerkers doorlopen wel een inloopfase van een maand, maar dat kan je bezwaarlijk een opleiding noemen. Het is eerder een soort proeftijd. Op het einde worden de medewerkers met de beste resultaten aangeworven. Belangrijkste criteria? Ze moeten vriendelijk zijn, ‘good looking’ en commercieel ingesteld. Hun loon? Ongeveer 50 euro per maand, fooien inbegrepen.

Wij willen met ons team de krachten bundelen en via professionele begeleiding jonge werkzoekenden en werknemers in Lalibela naar een hoger niveau tillen, zodat ze meer kansen hebben op een duurzame job. Wij zijn klaar voor een stapsgewijze aanpak, en houden iedereen de komende maanden met veel plezier op de hoogte van de ontwikkelingen.

Heb ik je warm kunnen maken voor ons project en wil je steunen? Stort dan je bijdrage op BE78 9731 1370 8686 en vergeet de vermelding ‘Peer Cafe Lalibela’ niet. Bedankt voor jullie belangstelling en medewerking!
 

koeTijdens ons verblijf in Ethiopië bezochten we niet alleen ‘ons’ Pe@r-café, maar ook heel wat andere projecten die het leven van de inwoners in Lalibela willen verbeteren. Ik zet ze even op een rij:

  • Het Circus Lalibela: deze groep jongeren telt 75 leden en bestaat al meerdere jaren. Ze organiseren gratis circus- en muziekvoorstellingen en festivals in combinatie met infosessies over gezondheidspreventie. Bijvoorbeeld over HIV en anticonceptie. Op die manier bereiken ze 3.000 mensen per jaar.
  • Het ziekenhuis: werd opgericht in 2000 en beschikt over 50 bedden en één ambulance -een 4x4 omwille van het slechte wegdek. Dat is niet veel voor een regio die ruim 300.000 inwoners telt. Er werken momenteel vijf artsen, en dat is goed. Drie jaar geleden was er nog maar één dokter aanwezig.
  • De atletiekclub: deze vereniging heeft één stoffige piste -met veel stenen- op 2.500 m hoogte. De motivatie van de jonge atleten staat in schril contrast met de beschikbare accommodatie. Primitieve kleedkamers, rommelige organisatie… Desondanks is er aan voorbeelden van wereldbekende Ethiopische atleten geen gebrek.
  • Een landbouwproject (zie foto): dit project wil voor alle baby’s en kleine kinderen van Lalibela één vierde liter melk per dag waarborgen. De melk wordt dagelijks op drie plaatsen in het dorp gratis verdeeld. Melk is bijzonder belangrijk voor kinderen omwille van de vitaminen. Momenteel heeft het project dertig gezond ogende koeien. Op termijn willen ze dit aantal opdrijven tot honderd.
  • De primary en secondary school: het huidige aanbod aan scholen volstaat niet om alle kinderen en jongeren van Lalibela degelijk te onderwijzen. Tegenover de beperkte middelen staat een grote discipline van de leerlingen en een sterke gedrevenheid van de leerkrachten. Veel lessen worden in het Engels gegeven. Het niveau van de leerkrachten is echter beperkt.

Wij zijn ervan overtuigd dat webleren voor elk van deze projecten een meerwaarde kan zijn. Leerkrachten, hotelpersoneel, circusartiesten en ziekenhuispersoneel hun kennis van het Engels sterk verbeteren. En er kunnen webopleidingen gevolgd worden voor beter beheer van financiën en administratie. Maar… eerst moeten we erin slagen om webleren in het Pe@r-café te installeren. Dat doen we -onder meer- door financieel te steunen. Daarom willen we zoveel mogelijk ruchtbaarheid geven aan ons project, en daarin slaagden we onlangs wonderwel.

Tijdens ons verblijf in Lalibela vernamen we dat na ons vertrek een groep Limburgse toeristen in ons hotel zou logeren. Dus lieten we op onze laatste dag een uitnodiging voor een bezoek aan het Pe@r-café achter aan de receptie. En dat werkte! Enkele dagen geleden blokletterde een regionale Peerse krant: “Groep Limburgers op doorreis in Ethiopië bezoekt Pe@r-café in Lalibela”. Leuk!

Gepost op 28 april 2014

klaslokaal EthiopiëIk ben dan wel al eventjes thuis, mijn gedachten dwalen nog regelmatig af naar Lalibela. Bijvoorbeeld naar de klas van meester Alemu. Deze leraar geeft les aan 30 leerlingen, van 6 tot 18 jaar. Onder hen een blind meisje en enkele gehoorgestoorden. Inclusief onderwijs dus.

Wanneer ik het blinde meisje een kleinigheid in haar handen stop veert ze recht, op aangeven van haar steun en toeverlaat die naast haar zit. Ze zegt: “Thank you sir. Nice to meet you”.

“You are doing a good job” zeg ik tegen haar engelbewaarder.

“I take care of her sir” zegt die vastberaden, terwijl ze haar vriendin verder helpt bij het ontcijferen van het brailleschrift.

Het is mooi om te zien hoe deze leerlingen elkaar helpen.

Meester Alemu heeft geen tuchtproblemen. Zijn leerlingen zijn stuk voor stuk gedreven en gedisciplineerd. Aan de muren prijken oude landkaarten en grammaticaregels. En ook het Engels krijgt de nodige aandacht. Enthousiast vertellen de leerlingen om de beurt wat ze later willen worden: leraar, apotheker, maar vooral dokter. En dat is broodnodig. Want vele dokters in Ethiopië emigreren vandaag naar de US. Een gekend probleem. De dokter in het ziekenhuis dat we hier bezochten, was gelukkig formeel. Hij verzekerde ons: “Ik blijf.”

Ook zonder het welkomstlied en het luide “Thank you!” van de leerlingen is dit een beklijvende ervaring. Als we fondsen over hebben, gaan we zeker bekijken hoe we deze klas op een effectieve manier kunnen ondersteunen.

Drie jaar geleden schonken we meester Alemu een -voor ons- afgeschreven laptop. Nu geven we zijn directeur een heleboel klein materiaal zoals tasjes, stylo’s, kleurpotloden, zaklampjes en T-shirts. Hij belooft een deel ervan aan een nabijgelegen weeshuis te bezorgen. Hopelijk kunnen we in de toekomst nog veel meer voor hen betekenen...

Gepost op 25 april 2014

pingpong spelenSinds zaterdag staan we terug op Belgische bodem. Nu vallen de contrasten met het leven in Ethiopië pas echt op. Het aanbod bij de bakker en de slager, de waaier aan transportmogelijkheden, de studiekansen, de zorgvoorzieningen, de sport- en spelfaciliteiten voor de jeugd… Het is allemaal weer even wennen.

Om tot rust te komen, maak ik een ontspannende wandeling door mijn dorp. Terwijl ik uitrust op een bank in de speeltuin achter de kerk, merk ik een oude kennis op: de opa van Abedi, een Ethiopisch adoptiekindje. Ik herinner me nog het kaartje dat we ontvingen toen zijn fiere ouders met hem geland waren in Zaventem. Abedi heeft zich duidelijk goed aangepast en amuseert zich geweldig met de andere kinderen in de speeltuin. Zijn toekomst zal er heel anders uitzien dan die van zijn leeftijdsgenootjes in zijn thuisland.

Wanneer ik terug naar huis wandel, loop ik op het dorpsplein Karel tegen het lijf. Een ex-cursist. Na zijn opleiding in ons centrum vond hij een gepaste job. Niet echt dicht bij huis, maar hij is tevreden. We bespreken ook de situatie van medecursist René. Die stopte vroegtijdig met zijn opleiding omdat het niveau en het tempo te hoog lagen. We zochten een andere oplossing, en nu blijkt dat hij door de selecties is geraakt voor een ander opleidingstraject met uitzicht op vast werk. Karel besluit ons gesprek met de woorden “Bedankt voor jullie zorgzame ondersteuning. Ik hou zeer positieve herinneringen over aan jullie opleidingscentrum”.

Het doet echt deugd om waardering te krijgen voor mijn job. Het geeft me de moed om morgen weer aan de slag gaan in het competentiecentrum van Peer, en voor elke cursist de gepaste opleiding en begeleiding te vinden. Ook in het Pe@r-café in Lalibela zal ik proberen om de kansen van de landgenoten van Abedi zichtbaar en duurzaam te verbeteren. Aan opportuniteiten geen gebrek!
 

Wie in Lalibela heeft de grootste nood aan hulp? Dat is de vraag die ons de laatste dagen het meeste bezighield. Voedsel lijkt geen elementaire behoefte meer. De regering neemt op dat vlak haar verantwoordelijkheid. En hoewel het opstarten van voedingsinitiatieven de nodige tijd neemt en het nodige kost, zagen we de voorbije dagen voldoende geslaagde voorbeelden. Goed nieuws, want zo konden wij volop focussen op de opstart van webleren in het Pe@r-café.

Vandaag bezochten we het Pe@r-café (bestaande uit één grote hut en acht kleinere hutjes) voor de derde en laatste keer. In de namiddag hadden we samen met de twee projectcoördinatoren een afsluitende vergadering. Tijdens die vergadering konden we VDAB-webcoach Gert Gielen via een videogesprek over het internet een eerste keer in contact brengen met de coördinatoren. Gert zal de eerste studenten webleren in het Pe@r-café vanuit België begeleiden, dus dat was een leuke meevaller! Daarna bespraken we het businessplan dat de coördinatoren hadden voorbereid, en bakenden we wederzijdse verantwoordelijkheden af.

We hebben nu een goed zicht op de grootste behoeften van het Pe@r-café, en ons projectteam gaf ons vanuit België het mandaat om al enkele eerste nuttige investeringen te doen. Concreet zullen we de volgende zaken sponsoren:

  • de onmisbare wifi-aansluiting,
  • de vergoeding voor de technieker om de basisbeginselen van het onderhoud van de computers en de internetverbindingen aan te leren,
  • een gedeelte van het lidgeld van de nieuwe leden. In het Pe@r-café kunnen zo’n 100 werkzoekenden terecht: 60 in de hutten, 40 in openlucht.

Afhankelijk van de opbrengst van de acties ten voordele van het Pe@r-café zullen we nog andere projecten in Lalibela steunen. Maar dat is voor de volgende fase. Eerst moet het webleren in het Pe@r-café op het juiste niveau draaien.

Zo, dit werkbezoek zit er bijna op. Deze reis motiveerde ons meer dan ooit om de daad bij het woord te voegen, en iets te betekenen voor de hoofdzakelijk jonge bevolking van Lalibela.