U bent hier

De klas van meester Alemu

klaslokaal EthiopiëIk ben dan wel al eventjes thuis, mijn gedachten dwalen nog regelmatig af naar Lalibela. Bijvoorbeeld naar de klas van meester Alemu. Deze leraar geeft les aan 30 leerlingen, van 6 tot 18 jaar. Onder hen een blind meisje en enkele gehoorgestoorden. Inclusief onderwijs dus.

Wanneer ik het blinde meisje een kleinigheid in haar handen stop veert ze recht, op aangeven van haar steun en toeverlaat die naast haar zit. Ze zegt: “Thank you sir. Nice to meet you”.

“You are doing a good job” zeg ik tegen haar engelbewaarder.

“I take care of her sir” zegt die vastberaden, terwijl ze haar vriendin verder helpt bij het ontcijferen van het brailleschrift.

Het is mooi om te zien hoe deze leerlingen elkaar helpen.

Meester Alemu heeft geen tuchtproblemen. Zijn leerlingen zijn stuk voor stuk gedreven en gedisciplineerd. Aan de muren prijken oude landkaarten en grammaticaregels. En ook het Engels krijgt de nodige aandacht. Enthousiast vertellen de leerlingen om de beurt wat ze later willen worden: leraar, apotheker, maar vooral dokter. En dat is broodnodig. Want vele dokters in Ethiopië emigreren vandaag naar de US. Een gekend probleem. De dokter in het ziekenhuis dat we hier bezochten, was gelukkig formeel. Hij verzekerde ons: “Ik blijf.”

Ook zonder het welkomstlied en het luide “Thank you!” van de leerlingen is dit een beklijvende ervaring. Als we fondsen over hebben, gaan we zeker bekijken hoe we deze klas op een effectieve manier kunnen ondersteunen.

Drie jaar geleden schonken we meester Alemu een -voor ons- afgeschreven laptop. Nu geven we zijn directeur een heleboel klein materiaal zoals tasjes, stylo’s, kleurpotloden, zaklampjes en T-shirts. Hij belooft een deel ervan aan een nabijgelegen weeshuis te bezorgen. Hopelijk kunnen we in de toekomst nog veel meer voor hen betekenen...