U bent hier

Live vanuit het Pe@r-café

het teamWe starten onze eerste dag in Lalibela met een bezoek aan het Pe@r-café. Meteen wordt duidelijk dat het internetcafé een hefboom kan zijn voor de tewerkstelling van jongeren in Lalibela. Maar… er is veel werk aan de winkel.

Omringd door een groepje jongeren nemen we plaats aan de vergadertafel, samen met de coördinator van het Pe@r-café en de coördinator van zes andere projecten in Lalibela. Het eerste werkpunt wordt snel duidelijk: de jongeren in Lalibela moeten werken aan hun (werk)attitude. Ze hebben meer zelfvertrouwen nodig -vooral de meisjes!- en ze moeten zich minder afwachtend, nederig en vlug tevreden opstellen.

Daarnaast besluiten we te focussen op vier doelen:

  • de aanschaf en opstart van e-learningtools rond taaltraining, communicatie, hygiëne en bediening. We zoeken opleidingen op maat, onder begeleiding van een persoonlijke webcoach.
  • de aanstelling van een opgeleide coach die ter plaatse aan handje toesteekt.
  • het ter beschikking stellen van materiaal, noodzakelijk om aan een job te geraken in de toeristische sector. Zoals schorten, haarnetjes, platte schoenen, laarzen…
  • financiële steun.

Dit schept alvast een kader voor de opleiding van een eerste groep werkzoekenden. Zij kunnen later hun kennis doorgeven aan andere werkzoekenden. We besluiten ons overleg met een eerste concrete afspraak: de coördinatoren bezorgen ons zo snel mogelijk een businessplan waarin al deze punten verwerkt zijn. Vandaar bekijken we de zaak verder.

Genoeg over de toekomst. Wat is de huidige stand van zaken in het Pe@r-café? Enkele vaststellingen:

  • de provincie sponsort laptops (dat is goed) maar de internetverbinding is zeer slecht. Een wifi-connectie is blijkbaar erg duur.
  • ook jongeren met een arbeidsbeperking kunnen in het Pe@r-café terecht. Dat is uitzonderlijk. De lokale bevolking ziet een handicap immers nog vaak als ‘een vloek van God’. Daardoor krijgen deze mensen niet dezelfde kansen als mensen zonder handicap. De overheid probeert zulke vooroordelen weg te werken, maar er is nog een lange weg te gaan.
  • de meeste jongeren komen te voet naar het Pe@r-café. Sommigen leggen wel 20 kilometer of meer af. Fietsen zijn te duur.
  • het bergpad naar leidt naar het Pe@r-café moet veiliger. Er is dringend signalisatie nodig.

Jos, Lisette en ik besluiten na ons bezoek dat het op lange termijn mogelijk moet zijn om met het Pe@r-café de stap naar een leerbedrijf -een methodiek waarin VDAB koploper is- te maken. Dat is verre toekomstmuziek, maar dromen mag!