U bent hier

VDAB-bemiddelaar Peter

Mijn laatste dagen als bemiddelaar bij VDAB zijn ingegaan. Ik ben er nog niet helemaal uit hoe ik me nu moet voelen. Enerzijds kan ik niet wachten om met mijn nieuwe job te beginnen, anderzijds is een stap in het onbekende altijd wel een beetje onwennig.

Toen routine z'n kop opstak in mijn werk als bemiddelaar, deed ik er alles aan om die te doorbreken. Zoals uitkijken naar ander werk, bijvoorbeeld. Maar nu het moment van verandering er ook echt komt, is het toch wel even slikken. Ik weet nog niet voor 100% wat me te wachten staat, bij wie ik terechtkom en wat ik moet doen in situatie A, B of C. Ik moet mijn comfortzone verlaten, en heb geen scenario waarop ik kan terugvallen. Soms voelt het alsof ze me op het podium gaan roepen voor een stukje improvisatietheater. Of dat ik als kleine pagadder mijn allereerste schooldag weer tegemoet ga.

Ik ben ervan overtuigd dat ik als mens het meeste groei in dergelijke situaties. Een nieuwe job stimuleert me om opnieuw creatief na te denken, het beste van mezelf te geven en mezelf te overtuigen van durf en kunnen. Hoe onmogelijk het soms ook lijkt, ik wurm me er wel doorheen. De pluim die volgt achteraf, doet dan extra veel deugd.

Afgelopen week organiseerde ik een kleine afscheidsreceptie. Ik verraste iedereen met een ludiek filmpje over de afgelopen drie jaar. Ja hoor, ik ga ze missen, mijn team van 16 collega's. Samen realiseerden we mooie dingen: we werkten goed samen met ons opleidingscentrum, hielpen veel werkzoekenden aan een job en we zetten VDAB op de kaart met de vele jobdagen en –beurzen die we organiseerden. Beste collega's, het gaat jullie goed! Ik vond het zeer fijn om met jullie samen te werken. Ik ben ervan overtuigd dat het team nog heel wat gaat realiseren.

Mijn nieuwe team wordt iets kleiner: vier collega's verspreid over twee provincies. Ik kijk er erg naar uit om mijn ervaring in te inzetten bij het selecteren van bestaande en nieuwe VDAB-medewerkers. Want dat wordt m'n nieuwe job.

Voor het zover is, heb ik nog wat vakantie voor de boeg. Volgende week vertrekken mijn vriendin en ik naar Thailand en Myanmar. Laat de tropische temperaturen, het pikante eten en de vriendelijke mensen maar komen!

Het gaat snel: vorige week zat ik nog in t-shirt op een terras in Bratislava. Nu ben ik terug thuis en lijkt de zomer een eeuwigheid geleden. Het is gek hoe snel een mens weer gewend geraakt aan de dagelijkse dingen: elke dag gaan werken, de typisch Belgische regen, de dagelijkse files… Alsof het altijd zo geweest is, zonder zomerse escapades.

Ik moet toegeven dat deze periode van het jaar iets met mij doet. De eerste herfstweken hebben iets mysterieus. Ik kan het moeilijk omschrijven. Noem het een soort melancholie: het besef dat de zomer weer voorbij is, de tijd die alsmaar sneller lijkt te gaan en de verwondering over hoe de natuur langzaam weer tot rust komt… Vroeger associeerde ik het miezerende herfstweer vooral met de start van het nieuwe school- of academiejaar. Met een voorzichtige nieuwsgierigheid naar nieuwe ervaringen. Maar ook nu kijk ik uit naar de herstart na de vakantie: ik ben klaar voor nieuwe indrukken, boeiende werkervaringen en betere voornemens.

De nieuwe start is voelbaar op de arbeidsmarkt. Er zijn veel personeelswissels in bedrijven, en de vraag naar kandidaten is groot. Net in deze drukke periode is mijn team aan het herorganiseren. Gezien de drukte is dat geen evidente oefening, maar ik ben ervan overtuigd dat alles in orde komt.

Ik heb de draad alvast weer opgepikt, en ben bezig met de zoektocht naar de juiste mensen voor verschillende vacatures. Vorige week bezocht ik een winkel met bureau-artikelen. Ze zochten een nieuwe verkoopmedewerker. Het ging om een mooie, afwisselende job met interessante arbeidsvoorwaarden en doorgroeimogelijkheden. Ik dacht dat het om een gemakkelijk profiel ging, maar al snel bleek het toch niet zo eenvoudig om de juiste kandidaten te vinden.

Hetzelfde verhaal bij een bloemenwinkel die een fleurist zocht: ook daar slaagde ik er niet in de juiste kandidaat te vinden. Resultaat: binnenkort organiseer ik een jobdag om samen met de zaakvoerster sollicitatiegesprekken te doen en hopelijk de juiste medewerker te selecteren.

Tot slot organiseer ik met mijn collega's deze maand twee grote jobbeurzen voor jobs in de verkoop: op 18 en 24 oktober. Heb je interesse? Schrijf je dan zeker in.

Op het einde van dit jaar wacht mij overigens nóg een nieuwe start: ik heb een nieuwe job gevonden! Ik blijf bij VDAB, maar word HR-consulent. Ik kijk er erg naar uit om met deze nieuwe uitdaging te kunnen beginnen…

Het was best speciaal om nog eens te solliciteren, en zelf aan de andere kant van het bureau te zitten. Ik moest mezelf verkopen en een jury overtuigen dat ik de beste kandidaat was. Het bezorgde me de nodige stress. Vooral het wachten op een verdict van de jury vond ik erg spannend. Ik wist dat ik op het eind van de week een antwoord ging krijgen. Dus vanaf donderdagochtend zat ik aan mijn computer gekluisterd. De ontlading die volgde toen ik het verlossende mailtje las, was dan ook erg groot! Ik begrijp nu des te beter hoe werkzoekenden zich voelen als ze op een antwoord wachten, zeker als ze al enkele teleurstellingen te verwerken kregen. Zelf heb ik voordien twee keer gesolliciteerd, waarbij ik het net niet haalde. Dat was een serieuze opdoffer. Maar ik bleef erin geloven: wie volhoudt, blijft geloven en het vizier openhoudt, slaagt. Zeker weten!

Mijn twee weken deugddoende vakantie zitten er op en augustus is al halfweg. Maar: het is nog steeds hartje zomer, met massale vakantie-uittochten en monsterfiles tot in het Zuiden van Frankrijk. Als je goed kijkt zie je dat het niet lang meer gaat duren. De zon gaat ’s avonds iets vroeger onder. Boekentassen, pennenzakken en ander schoolmateriaal strijden om een prominente plaats in de winkelrekken. De drukte hangt al in de lucht, zoals een storm die zich vormt boven een gezellige zomerse barbecue.

Persoonlijk hekel ik de rustige vakantieperiode. Vorige zomer leek het alsof alle Gentse bedrijven tegelijk hun deuren sloten voor een tijdelijke exodus richting zon. Anno 2016 is het gelukkig een ander verhaal. Hoewel de stilte ook dit jaar op sommige momenten koning te rijk was, ontvingen we opvallend veel nieuwe vacatures.

De laatste week heb ik me vooral toegespitst op vacatures voor ICT-helpdeskmedewerkers. Ik zag heel wat kandidaten passeren: juniors, mediors en seniors die op zoek waren naar een nieuwe uitdaging. Sloten de cv’s altijd naadloos aan op de vacatures? Zeker niet. De kunst is om verder te kijken en zo de juiste kandidaten voor te stellen aan het bedrijf. Toch vallen er altijd kandidaten uit de boot. Mensen teleurstellen is nooit leuk, maar door de juiste begeleiding kunnen we de sollicitanten die het niet haalden weer een stapje vooruit helpen in hun zoektocht naar werk.

Eind deze maand staat er een jobdag voor Primark op het programma. Interesse? Inschrijven kan nog steeds. Voor het najaar hebben we nog meer jobdagen in petto, maar daarover later meer.

Tot slot wil ik nog even terugkeren in de tijd. Wie mijn vorige posts las herinnert zich misschien het Digitalents-project. Dat is intussen afgelopen met een tentoonstelling van en door de deelnemers in het stadhuis in Gent. Ik was onder de indruk van de verwezenlijkingen: een lamp met een bewegingssensor, een ‘slim’ digitaal prikbord, een auto die je met een smartphone kon besturen… De meeste deelnemers hebben inmiddels een job gevonden, anderen hakten de knoop door om verder te studeren. Ik ben ervan overtuigd dat het project, de setting en de enthousiaste lesgevers hen hierbij hebben geholpen. Ik kijk dan ook uit naar verder samenwerken met Digitalents in de toekomst.

Een mooie titel om deze blog mee te beginnen, toch? Het is ook de soundtrack van de Japanse tekenfilm 'Spirited Away', uit begin jaren 2000. Voor hen die het nummer niet kennen: je moet het zeker eens beluisteren, want het is een bijzonder aanstekelijk deuntje.

One summer's day dus, zoals eind vorige week. Tijdens de middagpauze probeerden heel wat collega's een straaltje zon mee te pikken. Het nieuw aangelegde paviljoen tussen het stationsgebouw van Gent-St-Pieters en de ondergrondse parking bleek daar uitermate geschikt voor. We vroegen ons af of de wat verwilderde grasperken met klaprozen en margrieten bewust zo aangelegd waren, maar dat deed niets ter zake: het was zalig vertoeven in deze groene oase midden al dat beton.

Achter dat beton vond drie weken geleden iets boeiends plaats. Onze eerste ICT-jobbeurs was een groot succes, met niet minder dan 111 bezoekers. Er heerste een aangename drukte waarbij vooral de warme sfeer en  de vele aanwezige bedrijven het meest gesmaakt werden.

Zelf heb ik ook met verschillende bedrijven kennis gemaakt. Op een beurs als deze zie je heel duidelijk hoe sterk de ICT-sector boomt. De vraag naar developers, system engineers, support-medewerkers en aanverwanten blijft stijgen. Ik heb de indruk dat werkgevers steeds meer naar vaardigheden beginnen kijken in plaats van enkel naar diploma: met een goede basiskennis en de motivatie om dingen bij te leren en zelf uit te pluizen, kom je als sollicitant al een heel eind. Daarnaast krijgt werkplekleren, zoals een individuele beroepsopleiding, steeds meer voet aan de grond in de IT-wereld. Redenen genoeg lijkt me om wie twijfelt over zijn studiekeuze of heroriëntering, een ICT-opleiding te laten overwegen. Want als de vraag naar ICT-profielen blijft stijgen komen we misschien wel in een situatie terecht waarbij bedrijven moeten solliciteren bij een sollicitant in plaats van omgekeerd...

Ook bij Digitalents, waarover ik vorige keer vertelde, loopt alles vlot. Het project eindigt binnen twee weken met een tentoonstelling met zelfgebouwde programma's en andere digitale werkstukjes. Ik heb al een glimp kunnen opvangen waar de verschillende groepjes mee bezig zijn, en het ziet er veelbelovend uit. Volgende week geef ik een laatste workshop aan de deelnemers. We gaan werken rond solliciteren en het jobinterview. De deelnemers kregen alvast de opdracht om een echte cv en sollicitatiebrief naar mij te sturen. Op de dag van de workshop moeten ze dan 'echt' komen solliciteren, dus ook in de juiste outfit. Ik ben benieuwd!

Ondertussen is er nog het dagelijkse reilen en zeilen op het werk. Ondanks de zomervakantie die stilaan in aantocht is, blijven de vacatures binnenstromen. Afgelopen week deed ik drie bedrijfsbezoeken: bij een scheepswerf, een ICT-bedrijf en een projectontwikkelaar. Alle drie vroegen ze de hulp van VDAB bij het zoeken naar geschikte kandidaten. Het viel me op dat er altijd ruimte is om te onderhandelen als de voorgestelde kandidaten niet helemaal in het plaatje passen. De juiste persoonlijkheid en motivatie maken dan een groot verschil. Inmiddels ben ik volop op zoek naar kandidaten. Voor twee heb ik al een gesprek geregeld. Die brug tussen bedrijf en sollicitant kunnen zijn: dat geeft me een kick!

En verder? Nog twee weken werken, en dan ga ik er even tussenuit. Tot later!

Vorige week had ik totaal geen last van de ‘werkblues’. Dat kon ook moeilijk anders, met een korte werkweek en volop zon in het verschiet. Geef toe: dat hadden we verdiend, na alle koude en natte weken!

Maar er was meer: Digitalents, het gemeenschappelijke project van VDAB en Proximus Foundation ging van start. Ik schreef er al over in mijn vorige blogpost: Digitalents wil jongeren warm  maken voor technologie. Acht weken lang volgen de deelnemers allerlei workshops en leren ze zelf programmeren of prototypes maken met 3D-printing. Na afloop stellen ze hun projecten tentoon. Ik ben razend benieuwd naar het resultaat!

De voorbije weken ging ik op zoek naar 12 gemotiveerde kandidaten. Na verschillende communicatie-acties, een infodag en meerdere selectiegesprekken kon ik de definitieve groep met deelnemers samenstellen. Het is een aangename en diverse groep: schoolverlaters en mensen met al wat meer ervaring, mannen en vrouwen, jong en al wat ouder én van newbie tot geek. Eén ding hebben ze gemeen: de goesting om erin te vliegen en van Digitalents een succesverhaal van te maken.

Vorige maandag vlogen de deelnemers er meteen in met de eerste workshop: ‘werken met html’, in de gebouwen van Iminds in Gent. Tot eind juni is dat de thuishaven van Digitalents. Binnenkort start er ook een groep bij Iminds in het verre Hasselt. Binnenkort mag ik aan de digitalenten sollicitatieworkshops geven. Dat doe ik samen met een collega. Ik kijk er naar uit. Het is eens iets anders dan de vertrouwde dagelijkse kost. En verandering van spijs… Juist!

Staat er naast Digitalents nog iets in mijn werkagenda? Zeker! Op 20 mei organiseren ik samen met enkele collega’s een grote ICT-jobbeurs. Na verschillende succesvolle jobdagen werd het tijd voor iets met meer ambitie: ruimer, groter en beter. We staken de koppen bij elkaar en de handen uit de mouwen. Het resultaat: een heuse jobbeurs. De ruimtes zijn gehuurd, de catering is in orde en we hebben 19 deelnemende bedrijven. Ook de uitnodigingen zijn verstuurd. Heb jij nog niets ontvangen? Hou dan zeker onze Facebook- en LinkedInpagina in de gaten!

Hoe je het ook draait of keert: uiteindelijk kan je niet om de digitale wereld heen. Je merkt het aan het groeiende aantal jobs in de IT-sector en dingen die technologie vandaag al mogelijk maakt. Ik ben benieuwd wat de toekomst ons brengt! 

Spring is in the air! Iedereen kent het gevoel: de wereld ontwaakt uit z’n winterslaap, de zwaluwen zijn terug en als je in de buurt van een kerselaar komt waan je jezelf in het verre Japan. Ik ben er nog niet helemaal uit wat mijn favoriete seizoen is, maar mocht er een Oscaruitreiking voor seizoenen bestaan, dan stemde ik zeker voor meneer of mevrouw Lente.

Op het werk is het intussen lekker druk. Ik heb net twee jobdagen achter de rug, en binnenkort staat er weer een nieuwe op de agenda. Tijdens zo’n jobdag helpen we bedrijven bij het aanwerven van personeel. Daarnaast bereid ik in samenwerking met Proximus Foundation een project voor om jongeren warm te maken voor technologie. Gedurende acht weken kunnen ze bij iMinds kennismaken met allerlei technologische aspecten zoals leren programmeren, 3D-printen en knutselen met Raspberry Pi, een zelfbouwkit om een eenvoudige computer te maken. Om geïnteresseerde jongeren te bereiken maken mijn collega’s en ik intensief gebruik van emails, sociale media en online formulieren. Die aanpak -onder het motto ‘digital first’- werkt, want de meeste kandidaten vinden via deze online communicatie hun weg naar onze evenementen. Lang leve de digitale wereld!

Enkele weken geleden was Steven Van Belleghem als spreker bij ons te gast. Tijdens zijn lezing, ‘When digital becomes human’, gaf hij zijn kijk op de digitale wereld en de toekomst. Dat er een evolutie aan de gang is die onverbiddelijk doorgaat, wist ik al langer dan vandaag. Toch was het even slikken toen hij zei dat de wereld er binnen vijf tot tien jaar weer helemaal anders zal uitzien. Kan het nog digitaler dan het vandaag al is? Ja: met zelfrijdende auto’s in het straatbeeld en digitale armbanden in pretparken, bijvoorbeeld. Welke impact heeft die evolutie op de arbeidsmarkt? Zijn we binnenkort allemaal vervangbaar door een app of machine? Dat zijn vragen die me bezighouden.

Het is fascinerend hoe snel de dingen veranderd zijn. Pakweg 15 jaar geleden was een telefoon met kleurenscherm nog hét nieuwste gadget… Nu bestaat er voor bijna alles een app, of het nu om een huis-tuin-keukenprobleem gaat, het plannen van een reis of de zoektocht naar een job. Enerzijds is dat goed, want de technologie maakt ons leven een stuk gemakkelijker. Anderzijds heeft de smartphone ook een negatieve kant. Al meer dan eens werd een leuk gesprek onderbroken of verhinderd door een mobiele telefoon. Delen en liken we allemaal niet meer dan goed voor ons is? Zijn we soms niet teveel met die technologie bezig? Toch iets om over na te denken.

Soms, na een hele dag tête-à-tête met m’n pc, wanneer Whatsapp meer pinkt dan me lief is, ik nog snel een bankverrichting doe én het niet kan laten om snel de nieuwtjes van de dag te checken, voel ik een soort van digitale moeheid. Het lijkt dan alsof ik via een onzichtbare USB-kabel verbonden ben met m’n smartphone of tablet… En ik ben niet de enige: kijk op de bus of trein maar eens om je heen en zie hoeveel blikken er aan schermpjes zijn gekluisterd. De mensheid moet nog een manier vinden om goed en efficiënt met die smartphones om te gaan, ik incluis… Een tijdje geleden was ik op reis in Azië, en daar was het nog erger dan hier. Hopelijk gaan we niet dezelfde kant uit.

Gelukkig zijn er nog momenten waarbij ik volledig offline ben en helemaal opga in het hier-en-nu. Geen downloads, uploads of streamings. Een treinrit door een mooi landschap is zo’n moment, bijvoorbeeld. Maar hét summum is wanneer ik aan muurklimmen doe. Eén met de muur, de kalk en het zweet, en maar één doel voor ogen: boven geraken! Daar kan geen smartphone of app aan tippen.

Mediahypes als ‘De Mol’ en ‘K3 zoekt K3’zijn voor velen welbekend. Spannende tv, afvalraces, en vaak een plezier –al dan niet een guilty pleasure- voor iedereen. Ik vraag me dikwijls af waarom net die ene kandidaat naar de volgende ronde mag en de andere niet. Wat zorgt voor de uiteindelijke doorslag?

Sollicitatieprocedures zijn ook afvalraces. Ook bij sollicitaties kan je de vraag stellen waarom een werkgever wel voor de ene sollicitant kiest, en niet voor een andere. Ik geef toe: zelfs voor mij blijft dat soms een mysterie.

Aanvankelijk verloopt een selectieprocedure nog eenvoudig. Een sollicitatie begint met een brief en cv. Voldoen die niet, dan is het noppes. Met een cv dat niet aansluit op het gevraagde profiel kan je niet veel aanvangen. Voeg daar een weinig geïnspireerde standaardbrief aan toe, en de kandidatuur belandt gegarandeerd in de papiermand. Heb je wel een goed cv en dito motivatiebrief? Dan is de kans groot dat je op gesprek mag komen. Daarna volgen misschien nog testen, assessments en nog meer gesprekken. Tot je met een aantal finalisten overblijft. Wat dan? Wordt er dan gekozen op goed geluk? Of op buikgevoel?

Volgens mij spelen de sleutelwoorden motivatie en competenties hier een rol. Ik heb er al eerder over geschreven: weten wat je wil, dat je net die job wil en vooral waarom je dat wil, is cruciaal. En dan zijn er nog de competenties of vaardigheden.

Ellenlange lijsten met competenties vind je tegenwoordig terug op sites zoals oscaronline.be. Een paar woorden uit de lijst pikken en op je cv plakken is kinderspel. De kunst is er ook concrete voorbeelden bij te zetten. Doe je dat niet, dan kom je ongeloofwaardig over.

Zo kreeg ik onlangs een cv binnen voor een vacature van allround administratief bediende. Bij vaardigheden stond als eerste troef ‘goed communiceren’. Het klinkt misschien hard, maar als ‘unique selling point’ voor een junior profiel -de kandidaat was pas afgestudeerd- is dit niet voldoende. ‘Goed communiceren’ is een basisvereiste is voor zowat alle vacatures. Door het zonder meer op je cv te vermelden, zal je er geen werkgevers mee prikkelen.

Is ‘goed communiceren’ het vermelden dan niet waard op je cv? Toch wel, maar breng deze vaardigheid tot leven. Overloop je eerdere werk, stage of andere ervaringen en ga na waar en hoe deze communicatieskill tot een concreet succes leidde. Beschrijf het vervolgens kort en krachtig in je cv, bijvoorbeeld: “Tijdens mijn vorige job was ik een kei in het uitleggen van boekhoudkundige analyses, zowel aan collega's met voorkennis als aan leken. Door die vaardigheid was ik een belangrijke troef voor het team."

Bij VDAB zijn competenties hot. Ik kom geregeld bij bedrijven over de vloer, en help hen bij hun zoektocht naar nieuwe medewerkers. Dat doe ik door de verwachte vaardigheden zo goed mogelijk in kaart te brengen. Ze zijn in mijn ogen minstens even belangrijk als de gevraagde studies, ervaring en motivatie.

De juiste vaardigheden beschrijven is een uitdaging voor zowel de werkgever als de sollicitant: de werkgever moet de gevraagde competenties zo juist mogelijk beschrijven in z’n vacature, en de sollicitant moet die van hem zo duidelijk mogelijk verwoorden in z’n cv. Niet om de vacatures en cv’s op te vullen met mooie woorden, maar om een zo goed mogelijke match te bekomen tussen vacature en kandidaat. Daar gaat het tenslotte toch om?

Nog een tip: zit je zelf te worstelen om je competenties op papier te krijgen? Spring eens binnen bij VDAB. We helpen je met plezier verder!

“Mijn allerbeste wensen voor 2016 Peter. Hopelijk mag je ook dit jaar veel mensen helpen aan een nieuwe job”. Dit is één van de vele nieuwjaarsmails die ik kreeg van de werkgevers die ik help om hun vacatures in te vullen. Jawel, er is alweer een jaar voorbij. En daar horen wensen bij! Aan jullie beste lezers wens ik een gezonde, voorspoedige en goede start van 2016.

De laatste werkweken van 2015 waren iets te rustig naar mijn zin. Er kwamen minder vacatures binnen, en zeker de laatste week was alles en iedereen al in kerststemming. Zelf slaagde ik er niet in in kerstmodus over te schakelen. Kwam het door het warme weer? Of omdat ik haast niet kon geloven dat het jaar alweer voorbij was? Ik draaide alleszins nog op volle toeren, en wilde gewoon doorgaan.

Bij de overgang van oud naar nieuw stond ik op een brug in hartje Frankfurt. Honderden mensen verzamelden zich om vuurwerk af te steken. Het was een chaos en oorverdovend lawaai van jewelste, maar wel eens een andere manier om nieuwjaar vieren dan rond een feesttafel of in een bar. De laatste minuten van 2015 ging er heel wat om in mijn hoofd. “Oké 2015, hier nemen we afscheid. Wat hebben we het afgelopen jaar gehad? Waarom ben je zo snel voorbij gegaan? Ik wou dat we elkaar nog wat beter konden leren kennen. En wat wil ik in het nieuwe jaar doen en bereiken?”. Toen kwam er nog meer vuurwerk en in de verte loeiden meer en meer sirenes van ambulances. Misschien was het toch beter om terug richting hotel te gaan.

Maandag 4 januari. Zeven uur ’s morgens. Snoozen helpt niet. Dat is alleen maar uitstel van executie. Slaperig sta ik op en maak me klaar voor de eerste nieuwe werkdag van het jaar. Van de kalmte van twee weken eerder is niets meer te merken. Iedereen is terug, en druk in de weer. Ook het bedrijfsleven wordt opnieuw wakker. De volgende dag staat er al een bedrijfsbezoek gepland bij een ICT-bedrijf in centrum Gent. Ze doen zowel aan software development als aan netwerkbeheer en wensen mijn hulp in hun zoektocht naar een nieuwe network engineer. Als ik plaatsneem voor de directeur krijg onmiddellijk het bekende ‘yes’-gevoel: dit is wat ik goed kan, wat ik graag doe! Het is een zeer aangenaam gesprek. De directeur neemt zijn tijd om het bedrijf voor te stellen en precies uit te leggen wat voor iemand hij zoekt. Ik vind het niet evident om alles te begrijpen omdat ik geen ICT-achtergrond heb, maar vind het gesprek wel boeiend omdat ik op die manier de sector beter leer kennen. Ook nu weer is het een kunst om in het hoofd van de werkgever te kruipen en aanbod én realiteit op de arbeidsmarkt voor ogen te houden. Ik stuur de gegevens van drie kandidaten door. Ik hoop dat ze allemaal op gesprek mogen. Want beste werkgevers: persoonlijk contact loont!

Deze namiddag ga ik naar een bedrijf dat andere bedrijven ondersteund bij het aanvragen van overheidssubsidies. Mijn werkjaar is officieel gestart, en ik heb er zin in!

De zomer van 2013. Herinner je je die nog? Ik wel. Er was de hittegolf -met bloedhete werkdagen- en het feit dat VDAB me vroeg om een maand te bloggen over mijn job. Dat vond ik een heel leuke belevenis. Enerzijds om te reflecteren over mijn dagelijkse bezigheden, anderzijds om praktische tips mee te geven voor sollicitanten. Vandaag -twee jaar en drie maanden later- zijn we begin december. Van bloedhete werkdagen is er geen sprake, maar wel van de vraag of ik het opnieuw zie zitten om te bloggen. Een uitdaging die ik graag aanga. Dus beste lezers: aangenaam!

Voor degenen die mij niet (meer) kennen: ik ben Peter, 31 jaar en sinds deze maand 8 jaar aan het werk bij VDAB. Ik werk als bedrijfsconsulent in de regio van Gent. Concreet betekent dat dat ik bedrijven en organisaties van a tot z begeleid bij de zoektocht naar nieuwe werknemers. Ik neem vooral de vacatures voor bedienden, verkoop en ICT voor mijn rekening. Daardoor kom ik heel vaak in contact met bedrijven en organiseer ik regelmatig jobdagen. Elke dag opnieuw ga ik de uitdaging aan: hoe vind ik de meest geschikte werknemer rekening houdend met de wensen van het bedrijf, maar ook met de economische realiteit. Daarnaast geef ik af en toe les aan nieuwe VDAB-medewerkers. Ik maak hen wegwijs in onze organisatie en leer hen werken met onze computersystemen.

Naast mijn werk hou ik me vooral bezig met sport, lezen en muziek en ben ik gepassioneerd door reizen. Binnen en buiten Europa. Ik wil zoveel mogelijk indrukken opdoen en proeven van andere oorden. Zo heb ik er net een heerlijke week Krakau (Polen) opzitten, met z’n ontelbare gezellige cafeetjes. Ik kan het iedereen aanraden: cultureel, culinair en historisch.

Zo, nu weten jullie wie ik ben en wat ik doe. Ik zal de komende maanden schrijven over allerhande onderwerpen: alledaagse momenten op het werk, bizarre situaties, de visie van werkgevers, uitdagingen waarmee we te maken krijgen, solliciteren, de actualiteit… Ik hoop dat jullie net zoveel van het lezen zullen genieten als ik van het schrijven. De kracht van de pen (of van het klavier) zit hem in de grote en kleine dingen die je ermee kan verwezenlijken. Al is het enkel de koude en regenachtige winterdagen trotseren.

Aan mijn laatste blog zijn we intussen. Na vandaag ben ik verlost van dit schrijven, verlost van het zoeken naar nieuwe, boeiende onderwerpen en verlost van de druk om 3 maal per week de bloghonger van Vlaanderente stillen.

En nu even serieus, ik ga dit eigenlijk wel missen. Maar eindeloos blijven bloggen zou mij op de duur herleiden tot een parodie op FC De Kampioenen, dat zichzelf ontelbaar keer herhaalt. Dus sluiten we bij deze af in schoonheid.

Samen met mijn verhaal, eindigt voor velen ook de vakantie. Vandaag is het de laatste dag dat de jeugd niet om 7u uit bed moet, want na het weekend is dit onherroepelijk gedaan. Of alleszins voor een tijdje. Zelf heb ik die eerste week van september altijd iets speciaal gevonden. Van de eerste schooldag, de eerste dagen van de tweede zit (gelukkig maar 1 keer meegemaakt), tot het moment dat het bedrijfsleven weer maximaal meedraait.

Soms lijkt het zelfs alsof alles opnieuw herboren wordt en nieuwe ideeën, voornemens en plannen als scheuten uit de grond schieten. ‘In september ga ik terug naar de hogeschool, en deze keer zet ik alles op alles’. ‘Als ik tegen eind september geen job gevonden heb, verbreed ik mijn horizon en ga ik desnoods in een supermarkt werken’. ‘Deze vacature moet tegen 15 september ingevuld zijn.’

Maar voor de zonnekloppers, festivalliefhebbers en terrasjesmensen onder ons betekent dit ook dat we aan de vooravond van de herfst staan. Binnen enkele weken zullen de terrasjes, zonnebrillen, tè korte shorts, crocs en flipflops voor een tijd uit het straatbeeld verdwijnen. Hoewel ik uiteraard mee hoop dat Frank Deboosere ons nog een maand respijt geeft met warme lucht vanuit de Azoren.

Toch heeft het begin van de aankomende herfst iets speciaals. Zeker wanneer de natuur zich begint te ontvouwen in een immens kleurenpallet, de zon ons verwarmt met enkele zuinige stralen en de bladeren onder je voeten kraken op weg naar het werk. Vogels die zich voorbereiden op een lange vlucht naar warmere oorden, de eerste ademwolkjes ’s morgens als je buitenkomt en de maïsvelden die wachten om geoogst te worden. Een heuse gedaanteverwisseling op enkele weken tijd, en dan heb ik het nog nietgehad over de reïncarnatie van het studentenleven hier in Gent.

Op dat moment merk ik dat bij mij de verwondering over simpele zaken, zoals het wisselen van de seizoenen, toch nog niet helemaal verdwenen is. Het verbaast mij dan ook niet dat de herfst door de eeuwen heen een ultieme bron van inspiratie is geweest voor tallozekunstenaars. Maar goed, zo ver zijn we nog even niet.

Ikzelf heb deze laatste week voornamelijk doorgebracht met het screenen van sollicitanten. Er zijn terug nieuwe vacatures en deze week waren het poetsvrouwen en klusjesmannen, volgende week volgen juridische bedienden, helpdeskmedewerkers en nog enkele andere IT-profielen. Het blijft boeiend om vanuit de vraag van een bedrijf met een concrete vacature mensen te zien en te bevragen.

Gisteren was het merendeel van de kandidaten 50+. Ik heb geboeid geluisterd naar hun oprechte verhalen. Sommige mooi, andere al wat minder hoopvol en nog andere schrijnend. Ik vind het verschrikkelijk dat deze mensen de toegang tot de arbeidsmarkt ontzegd wordt door ‘te oud’ of ‘te duur’. Daarom vind ik het ook belangrijk dit misschien weleen keer té veel te herhalen, want uiteindelijk zal ieder van ons ooit tot die leeftijdsgroep behoren.

Ziezo, ik denk dat ik bij deze uitgepraat ben. Ik wens mijn opvolger veel succes en schrijfplezier. En ik wil jullie, mijn lezers, bedanken om mijn blogs te lezen en mooie commentaren achter telaten. Om het op zijn Chinees te zeggen: 再见, zai jian of gewoon; Tot ziens!