U bent hier

VDAB-medewerkster Liesbeth

Donderdag 28 juni

Dit jaar is een zware editie. Op de laatste dag bezorgt mijn been me nog altijd veel mast en pijn. Gisterenavond, na het werk in de school, kon ik weer nauwelijks stappen. Mijn hamstringspier is mijn zwakke punt. 7 jaar geleden liep ik er al eens een spierscheur op na een stom ongeval. Ik hoop dat het niet weer het geval is... Door mijn kwetsuur presteer ik niet zoals ik zou moeten. Ik maak fouten, kan me niet concentreren, moet vaak even gaan rusten. Gelukkig is mijn zus Greet er om me te helpen. Ze doet dat schitterend!

Vanmiddag moesten de bloesjes afgewerkt zijn, want we kwamen aan het einde van ons programma. Samen met de meisjes aten we een afscheidslunch van gekookte aardappelen in een groentesaus met zoete koekjes erbij in een soort smoutebollendeeg. Een vreemde combinatie maar wel lekker.

Daarna werd er gezongen, gedanst en namen we afscheid. Greet deed enthousiast mee, ik kon helaas alleen toekijken. De meisjes vormden al dansend de hoofdletter A, een dansje voor Annick. Het was zo'n simpel gebaar van erkenning met zo'n diepe betekenis. We werden er helemaal emotioneel van. 

Afscheid nemen is moeilijk, al viel het deze keer mee want binnen 6 maanden kom ik weer terug. En... het thuisfront zal er met gemengde gevoelens op reageren, maar Greet beloofde ook weer van de partij te zijn!

We beloonden ons nog met een lekker ijsje en een heerlijke koffie, zochten nog even verfrissing in het zwembad en gaven ons nog eens over aan de vaardige massagehanden van Faith. En eindelijk, ik voelde beterschap in mijn been.

En dan, inpakken en huiswaarts, met alweer een koffer vol fijne herinneringen! 

Woensdag, 27 juni

Vandaag was het al de voorlaatste dag in Kenia. Er moest nog hard gewerkt worden, de spanning steeg. Ik demonstreerde voor de meisjes hoe ze hun bloesje moesten afwerken, met wisselend succes. Ze hebben nog maar een paar maanden training achter de rug, dus dat was niet ongewoon. 

Er komt veel kijken bij goed stikwerk. Het start al met het leren bedraden van de naaimachine. Dat moet ik blijven herhalen en herhalen. Dan de controle op het voetpedaal, het ritme en het materiaal. Pas na vele maanden training komt daar wat kwaliteit en routine in, en dan kan er gestart worden met het aanleren van een variatie aan technieken, modellen en het gerbuik van verschillende stofkwaliteiten. Wie denkt dat het werk van een stikster gemakkelijk is komt bedrogen uit! Er is veel handigheid, inzicht en ervaring nodig wil je een aanvaardbare kwaliteit produceren. Bij de ene leerling lukt dat al wat beter dan bij de andere. De ene heeft een aangeboren talent, de andere krijgt het voor elkaar om alles fout te doen. Het geduld van de lesgever wordt op de proef gesteld, maar dat is net ook de uitdaging. Zowel mijn zus Greet als ik houden ervan om voor de klas te staan, telkens opnieuw moed te geven om vol te houden en ook de zwakkeren mee te krijegn. De blije gezichten bij het succesvol afwerken van een oefening: daar doen we het voor!

 

 

 

Dinsdag 26 juni

Mijn zus en ik, we vormen een goed geoliede machine. We hebben weinig woorden nodig om het werk te verdelen. Vandaag startten we met een oefening voor de tweedejaars: we gaan voor alle 17 leerlingen een bloesje maken. Het is de bedoeling om elkaar als echte klanten te behandelen. Dat betekent ook een bestelbon invullen met persoonlijke gegevens, een model voorstellen, stofkeuze bepalen en opmeten. Tenslotte moeten ook beslist worden welk patroon er gebruikt wordt. Vandaag begonnen we met de snij-opdracht van de 17 stuks.

De eerstejaars werkten een baby-salopette af. Ze deden dat al redelijk goed. Ze zijn leergierig en durven al wat experimenteren met decoratie. Ik verdeelde mijn tijd tussen de eerstejaars en het atelier, en maakte tussendoor nog enkele nieuwe patronen.

Ik had Mwajuma beloofd om een patroon te leren tekenen van een perfect passende jurk op haar maat. De stof die ik voor haar meebracht toonde ik al, maar het patroontekenen zal voor morgen zijn. Hopelijk vinden we er de tijd voor. 

Naast de school ligt de materniteit. In de vroege namiddag kwam de verpleegster met goed nieuws: er was een baby'tje geboren, het tweede al. Ze stelde voor om samen even te gaan kijken. Amper 30 minuten na de bevalling stonden we al in de verloskamer terwijl dokter Sammy de nieuweling trots woog: een flink meisje van meer dan 4 kilo. De mama was zo lief om haar dochtertje mijn naam te geven, Elisabeth Fatuma. Zo werd ik dus een beetje meter van een Keniaans kindje. Alweer een reden om volgend jaar terug te komen.

 

Maandag 25 juni

Nu Nele naar huis is moet ik toch wel een tandje bijsteken. Vanaf nu zijn het dus de twee zussen die gaan werken in de school! Greet en ik bespraken gisterenavond alle oefeningen die nog op het programma staan. Vandaag schoten we meteen in actie. Ik verdeelde mijn tijd tussen de eerstejaars en het atelier, waar de productie op volle toeren draait. Greet werkte  met vier studenten van het tweede jaar, de rest van de klas was op stage. Het was er muisstil, de inzet en concentratie hoog.

Ik organiseerde vandaag een snij-oefening. Elke leerling was verantwoordelijk voor de kwaliteit van de gesneden stukken die ze moesten doorgeven aan een medeleerling. We stelden een heuse chef aan die de kwaliteit en kwantiteit van de gesneden stukken moest controleren. Ze deden het verbazend goed. beetje bij beetje verleggen de leerlingen hun eigen grenzen.

De meisjes van het tweede jaar praten weinig, ze werken ernstig door. 's Middags hoorden we hen zingen en bidden. Een heel contrast met de 14 leerlingen van het eerste jaar: een groep giechelende meisjes die veel lol maken. Ze besloten al om mij Swahili te gaan leren in plaats van ik hen Engels. Regelmatig gieren ze het uit. Het zou natuurlijk ook kunnen dat de groepssfeer wat anders is omdat er een jongen in de klas zit... 

Zondag 24 juni

Vandaag werd opnieuw een rustdag. Voor Nele was het haar laatste dag in Kenia. We gaven haar een afscheidsdag om nooit te vergeten, zij mocht het programma bepalen!

We gingen 's ochtends naar de mis met het prachtige koor in de Saint Josephskerk, aten een lunch op restaurant -met een overheerlijke, vers bereide tiramisu als dessert- en brachten een bezoekje aan het strandcafé. We slenterden rond en zochten naar souvenirs voor haar man en kinderen. Ik bekeek het vanop een afstandje en liet me met mijn pijnlijke been van de ene naar de andere plek meevoeren op een tuktuk en genoot van de blauwgroene oceaan vanuit een luie strandstoel. Ik moest ook iets vroeger dan de rest terug naar ons verblijf: Faith, de lieve dame die me donderdag verzorgde, was bereid om mijn been nog eens flink onder handen te nemen. Het kostte me meer gekreun dan ik verwacht had: het wordt nog een paar dagen stevig doorbijten.

Ik vertrouw Faith -wat een toepasselijke naam!- helemaal, want ze geeft me naast een intense behandeling ook een gevoel van 'ik ben er voor je, het komt in orde!' Faith is 23 jaar, nauwelijks te geloven voor iemand met zo'n dosis maturiteit. Wat zijn de kenianen toch een bewonderenswaardig volk. Mijn achting stijgt nog steeds, elke dag opnieuw.

Ook Nele besloot om zich te laten masseren: als afsluiter koos ze een relax-massage door een collega van Faith. Terwijl ik lag te kreunen vertoefde Nele in hogere sferen, om enkele uren later alleen de lange terugreis naar België te kunnen aanvatten. rond middernacht wuifden we haar uit met veel knuffels en dankbaarheid voor de afgelopen week en het vele werk dat ze voor het project deed. Ik hoop oprecht dat ze nog een keer terugkomt.

 

Zaterdag 23 juni

De afgelopen jaren was ik telkens in de hoogzomerperiode in Kenia. Het was telkens verschrikkelijk warm. Nu ben ik tijdens het regenseizoen hier, en dat is helemaal anders. Hoewel juni de laatste maand van de eerste regenperiode is, valt het water geregeld met bakken uit de lucht. Het regent een paar keer per dag heel hard en even later schijnt de zon weer volop. De temperatuur schommelt tussen de 25 en 30 graden en 's nachts is het aangenaam om te slapen. Dat alles maakt het werken in de school minder zwaar dan anders. De hevige regenbuien zorgen wel voor de nodige uitdagingen, want het regent door de open ramen gewoon binnen. Niemand die erover klaagt: de Kenianen zijn erg blij met de regen, want die zorgt voor veel fruit aan de bomen, voldoende groenten op het veld en genoeg eten voor de dieren. Het landschap ziet er ook anders uit: verrassend fris en groen, een heel verschil met de dorre natuur tijdens het zomerseizoen.

Deze voormiddag bleven we op ons domein. Ik nam wat platte rust om mijn been wat te sparen. We zaten rustig bij elkaar en lazen een boek terwijl een stortbui op het afdak raasde. We dronken een tasje koffie en kletsten wat over het leven hier in Kenia. 's Middags gingen we naar een nieuw Belgisch restaurantje, iets verderop. Terwijl we er aten keken we op een groot scherm naar de match België-Tunesië. Dat was wat onwezenlijk: zo ver van huis in Rode Duivelssfeer, samen met Afrikanen, Belgen en Nederlanders. Velen in rode uitrusting en enthousiast voor onze winnende ploeg!

Vrijdag, 22 juni.

Ik kon het niet laten: ik moest terug mee naar de school. Hoewel stappen nog moeilijk was, lukte het me toch om heel de dag bezig te zijn. Gelukkig wordt mijn halve kracht ruimschoots gecompenseerd door door Nele en Greet, die enthousiast bezig blijven.

Nele heeft met de eerstejaars al een slabbetje, kindershort en meisjesjurkje afgewerkt. Bij de tweedejaars is een jongenshemd klaar en gaf ik uitleg voor het maken van een baby-T-shirt. En tussendoor hielp ik met het afstellen van naaimachines, sprong ik bij in het atelier en regelde ik met Mwajuma de nodige betalingen. Greet sloot de namiddag af met een hele leuke oefening in haakwerk met kralen. De meisjes waren door het dolle heen. Ze decoreren graag, en de oefening was een leuke afwisseling na al het stikwerk van de afgelopen dagen.

Mwajuma en de kals hadden nog een verrassing in petto voor Nele: zingend en dansend bedankten ze haar voor de leuke week, en voor alles dat ze hadden geleerd van haar. Het raakte ons diep, Nele, Greet en ik stonden te kijken met tranen in de ogen. Vooral Nele kreeg een dikke krop in de keel van al die lieve aandacht. Met spijt in het hart nam ze afscheid. Komende dinsdag is het proclamatie van haar zoon, en dat wil ze niet missen. 

De juffen zijn hier goed bezig...Donderdag 21 juni

Vandaag ging het nog altijd erg slecht met mijn been. Ik heb nochtans niets gedaan wat die pijn zou kunnen veroorzaken: ik ben niet gevallen of uitgeschoven. Behalve te veel en te snel gestapt, dat wel. Hoewel ik vorige nacht nauwelijks kon slapen, besloot ik 's ochtends toch om mee te gaan naar de school. Gelukkig zijn Greet en Nele heel goed bezig: vandaag waren ze druk in de weer met allerlei oefeningen voor de enthousiaste leerlingen. Mijn plan was om wat in het naaiatelier te helpen en Mwajuma bij te scholen. Na enkele uren ging de pijn aan mijn been van kwaad naar erger: het was opgezwollen van mijn heup tot aan mijn voet, tintelde en ik had felle pijnscheuten.

's Middags kwam Dolly op bezoek, een Keniaanse dame die projecten voor de liefdadigheidsorganisatie Sunshine4Kids opvolgt. Toen ze me zag ondernam ze meteen actie: ze deed een paar telefoontjes en reed me met haar auto naar een medische massage. Faith, een lieve dame, wreef me in met allerlei heerlijk ruikende oliën waarin geneeskrachtige kruiden verwerkt waren. Ze kneedde en masseerde me met bedreven handen en voelde al snel waar het probleem zat. Opgezwollen spieren en een overbelaste hamstring zorgden voor geknelde zenuwen, met de bekende gevolgen...

Na anderhalf uur stapte ik voorzichtig naar buiten. De tuktuk bracht me vervolgens terug naar ons verblijf. Werken zat er niet meer in, want ik kreeg verplichte rust voor de rest van de dag.

 

Woensdag 20 juni

Ik word de laatste dagen geplaagd door pijnlijke heupen en dijen, wat stappen moeilijk maakt. Veel transportmogelijkheden zijn hier niet. We leggen heel wat afstanden te voet af. De Kenianen stappen toch ook veel? Naar de school is het ongeveer 15 km. Die doen we met de tuktuk, een soort bromfiets met een kap erover. We kunnen er net met ons drieën in. Het is telkens een leuk tochtje van een half uur. Tijd om uitgebreid naar de mensen en de omgeving te kijken.

Vandaag stond een rit naar Mombassa op het programma. Met chauffeur Saïdi ging ik er spullen kopen voor de school en 100 meter stof om bestellingen in Annick's Boutique af te werken. Eerst reden we langs de luchthaven, waar onze zesde koffer nog steeds stond. Het duurde eindeloos lang. Wachten en weer wat rijden, een uur aanschuiven om op een overzetboot te geraken, dan door het hels verkeer in en rond Mombassa. Het is zo'n drukke stad, waar gaan al die mensen toch naartoe?

We moesten ver van de luchthaven parkeren. Met mijn pijnlijke heup was het strompelen, maar vermiste koffer kregen we uiteindelijk te pakken! Dan moesten we terug het drukke verkeer in om de boodschappenlijst af te werken. Gelukkig was er nog tijd om te gaan lunchen op een aangenaam terras aan de oceaan vooraleer we de lange reis langs overvolle wegen terug aanvatten. Om precies half vijf stonden we weer aan de school. We leverden de aankopen af en pikten Greet en Nele op, die de hele dag in de school bezig waren. De dag zat er bijna op!

Onderweg naar huis stopten we even bij de apotheker. Hij gaf me tabletjes, zalf en spray om mijn heup terug in orde te krijgen. Thuis plonsten we kort in het zwembad en genoten we van het lekkere eten dat Monica voor ons maakte. We bleven nog lang aan tafel napraten over de dag vol belevenissen en emoties.

 

Maandag 18 juni

Niet iedereen sliep even goed afgelopen nacht: Greet en Nele hadden nachtmerries over de henna-tattoos. In tegenstelling tot wat we dachten zijn ze niet roestbruin maar zwart. Dat is logisch, want bruine tekeningen zie je natuurlijk niet goed op de bruingekleurde Keniaanse huid.

Wat als ze niet meer weggaan? Je ziet ze heel goed staan, maar het zijn prachtige tekeningen. We zien wel, al weet ik nog niet goed hoe ik ze op mijn werk ga verstoppen. Polé polé zeggen ze hier. Rustig aan, komt in orde.

Een andere, echte bezorgdheid zijn onze koffers. Die zijn nog altijd niet aangekomen. Vanochtend, na het ontbijt, begon ik aan een lange reeks telefoons naar de luchthaven. Uiteindelijk verzekerden ze ons dat de bagage onderweg was. Een mogelijk uur konden ze niet geven, het telefoonnummer van de chauffeur evenmin. Wachten maar!

’s Middags waren we het beu. We wilden naar de school gaan en beslisten om niet langer te wachten. Het domein waar we verblijven heeft een bewaker, hij zou de bagage wel in onze plaats in ontvangst nemen.

In de school wachtte ons weer een heerlijke ontvangst met dansen, zingen en lachen. Voor Greet en Nele was er een rondleiding op het intussen alweer uitgebreide schooldomein met de nieuwe keuken en eetzaal en het nieuwe hostel waar 18 studenten verblijven. Ook het nieuwe dispensarium en de materniteit waren in volle actie: dokter Sammy kreeg vandaag niet minder dan 32 patiënten over de vloer. Samen met de vier verpleegsters had hij er heel wat werk mee.

Dit project zou niet mogelijk geweest zijn zonder de hulp van de sponsors en van Eddy en Martine Van Uytsel, de ouders van Annick en drijvende krachten achter Annick for Kenya. We zijn hen dan ook heel erg dankbaar!  

De namiddag sloten we af met de opstart van de eerste oefening voor klas 1 en 2 van Annick’s Tailoring College. Nadien wilden we zo snel mogelijk terug naar ons verblijf, want we waren te weten gekomen dat er vijf stuks bagage geleverd waren. Terug op het domein maakte ons hart een vreugdesprong toen we onze koffers terugzagen.

Greet moet morgen nog eens hetzelfde kleedje aandoen, want haar koffer met kledij was er nog niet bij… Nog even geduld?