U bent hier

VDAB-medewerkster Liesbeth - mei 2011

Nu heb ik er genoeg van! De euforie die ik enkele dagen mocht beleven, is weer de kop ingedrukt. Vorige week woensdag bij een controlebezoek aan het ziekenhuis kreeg ik de heerlijke mededeling dat de scheur van mijn hamstringspier genezen was. Ik mocht, na twaalf weken rust, starten met het échte revalidatieprogramma: oefeningen met gewichten en katrollen om de spier terug in gang te krijgen, en fietsen. Waaw, mijn wereld ging terug open! Mijn herstel zou voor 90% in orde zijn binnen twee maanden. Nog even doorbijten en aftellen dus.

Terloops meldde ik aan de dokter dat mijn linkerknie bij het wandelen toch wat moeilijk deed. Na 100 à 200 meter stappen voelde het aan alsof die blokkeerde en pijn ging doen. De dokter stelde voor om meteen naar die knie te kijken en een scan te doen. Maar: hola! Dat wilde ik niet horen, en ik wimpelde het voorstel af. Hij probeerde me nog te overtuigen dat het niet onlogisch was dat ook de aanhechting van de hamstringspier met de knie een probleem kon geven, maar dat wilde ik écht niet weten!

Overgelukkig en vol goede moed begon ik aan kleine fietstochtjes in de buurt. Beetje traag en voorzichtig natuurlijk -en met behulp van een zachte koersbroek-, maar het deed zo’n deugd. Ik had het gevoel dat de wereld aan mijn voeten lag. Donderdag, vrijdag en zaterdag genoot ik met volle teugen. Maar gisterenmorgen was alles -pats!- voorbij. Een dikke, opgezwollen knie verhinderde dat ik kon stappen. Verdorie toch! Moest dat nu echt? De ijszak terug bovengehaald en koelen maar. Dan het probleem met de kinesist besproken, en die vond het ook beter om het te laten nakijken. Het komt blijkbaar vaak voor dat na een zware kwetsuur nog andere problemen boven komen.

Na een dagje overpeinzen toch maar naar de dokter. Conclusie: vermoedelijk een scheur in de ligamenten van mijn knie. Alsjeblieft zeg. Op 31 mei onderga ik een nieuwe scan en daarna misschien een operatie. Ondertussen heb ik het echt gehad met die ellende. Ik ben niet zo'n geduldige patiënt. Wie dit allemaal aan het regelen is weet ik niet, maar van mij mag hij of zij een ander slachtoffer kiezen.

Tot overmaat van ramp is mijn man vier weken geleden van een ladder gevallen! Met een barst in de elleboog, en een gekneusde rib en heup heeft hij vier dagen in het ziekenhuis gelegen. Na twee weken rust was hij gelukkig al terug aan het werk. Dat had je moeten zien: twee workaholics samen thuis aan het revalideren. We hebben netjes de krukken en ijscompressen gedeeld. Maar onze kinderen vonden het niet leuk dat dit precies tijdens de paasvakantie was. Wat wil je. Grote kerels van bijna 20... en moeke en vake die zien hoe laat ze opstaan, hoe lang ze op de computer bezig zijn, hoeveel -of weinig- tijd ze spenderen aan studeren. Er zijn al gelukkiger tijden geweest…

En alsof dat allemaal nog niet genoeg was, is Nele -reisgenote Kenia- aangereden door een auto toen ze aan het fietsen was. Resultaat: een gebroken knie. Een operatie en wat boutenwerk verder, is die nu ook voor drie maanden immobiel. Eddy en Martine leven mee met de gekwetsten, maar durven nauwelijks nog buiten komen. Want wie is het volgende slachtoffer van de Keniaploeg?