U bent hier

VDAB-medewerkster Liesbeth - augustus 2011

Mijn leven verloopt ondertussen terug in sneltreinvaart. De achterstand van enkele maanden ziekteverlof is weggewerkt, en ik ben gestart met nieuwe uitdagingen.

De afgelopen weken maakte ik kennis met de sectorconsulenten van de sector ‘kappers, fitness en schoonheidszorgen’, de automobielsector en de sector ‘papier en kartonnage’. Bedoeling was om hen te briefen over de uitdagingen die VDAB in 2012 zal opnemen, en om advies te vragen. VDAB hecht veel belang aan een goede en intensieve relatie met externe partners, zodat we onze acties kunnen afstemmen op de échte noden van de arbeidsmarkt.

Mijn job als strategisch accountmanager houdt in dat ik contactpersoon ben tussen VDAB en de sectoren:

  • confectie (confectiebedrijven-ontwerpers-retouchebedrijven)
  • textielverzorging (industriële wasserijen en droogkuis)
  • textiel (weverijen en producenten van breigoed)
  • grafische (drukkerijen, uitgeverijen en grootformaatprintende bedrijven)
  • papier en kartonnage (papierverwerkende en kartonproducerende bedrijven)
  • automobiel (garage- en carrosseriebedrijven)
  • kappers, fitness en schoonheidszorgen
  • diamant (diamantverwerkende bedrijven)

Een ruime portefeuille, en heel divers. Als ik het lijstje zo bekijk, overvalt me de omvang ervan wel even. Maar gelukkig ben ik iemand die heel strikt georganiseerd is, en daardoor goed structuur kan brengen in de veelheid aan opdrachten die al deze contacten met zich meebrengen.

Ik hou van deze job: met mensen omgaan, steeds nieuwe contacten leggen, VDAB vertegenwoordigen bij diverse overlegfora, advies geven aan de partners over arbeidsmarktwerking en opleidingen, en nieuwe prioriteiten leggen en initiatieven ontwikkelen. Na bijna 30 jaar werken bij VDAB, voel ik me als een vis in het water en kan ik geen job bedenken die beter bij me past.

Tijdens al deze contacten komen een aantal constanten naar voor: de vergrijzing, het tekort aan technisch geschoolde mensen in alle beroepen, attitudeproblemen -vooral bij jongeren-... De uitdagingen voor VDAB zijn dus groot: hoe krijgen we de vijftigplussers terug aan het werk, hoe verhogen we het aandeel van de personen met een arbeidshandicap op de werkvloer, hoe krijgen we dat technische hiaat opgevuld, hoe lossen we die attitudeproblemen op? Dat er druk en intensief overleg gepleegd wordt, intern en extern bij VDAB, is wel duidelijk. Er is dan ook véél werk aan de winkel.

Ook op het thuisfront gaat het er heel intensief aan toe: één van onze zonen heeft tweede zit, en elke ouder weet welke spanningen dat met zich meebrengt. Ondertussen maakt zijn tweelingbroer zich klaar om een volledig schooljaar -via Erasmus- in Sevilla te studeren. Het kot is gezocht en het vliegtuigticket geboekt: geen terugweg meer mogelijk. Terwijl zoonlief aftelt naar dit avontuur, knijpt stilaan mijn keel wat dicht. Aan de ene kant zijn we geweldig gelukkig dat hij deze uitdaging aangaat, aan de andere kant zijn we toch bang om hem zo lang te moeten missen. Ik moet dringend leren skypen.

En dan was er vorige week nog de Pukkelpophorror: stiefzoon en echtgenote waren op het terrein, terwijl hun kindjes bij ons logeerden. Eindelijk, rond één uur ’s nachts, een bericht: ‘alles in orde’. Mijn dochter de hele avond in paniek: al haar vrienden waren daar, terwijl zij en haar vriend van plan waren om vrijdagochtend te vertrekken. Hun tent stond al opgesteld en is nu helemaal stuk. Door de uitzonderlijk snelle verkoop van combitickets konden ze voor het eerst sinds 10 jaar géén drie maar slechts twee dagen naar Pukkelpop. Achteraf gezien een groot geluk.

Zaterdagavond zijn mijn man en ik -om even te ontspannen- naar de concerten op Maanrock (Mechelen) geweest. Tijdens een prachtig ontroerend optreden van Gabriel Rios, kwam plots de oproep: iedereen gsm in de aanslag en storten voor actie 12-12. Ai ai, een sneer in mijn hart: Afrika en de hongersnood. Dringend tijd om de voorbereidingen te starten voor het volgende project: op 29 januari -binnen vijf maanden dus- vertrekken we weer naar Annick’s Fashion School in Kenya (www.annick-van-uytsel.be). En tussendoor moet ik nog tijd nemen voor mijn knie, die toch nog onder het mes moet. Plannen Liesbeth. Plannen!