U bent hier

VDAB-medewerkster Liesbeth - september 2011

Verbazend wat er allemaal in één week kan gebeuren. Als ik terug kijk naar vorige week, dan sta ik ervan te kijken.

Maandag was eindelijk het einde van de lange schoolvakantie: maar liefst drie maanden voor hogeschoolstudenten, dat is véél. Jasper kan naar het tweede jaar jeugdcriminologie. Wel met een rugzakje vakken van het eerste jaar, maar toch. Aan zijn uitstelgedrag moet nog gewerkt worden. Advies van ouders aannemen is niet gemakkelijk voor een eigenzinnige 20-jarige. De ervaringsschool zal het hem wel leren.

’s Avonds hielden we een familiefeestje thuis om het vertrek van Sander, Jaspers tweelingbroer, te vieren. Hij vertrok voor 10 maanden via een Erasmusbeurs naar Sevilla om er zijn derde jaar vertaler-tolk Frans/Spaans af te werken. Het was druk en emotioneel. Nonkels, tantes, neven, nichtjes, oma en zussen waren zo lief om hem te komen uitwuiven en te voorzien van wat drinkgeld. Afwezige was Jasper, tot we hem belden. Het is soms moeilijk om een tweeling op te voeden. Vooral als de ene méér aandacht krijgt dan de andere is het telkens een evenwichtsoefening. Volwassen worden en een eigen weg gaan heeft bij hen een andere invulling dan bij gewone broers en zussen. Maar daar tegenover staat op lange termijn dan weer vaak een hechtere band.

Dinsdagochtend zat iedereen na een korte nacht stilletjes aan het ontbijt. Want toen was het moment écht wel daar: Sander vertrok. Hij had er lang naar uitgekeken, maar het afscheid op de luchthaven was moeilijk: emotioneel en overgoten met tranen van alle partijen. Het ga je goed jongen.

Woensdag kreeg ik een rondleiding van Stien -mijn collega en domeinexpert in de automobielsector- in het opleidingscentrum van VDAB in Wondelgem. De wereld van de automechaniek, carrossiers en herstellers van personen- en vrachtwagens ging voor mij open.

Donderdag werd ik verwacht in het gloednieuwe opleidingscentrum van Educam in Lokeren voor de start van de onderhandelingen over een nieuwe samenwerkingsovereenkomst. Wat een prachtig uitgebouwd opleidingscentrum! Omdat ik nieuw ben als strategisch accountmanager, is het belangrijk om te weten wat er in de sector leeft, en hoe de beroepen en opleidingen zijn ingedeeld. Het is bewonderenswaardig wat deze sector doet aan ‘navorming’ van zijn personeel. Dat is dan ook erg nodig, want de technologie in wagens en vrachtwagens evolueert razendsnel. De sector is erg betrokken bij de uitrusting en de opleidingsprogramma’s van VDAB, en er wordt dan ook intensief overleg gepleegd. Deze sector is voor mij een nieuwe uitdaging. Maar techniek in al zijn vormen interesseert mij, dus ik zal me grondig inwerken.

Ondertussen liepen de berichten vanuit Spanje binnen. Het kot in Sevilla was niet wat Sander verwachtte, en de inschrijving door de VUB bleek niet in orde te zijn. Daardoor mocht hij zijn eerste talentest Spaans niet doen. En oeps, ondertussen was hij ook al zijn Belgisch paspoort verloren… Ja jongen, nu sta je er alleen voor. Zo worden kinderen dus groot.

Vrijdag was ook een moeilijke dag. Voor Eddy en Martine -de ouders van Annick Van Uytsel- startte het proces tegen de moordenaar van hun dochter. Het raakte me diep om de pijn op hun gezichten te zien. Ik heb heel erg met hun te doen. Wat een zware beproeving voor deze fijne mensen. Ik trek me op aan het vooruitzicht van het volgende project. In januari 2012 trekken we terug samen naar Kenia, naar ‘Annicks Fashion School’. Een mooi project en de verwezenlijking van de droom van Annick. Ja, ik ga graag weer mee om les te geven.

Op zondag wilde ik nog even wat cultuur opsnuiven. Samen met mijn man ging ik naar de overzichtstentoonstelling van 30 jaar carrière van Walter Van Beirendonck in het Mode Museum in Antwerpen. Waaaaaw! Daarna trokken we naar het MAS, museum aan de Stroom. Ook hier liepen een aantal prachtige tentoonstellingen. Maar twee tentoonstellingen op één namiddag bleek toch wat overmoedig. Mijn knie wou op den duur niet meer mee en we braken het bezoek af. Maar geen nood. We komen zéker terug voor het vervolg.

Gisteren moest het er dan van komen: mijn knie werd geopereerd. Ik kreeg een ruggenprik, maar kon al de geluiden van het werk van de chirurg volgen. Brrr. Echt niet mijn wereld, die hospitalen. Ik heb mijn ogen de kost gegeven aan de apparatuur, infrastructuur én het personeel. Wat een luxe gezondheidszorg hebben wij hier. Het contrast met Kenia zal groot zijn.

Nu zit ik hier stilletjes voor nog maar eens zes weken revalidatie. De komende weken zullen niet zo druk zijn als de vorige…