U bent hier

VDAB-medewerkster Liesbeth - oktober 2011

Deze week lijkt wel de week van de opluchting. Ik krijg het ene na het andere goede nieuws voorgeschoteld, en ik geniet ervan met volle teugen.

Met mijn been gaat het eindelijk goed. Sinds vorige week mag ik fietstochtjes maken, en vanaf vandaag ook korte wandelingen. En raar maar waar, het voelt aan zoals het moet. Wat een opluchting! Na acht maanden ‘kine’ en thuis oefenen tot ik er suf van werd, komt het goed. De dokter en de kinesist zijn tevreden en voorzien geen complicaties meer. Het einde van de lijdensweg is in zicht. Nog een twintigtal ‘kine-beurten’ en dan sluit ik dit hoofdstuk af.

Een nog veel grotere opluchting is het afsluiten van het proces tegen Ronald Janssen, de moordenaar van Annick, Kevin en Shana. Zoals jullie weten ben ik door het project ‘Annick for Kenya’ goed bevriend geraakt met de ouders van Annick. Ik heb het assisenproces dan ook op een intense manier gevolgd. Het is niet te beschrijven wat een onmenselijke opdracht het was voor de ouders om zoveel weken lang de kwelling van de onzekerheid te moeten doorstaan, bovenop al het leed dat al was aangericht. Op de dag van de getuigenissen van Nele (medelesgeefster in Kenia), de vriendinnen en de ouders van Annick, was ik aanwezig. Wat een overweldigende, respectvolle en lieve verklaringen werden er door hen gegeven over het leven met Annick. Hartverwarmend en diep ontroerend. Wat een pijnlijke leegte heeft haar dood veroorzaakt bij al die jonge mensen die eigenlijk nog onbevangen in het leven moeten staan.

Annick blijft voortleven. Daarvoor zorgen de ouders, familie, vriendinnen én de projecten in Kenia. Ondanks de slopende procesweken verzamelde Eddy volop medisch materiaal om tegen eind november een container met hulpgoederen te kunnen versturen. Van een tandarts die gestopt is met haar praktijk kregen we al het materiaal. Van tandartsstoel tot klein gereedschap. En wat meer is, ze gaat mee naar Kenia in 2012. Terwijl ik ga lesgeven in ‘Annick’s Fashion School’, gaat deze dame in de nabijgelegen schooltjes aan tandverzorging doen! We zoeken nog een sponsor voor 2000 kindertandenborstels. Als iemand kan helpen?

We zijn ook enkele maanden op zoek geweest naar een tweede lesgeefster voor de Fashion School. Nele, de vriendin van Annick, kan namelijk niet mee. Via allerlei kanalen deden we een oproep, maar zonder resultaat. Uiteindelijk kwam de oplossing uit onze eigen VDAB. Agnes Schoenmaekers, een instructrice productietechnieken confectie uit Turnhout, stelde zich kandidaat. Bedankt Agnes! Een tweede lesgeefster is echt nodig, want er werd ondertussen een tweede leslokaal gebouwd. Vermoedelijk wordt het een computerklas, dankzij de schenking van enkele tientallen laptops van DHL. Maar omdat er geen elektriciteit is in de brousse, moet er nog een zonnepaneel op het dak geplaatst worden om de pc’s van stroom te voorzien. Als dat niet lukt, wordt het extra lokaal een tweede naaiklas.

Deze keer wil ik wat meer tijd besteden aan het opleiden van Chiponda, de lesgever die nu in de school werkt. Met een tiental leergierige dames erbij is dat een flinke opdracht. Maar samen gaan we dat afwerken Agnes! Bovendien krijgen we hulp van Kelly, de zus van Kevin. Ook zij gaat mee naar Kenia.

Vorige week viel er zowaar nog een verrassing uit de hemel. Onze zoon Jasper, die in Antwerpen studeert en toch zo graag op kot wil -maar van ons om allerlei redenen nog geen toestemming kreeg-, hebben we dan toch aan een mooie (kot)studio kunnen helpen. Geen evidente opdracht in Antwerpen als het academiejaar al bezig is. Maar toch is het gelukt. Jasper loopt sinds enkele dagen fluitend en neuriënd door het huis. Zaterdag is het zover. Ook deze kerel gaat de wereld in…