U bent hier

VDAB-medewerkster Liesbeth - december 2011

Het is toch een hele opdracht in het leven: je kinderen, je familie, je gezondheid, je werkomstandigheden… Altijd wat anders, altijd wat nieuws. De ene keer vooruit, de andere keer achteruit. Wonderlijk wat een veelvoud aan veranderingen op ons afkomen. Om dat allemaal aan te kunnen, wordt van ons verwacht dat we flexibel zijn. Maar wat betekent dat concreet? Een overzicht:

Op het werk zit ik in een overgangsperiode. Mijn nieuwe functie -strategisch accountmanager- heb ik al, maar voorlopig is het team nog niet volledig. En hebben we nog geen kapitein. De selecties zijn nog bezig. Toch vallen hier en daar al namen en afspraken met titel ‘kennismaking’ in mijn mailbox binnen. Beetje vreemd hoe de collega’s van enkele jaren toch al wat afstand nemen. En hoe kasten worden opgeruimd met het oog op de verhuis naar een nog ongekende verdieping. Onze bevoegdheden worden uitgebreid, want we werken vanaf nu ‘corporate’. Dat wil zeggen: voor de hele VDAB én alle partners, en niet meer enkel voor de competentiecentra en de sectoren. We verwachten nog een 4-tal nieuwe collega’s, een teamleider, én een directeur Regie. Vanaf het voorjaar 2012 moeten we operationeel zijn. Hoe lang het zal duren voor de radertjes vlot draaien, is niet te voorspellen. Maar dat het enkele maanden zal duren, is wel duidelijk.

Ook de situatie op de arbeidsmarkt schijnt weer te wijzigen. Rampberichten overspoelen het nieuws: Griekenland bijna failliet, het ene na het andere land in eurocrisis, banken die niet meer te vertrouwen lijken, België dat maar niet aan een nieuwe federale regering geraakt en besparingsinspanningen die een zware dobber zijn in de huidige begrotingsonderhandelingen. Bedrijven zijn op hun hoede. Wat betekent dit allemaal voor de economie? Niemand kent het antwoord. Laat ons hopen dat er niet opnieuw een golf van ontslagen valt.

Twee weken geleden gingen mijn man en ik voor enkele dagen naar Sevilla om zoon Sander -Erasmusstudent- te bezoeken. T-shirts en katoenen rokjes werden weer uit de kast gehaald, want het was er nog heerlijk warm. Bijna 30 graden! Het was een fijn weerzien, en we slenterden en fietsten enkele dagen door de mooie stad. We genoten van onze zoon en het vakantiegevoel. Tot middernacht zaten we met een glaasje wijn op een terras. Ja, alles leek in orde. Terug in België was het koud en mistig. We haastten ons naar huis. Enkele dagen later een telefoon van twijfel: de heimwee knaagt, het niveau van de studies is veel lager, er is niet genoeg uitdaging, de twijfel steekt de kop op. Het is normaal dat na de euforie, de dip op de loer ligt. Hoe krijgen we hem er weer bovenop? Praten helpt. Luisteren ook. Alternatieven aanreiken en begrip tonen ook. Natuurlijk zijn we trots op je jongen. En neen, je ontgoochelt ons niet. Laat het even bezinken.

Jasper daarentegen straalt. Woensdag slaagde hij -na de derde poging- voor zijn praktisch rijexamen. Wat een ontlading van vreugde! En wat een ‘boost’ voor zijn zelfvertrouwen. Op de terugweg somde hij de vier grote veranderingen op in zijn leven. Op twee maanden tijd: naar het tweede jaar hogeschool, weekendwerk gevonden, een prachtige studio én zijn rijbewijs. En nu op naar de volgende uitdaging: een diploma behalen! Oef. Ook deze opvoedingsopdracht begint zijn vruchten af te werpen.

Eens terug thuis ga ik op bezoek bij mijn moeder. Een ongelooflijk lief en dapper mens. Steeds kleiner, steeds fijner. Gelukkig al 86 jaar oud, en ze zorgt nog flink voor zichzelf in een comfortabel appartement. Of Jasper al op kot zit? Ja, in Antwerpen. En of Sander nog in Spanje is? Ja hoor, hij stelt het goed. Of Jasper nog met de trein naar Antwerpen rijdt? Neen, hij is op kot. Of Sander al terug is? Moedertje moedertje lief. Neen. Sander is nog in Spanje. Met vochtige ogen vertel ik het haar graag drie keer opnieuw. Een nieuwe fase in haar leven lijkt eraan te komen.

Dan mijn been. Als ik het rustig aan doe, lijkt het allemaal te lukken. Maar o wee als ik me overschat. Dan gaat het terug vijf dagen achteruit. Gelukkig blijven de gouden handen van de kinesist me nog even nabij.

Elke dag is anders. Elke dag zijn er nieuwe dingen en uitdagingen. Ik geniet daarvan. Maar wat als het niet goed lukt om flexibel zijn? Wat als je houdt van regelmaat en vertrouwde dingen en opdrachten? Tja, dan is het leven écht niet zo simpel.