U bent hier

VDAB-medewerkster Liesbeth - april 2012

Van

Compleet overdonderd ben ik door het gigantische succes van Van katoen vorige zaterdag. Al voor de opening stonden rijen mensen te wachten op straat, en ze bleven maar komen. Twaalf uur lang, in totaal 4000. Iedereen was dolenthousiast voor de workshops, de verkoopstanden en de naaimarathon. Er werd geknipt, gestikt en gekocht dat het een lieve lust was. Zeventig naaimachines stonden continu te draaien om allerlei fraais te maken dat werd verkocht in de shop van Van katoen. Alles ten voordele van Annick for Kenya. Het was een overweldigende, geslaagde organisatie. Nog verbazender is het te weten dat deze stormloop georkestreerd is via Facebook en blogs. Wat een kracht, die sociale media! Er kwam geen betalende publiciteit aan te pas. Alles gebeurde via muisklikken en links delen met elkaar. Straf.

Hoe klein is de wereld via internet. Fans uit verschillende landen kwamen speciaal naar Gent voor dit evenement. Er werd zelfs een prijs uitgereikt voor wie van het verste kwam. De winnaar is een leuke, overenthousiaste dame uit Dubai, op zoek naar gelijkgestemde, creatieve zielen. Overgelukkig en beladen met leuke stofjes vloog ze zondag terug naar man en vijf kleine kinderen die het even zonder haar hadden moeten stellen.

Ondertussen weten we waarom het Annick-project de uitverkorene van Van katoen was. Iemand die deze joblog volgde heeft de hint gegeven aan het zoekende Van katoen-team. Als die iemand nog steeds mijn blog volgt: mijn eeuwige dank heb je!

Eddy en Martine, de ouders van Annick, en mijn man en ik bleven na het evenement een nachtje in Gent. Terug naar huis rijden was niet echt een optie na zo’n zware dag. De workshop die ik mocht geven, de laatste en naar het schijnt de moeilijkste, liep namelijk uit tot 22u00. Na afloop liepen er nog steeds bezoekers rond en praatten we nog even met het overgelukkige, organiserende team.

Zondagmorgen bij het lange en late ontbijt konden we beginnen dromen. Hoeveel zou het event hebben opgebracht? Bij een tas koffie na het opruimen van het MIAT kwam het verlossende bericht: 50.000 euro! Bedankt, bedankt, bedankt iedereen...

Precies twee weken geleden kwam ik terug van het Kenia-avontuur in Annick’s Fashion School in Lukore. De belevenissen zinderen nog na en de vermoeidheid is nog niet verdwenen, maar tijd om te rusten is me niet gegund. Niet alleen ligt er een stapel werk op me te wachten bij VDAB, ook de wedren naar sponsoring voor onze missie van volgend jaar is al in volle gang. Nu zaterdag vindt er een groot evenement plaats in de gebouwen van het MIAT (Museum Industriële archeologie) in Gent, én in de nabijgelegen gebouwen van VDAB Minnemeers. Het heet Van katoen en iedereen is van harte welkom!

Het begon een jaar geleden als een blog tussen enkele jonge handwerkfans. Daar ontstond het idee om een naaimarathon te organiseren voor het goede doel. Waarom ze het project Annick for Kenya kozen weten we niet, maar we zijn uitermate happy dat wij de uitverkorenen zijn! De afgelopen maanden hebben de dames van Van katoen heel wat leuke kindermodelletjes, en ander fraais geknipt en gestikt. Dat wordt nu te koop aangeboden. Dankzij de sociale media -Facebook, Twitter, blogs…- is er een stroom van randactiviteiten ontstaan. Het is een ware hype. Als strategisch accountmanager voor de confectiesector kan ik alleen maar blij zijn met zoveel aandacht voor mode en zelfmaakmode. Jonge dames en zelfs kinderen hebben de weg naar creatief bezig zijn met stoffen gevonden. Er is een boost ontstaan die vorige week zelfs het VRT-nieuws haalde.

Zelf heb ik me laten verleiden om zaterdag één van de tientallen workshops te geven: het tekenen van een basispatroon voor een goed passende pantalon. Een schot in de roos, want in één dag was de workshop volzet. Dat betekent ook dat mijn vrije tijd deze week helemaal opgaat aan de voorbereiding ervan. Maar voor een vette cheque voor Annick for Kenya, heb ik dat graag over!

Na tientallen jaren van neerbuigend kijken naar ‘zelf kleding maken’, heerst er duidelijk een nieuwe trend. Ik kan alleen maar beamen hoe leuk het is om bezig te zijn met kleding maken, en ik ben dan ook een fervente fan. Misschien is de tijd aangebroken dat jonge mensen de weg terug vinden naar de confectie-industrie? Want dat daar interessante jobs zijn, is zeker. Van ontwerp tot prototype, het maken van een patroon en matenreeksen, tot het voorbereiden van een productiedossier, alles gebeurt met gesofisticeerde software en heeft bovendien een internationaal karakter. Wie zin heeft in veel reizen moet beslist kennis maken met de confectiesector, de stoffenbeurzen, de fashionshows en de productiebedrijven overal ter wereld.

Deze week had ik bij VDAB een studente cultuurmanagement van de universiteit Antwerpen op bezoek. Ze bestudeert voor haar thesis de nood van de Antwerpse modeontwerpers aan goed geschoolde technische mensen. Op enkele weken was ze volledig in de ban van deze boeiende sector waarvan ze het bestaan niet had vermoed. Fijn!

Na een lange vlucht landden we ‘s nachts -met zes uur vertraging- terug in Zaventem. Met een bang hart reden we naar huis. In Kenia kregen we het nieuws dat we thuis dieven over de vloer kregen. Eenmaal thuis zag ik dat wat ik niet durfde denken, wel degelijk was gebeurd: de dieven namen een aantal waardevolle dingen mee.

Dit maakt me behoorlijk overstuur. Ik vind het echt niet eerlijk. Is dat de beloning voor mijn inzet in Kenia? Hierdoor ben ik bovendien verplicht een dag extra verlof te nemen om aangifte te doen bij de politie, die een sporenonderzoek willen uitvoeren. Ik moet ook nieuwe pasfoto's laten nemen voor een duplicaat van mijn treinabonnement en een nieuw rijbewijs, en ik moet bij de bank langsgaan om andere bankkaarten aan te vragen. Wat een rompslomp! Bovenal bezorgt het me een gevoel van ontgoocheling in de mensen.

Ik weet niet of er toeval mee gemoeid is, maar het lijkt of de Kenia-missie telkens een negatief staartje krijgt. Vorig jaar maakte ik die stomme uitschuiver die me 13 maanden revalidatie kostte. En nu deze diefstal, die me ook wel enkele maanden zal achtervolgen. Niet met fysieke, maar wel met een mentale pijn.

Vandaag is de laatste dag. Voor Agnes, Marc en ikzelf is het een rustdag. We hebben gekozen om in het hotel te blijven en van de zon, het zwembad en de prachtige omgeving te genieten. Marc en ik gaan in de voormiddag wel naar de kerkdienst, want die willen we écht niet voorbij laten gaan. We zijn opnieuw diep onder de indruk van de waardigheid, de présence en de trots die de Kenianen uitstralen. We nemen plaats naast het koor om de vibraties van de zang en de muziek tot in onze diepste vezels te laten doordringen. De tranen rollen over mijn wangen van ontroering.

Tijdens de viering stel ik mij constant vragen over het grote contrast tussen hun wereld en de onze. Wij leven in een wereld van overconsumptie, materiële overdaad, schaamteloos geldbejag, menselijke koelte en stress. We hebben de beste medische zorgen, maar ook het hoogste percentage aan mensen met stressproblemen, burn-outs, depressies en zelfmoorden. Zij leven in minimale en primitieve leefomstandigheden met een gebrek aan hygiëne en medische verzorging, maar een overvloed aan menselijke warmte en samenhorigheid. Ik weet niet of het echt zo is, maar de mensen lijken hier veel gelukkiger.

De rest van de ploeg maakte vandaag een lange autorit -ongeveer drie uur rijden- naar de school van Mwangea. Daar werd twee jaar geleden met geld van Annick for Kenya een grote waterpomp en een reservoir gebouwd. Ze werden enthousiast onthaald en maakten ons bij hun terugkomst attent op wat we misten.

Onze laatste avond brengen we, zoals gewoonlijk, door op het terras om samen te eten en na te praten. Het is elke dag een fijn moment waarop we zowel de goede als de moeilijke momenten met elkaar delen. Vanavond hebben Hans en Marc voor een verrassing gezorgd voor Eddy en Martine: de kok van het hotel heeft een grote biscuit gebakken met als opschrift ‘Annick for Kenya 2012’. De kelners komen er zingend in een lange rij mee tot aan onze tafel. Hans heeft een leuke samenvatting van het project gemaakt, en leest de tekst op een grappige manier voor, met telkens ‘A Sante Sana’ tussendoor, zowat de lijfspreuk van de Kenianen. De verrassing was compleet gelukt. Ook ik bedank Eddy en Martine namens de lesgeefsters, omdat we mochten deelnemen aan deze unieke missie.

Wat een tsunami van emoties krijgen we over ons heen!

containerGisteren namen we afscheid van de meisjes van Annick's Fashion School, en diezelfde avond kwam een deel van onze ploeg emotioneel gehavend terug van het leegmaken van de container. Het transport over zee -8000 km- had zijn tol geëist. Dozen waren aan het schuiven gegaan en opengebarsten, kostbare zaken waren omgevallen en beschadigd en bovendien had de douane zijn best gedaan om in het rond te graaien. Het was één ravage en de verslagenheid was groot. Maar met de hulp van een 20-tal Kenianen werd de container in drie uur volledig leeggemaakt en werden de goederen verdeeld over verschillende goede doelen:

  • het Rode Kruis voor medisch materiaal, kasten en stoelen
  • het Kwale Hospitaal voor de tandartsstoel, behandeltafels, medicijnen en computers
  • Annick's Fashion School voor patronen, stoffen, naaimachines en computers
  • een school in Mwangea voor computers
  • het project Hope for Children voor naaimachines, sportmateriaal en computers

Terwijl Hans, Lucien en Martine vandaag naar het Kwale Hospitaal gaan om de tandartsstoel operationeel te krijgen -en water en elektriciteit aan te sluiten- gaat de rest van de ploeg op bezoek bij Bonnie, een Belg die de steunpilaar vormt van het project Hope for Children. Ongeveer anderhalf jaar geleden is hij aan het herstel van een vervallen klasje begonnen. Intussen heeft hij de school volledig hersteld en uitgebreid met zes prachtige klassen. Via sponsoring zorgt hij voor schoolgeld voor de kinderen, een warme maaltijd per dag, schooluniformen en schoolboeken. Bovendien zorgt hij elke week voor een uur les over hygiëne en gezondheid én krijgt hij twee keer per jaar Vlaamse tandartsen op bezoek voor de tandverzorging van de leerlingen. Zelf doet hij aan wondverzorging bij kwetsuren of infecties. En hij heeft nog plannen: volgend jaar hoopt hij klaar te zijn met de bouw van een naaiatelier, en watervoorziening om groenten te kweken.

Voor de gelegenheid werd er een voetbalploeg opgetrommeld om samen met Kelly een match te spelen naast de school. In de brandende zon heeft ze twee-en-een-half uur met die Keniaanse jongens gevoetbald. Moeilijk, als je niet echt weet wie bij welke ploeg hoort en aan wie je de bal moet doorgeven. Maar ze heeft het prachtig gedaan, en heeft er erg van genoten. Aan supporters was er geen gebrek. Een honderdtal kinderen waren laaiend enthousiast. Na afloop gaf Eddy aan alle kinderen een tandenborstel.

Later op de dag kwam de ploeg van het Kwale hospitaal glunderend terug. De installatie van de tandartsstoel was gelukt, en alles werkte zoals het moest. Martine straalde!

Het was weer een boeiende dag vandaag. Het begon al vanmorgen, toen we tijdens de rit door de brousse moesten stoppen voor een koe die languit op de smalle weg lag. Ze was met een houten gestel vastgebonden aan een andere koe. Een hele hoop samengebonden takken lag naast haar. Er was niemand bij de koeien en we dachten dat ze waren aangereden. Toen we uitstapten, bemerkten we een jongetje van ongeveer 10 jaar langs de weg. Even later kwam er een jong meisje bij, en een man. Toen we vroegen wat er aan de hand was, zei de man: “she doesn’t want to work”. Héél grappig: een koe die niet wil werken en dan maar op de weg gaat liggen. We konden er hartelijk om lachen en maakten enkele leuke foto's. Trekken en sleuren hielp niet, de koe wou niet opstaan. Na ongeveer een kwartier gaf ze zich toch gewonnen en stond ze recht. Maar ze deed geen stap vooruit. Gelukkig konden wij zo wel voorbij rijden.

In de naaischool heb ik de meisjes de laatste uitleg gegeven over het didactisch materiaal, de patronen en de prototypes. Zo hebben ze een uitgebreide oefeningenreeks en kunnen ze een aantal maanden verder. Daarna trokken we naar het dorp voor de modeshow. Er waren een honderdtal mensen bij elkaar gekomen, die zaten te wachten in een kring. Na ongeveer anderhalf uur toespraken, konden onze meisjes eindelijk de geïmproviseerde catwalk op. Ze straalden, en wij waren intens gelukkig. Zingend en dansend lieten ze het beste van zichzelf zien. Wij lesgeefsters kregen -na nog meer toespraken- groot applaus en gemeende ‘thank you very muchen’. De meisjes sloten af met de leuze van de school -Help them to help us- en maakten een buiging voor Annick.

Daarna moest onze hele delegatie dringend vertrekken want eindelijk was de container in aantocht! Om 15u00 zou hij aankomen in het Kwale hospitaal. Alleen Mia, Agnes en ik gingen terug naar de school voor de gezamenlijke lunch met de meisjes, hun ouders, Hari en de leden van het comité. Toch wel een delegatie van 30 mensen.

Na de lunch was het ‘oudervergadering’. Twee uur lang luisterden we naar toespraken en overleg tussen de leden van de vergadering. Ik was enorm gefascineerd. Zo diep in de brousse, ver weg van de beschaving zou je denken, verliep de vergadering met diep respect voor elkaar. Daar kunnen wij nog veel van leren. Hari leidde de gesprekken en iedereen luisterde onvermoeibaar naar de leider en naar elkaar. Hari vertaalde in het Engels voor ons en vervolgens kwam om de beurt, in de juiste hiërarchie, iedereen aan het woord. Niemand onderbrak de andere. Men respecteerde ieders mening en vulde elkaar aan waar nodig. Er was geen onderscheid tussen mannen en vrouwen. Ten slotte mochten wij nog wat presentjes uitdelen aan de meisjes, met dank aan enkele sponsors, en toen was het afscheid daar. Het was pakkend, aangrijpend, emotioneel. De traantjes vloeiden aan alle kanten en we werden nog maar eens bedankt met een grappig bedankritueel.

foto1Vandaag was het de laatste dag in de school. Mijn pijp is stilaan uit. Al mijn energie is opgebruikt. Morgen houden een gezamenlijke lunch in de klas, en sluiten we af met een modeshow in de school vlakbij. Ben benieuwd wat de pot zal schaffen, maar ik ben er gerust in. Elke keer wanneer er iemand kwam koken voor de meisjes -in één grote pot, buiten op een vuurtje van takken- proefde ik uit beleefdheid en belangstelling. Meestal was de smaak onbekend voor mij, maar wel heel lekker. Een variatie op onze eigen lunch, maar dan in een sobere vorm.

Het was vandaag zeer stresserend, omdat alles in sneltempo af moest geraken. Wat een karwei! Zowel bij Mia, Agnes en mezelf hing de tong op de tenen. We werkten door tot halfzes ’s avonds. Het was pikdonker toen we aankwamen in het hotel. Maar het was ook leuk! Eén van de elektrische naaimachines werkte én het strijkijzer en de strijkplank werden met veel enthousiasme onthaald. Ook de zonnepanelen deden hun werk, we hadden de hele dag elektriciteit.

De rest van de ploeg reed vandaag weer naar Mombassa om -je kan het al raden- die verdomde container vrij te krijgen. De douane wil schijnbaar nog meer geld! Pure afzetterij. Ze drijven Eddy bijna tot wanhoop. Via allerlei kanalen wordt geprobeerd om schot in de zaak te krijgen, maar tot hiertoe was dat vergeefse moeite. Daarnet wist Eddy te vertellen dat er voor het eerst een uur is vermeld waarop de container zou aankomen in het Kwale ziekenhuis: morgen om 16u00. Juist op het einde van de werkweek! We durven er eigenlijk niet meer op hopen. Wij lesgeefsters gaan passen voor het zware werk om de container uit te laden, en hebben ons voorgenomen om in de late namiddag te genieten aan het zwembad van het hotel, met een verdiende 'wodka orange'.