U bent hier

VDAB-medewerkster Liesbeth - december 2013

keukenploegMaar liefst 136 collega’s schreven zich in voor de Afrikaanse maaltijd die we onlangs op poten zetten in de VDAB-kantine, ten voordelen van Annick for Kenya. Ik deed mijn best om een Afrikaanse sfeertje te creëren met takken, kokosnoten, gescheurde snippers stof -als alternatief voor vlaggetjes- Afrikaanse muziek en een powerpointvoorstelling over de projecten van Annick for Kenya.

Terwijl mijn collega strategisch accountmanagers en de leden van het MVO-team -uitgedost in Afrikaanse stijl- zorgden voor de bediening, ging ik langs de tafels om uitleg te geven over de projecten en om boekjes te verkopen. Vanwege de strenge hygiëneregels in onze kantine, waren de diensters verplicht om een witte voorbindschort te dragen. Daar kon ik moeilijk mee leven, dus besloot ik om ze te versieren met resten van Afrikaanse stofjes. En alsof dat nog niet genoeg was, maakte ik voor ieder een bijpassend juweel met kralen (foto). Ze hadden er ongelooflijk succes mee, en het was een fijne en gezellige bedoening. Na afloop was ik uitgeput. Het bezorgde alle organisatoren flink wat stress om alles in gereedheid te brengen en vlekkeloos te laten verlopen.

De schorten en kokosnoten leende ik alvast uit aan mijn collega Agnes van het VDAB-opleidingscentrum in Turnhout, waar volgende week hetzelfde Afrikaans etentje wordt georganiseerd. Agnes was in 2012 lid van het team lesgevers in Lukore en heeft er sindsdien ook haar hart verloren. Haar cursisten gaan binnenkort kerstgeschenken maken in Afrikaanse stof, die verkocht zullen worden ten voordele van het project.

Ook VDAB Gent heeft vorige week zijn creativiteit de vrije loop gelaten: ze creëerden een heus dessertenbuffet. Zowel personeel als cursisten maakten lekkers dat werd verkocht aan 1 euro/stuk. Terwijl er gesmuld werd, genoot iedereen van de powerpointvoorstelling over Annick for Kenya. Een simpel en leuk idee. Ik vergat met opzet mijn boterhammetjes zodat ik wel dessertjes moést eten. Hmmm!

Wat de voorbereidingen voor onze volgende reis naar Kenia betreft, ben ik nog wat in rustmodus. Het lijkt nog zo veraf. Ik neem me voor om tijdens de kerstvakantie in actie te schieten en didactisch materiaal te maken. Het team heeft een inventaris gemaakt van wie, wat gaat voorbereiden en ik ben er gerust in. Er bestaan al heel wat oefeningen van de voorgaande jaren, en aangezien we hoogstwaarschijnlijk starten met een groep nieuwe leerlingen, kunnen we die opnieuw gebruiken. Eén vraag blijft voorlopig onopgelost: hoe ik het, eens ter plaatse, ga regelen om in beide naaischolen aanwezig te zijn. Eddy zegt dat ik me zal moeten pendelen tussen de twee. De ene ligt vlakbij het hotel, de andere 40 km diep in de brousse. Het is misschien raar, maar ik kijk alweer uit naar die dagelijkse hotsebotse-ritten door het Afrikaanse, schitterende landschap. Ik voel me erg geprivilegieerd dat ik binnenkort terug deel mag uitmaken van het Annick For Kenya-team.