U bent hier

VDAB-medewerkster Liesbeth - maart 2014

annick for kenyaHet is zaterdag, en toch is er geen tijd om te rusten. We vertrekken al vroeg naar Mombassa, ongeveer 50 kilometer verderop. Tijdens de rit bescherm ik me tegen de verschrikkelijke uitlaatgassen met een mondmasker en een dubbelgevouwen vochtige handdoek. Anders branden de uitlaatgassen in mijn luchtpijp, vooral bij het lange aanschuiven aan de overzetferry. Iedereen laat zijn motor draaien. Als je weet dat hier vooral afgedankte auto’s rondrijden, kan je de luchtkwaliteit in en rond deze drukke stad wel raden.

Eerste stop in de stad: een naaimachinehandel waar we gaan kijken welke machines we kunnen aankopen tegen het einde van het jaar. Dan gaan we het productielokaal inrichten en kunnen we hopelijk een vijftal studenten tewerkstellen -en dus een loon en een toekomst geven. Een paar anderen kunnen dan hopelijk aan het werk in een winkel, of een ander productiebedrijfje. Groot is mijn vreugde als ik zie dat we snelstikkers van Singer kunnen bestellen. Echte -geen ‘Made in China’- dankzij alle sponsors die ook dit jaar weer zorgden voor extra middelen voor Annick’s Fashion School. Voorlopig plaatsen we nog geen bestelling, maar ik stel alvast een verlanglijstje op. Hoewel de vermoeidheid na deze twee zware weken erg voelbaar is, krijg ik alweer energie om volgend jaar terug te komen en de opstart van het productieaterlier mee te ondersteunen.

’s Middags lunchen we in een plaatselijk restaurant, en kopen we nog wat mooie stoffen. Daarna rijden we terug naar het hotel. Onderweg stoppen we voor een lekker ijsje bij Leonardo’s, een Italiaans ijssalon. We beginnen te beseffen dat onze reis ten einde loopt.

Zondag is het dan eindelijk een echte rustdag. Voor het eerst genieten we van de ligzetels onder de palmbomen aan ons hotel, en hebben we tijd om mee te aquagymen en te slenteren over de hagelwitte stranden. Enkele kilomters verderop rusten we uit in een strandcafé. Daar drinken we iets met de hele ploeg, en de studenten van de Artesis Plantijn Hogeschool. Het is echt gezellig en idyllisch, maar het afscheid nadert en dat voelt toch wat raar. De studenten zullen de vijf volgende weken verder genieten van dit prachtige land, en hopelijk veel ervaring opdoen tijdens hun stages in de verschillende scholen.

Op de terugweg naar het hotel lopen Sharon, Hans en ik wat trager. Vanavond sluiten we voor de laatste keer aan bij het diner, en dansen voor de laatste keer buiten bij een zwoele zeewind. We stellen het inpakken zo lang mogelijk uit, maar morgenvroeg om 6u00 is het zover. Dan keren we terug naar huis en naar het werk. Met veel indrukken, emoties, verhalen en heimwee. Maar bovenal met heel veel dankbaarheid voor deze prachtige ervaring tijdens de realisatie van Annick’s droom.