U bent hier

VDAB-medewerkster Liesbeth - februari 2015

Eind februari, dus einde van mijn blogmaand. Als ik herlees wat ik deze maand schreef, merk ik dat er veel gebeurd is en er heel wat nieuwe uitdagingen wachten. En zo heb ik het graag.

Het Kenia-verhaal krijgt alvast een vervolg. De afgelopen dagen werd er druk over en weer gemaild om de data voor volgend jaar vast te leggen. Ook de ploeg werd al samengesteld. Alsof we onze heimwee naar Kenia wilden terugdringen door alvast plannen voor volgend jaar te smeden.

Meewerken aan een project als Annick For Kenya is natuurlijk niet vrijblijvend. Bij de start vijf jaar geleden, engageerde ik me om gedurende vijf jaar mee te gaan om de naaischool en het atelier op te starten. Maar nu lijkt het onmogelijk om ermee te stoppen. Vooral het atelier en de winkel hebben nog veel professionele ondersteuning nodig, en het project voelt intussen aan als ‘mijn kindje’. Dat moet blijven groeien. De mensen waarmee ik die vijf jaar heb samengewerkt, zijn intussen een beetje zoals familie geworden. En ik ben niet de enige die zich zo voelt. Gisteren kreeg ik van Ann een mail met “Joepie, ik mag weer mee!”. Ook zij is zwaar door de Kenia-microbe gebeten.

Ik neem me alvast voor om volgend jaar een volledige maand naar Kenia te gaan. Ik word dan 60 en die verjaardag wil ik graag vieren met een twee- of driedaagse safari. Niet dat ik zo’n geweldige dierenvriend ben -ik ben er zelfs bang van!- maar de belevenissen en foto’s van reisgenoten hebben me benieuwd gemaakt. Een volledige maand weg van huis betekent ook dat ik een deel van mijn gezin zal mobiliseren om naar dit geweldige land te komen, en een bijdrage te leveren aan de vele projecten die er lopen.

Mijn werkjaar voor VDAB zit ook boordevol uitdagingen: door de laatste staatshervorming krijgt VDAB er een aantal bevoegdheden bij. Zoals de controle op de sollicitatie-inspanningen van werkzoekenden. Geen gemakkelijke opdracht. Volgende maand ga ik alvast bij de verschillende sectoren langs om die opdracht toe te lichten. Kwestie van onze partners goed te informeren.

Begeleiden en opvolgen van sollicitatie-inspanningen is moeilijk. Vooreerst moeten we het vertrouwen winnen van de werkzoekenden, om een zo duidelijk en eerlijk mogelijk beeld te krijgen van de professionele richting die ze willen inslaan. Hiervoor heb je véél kennis nodig van beroepen, sectoren en de vraag op de arbeidsmarkt. Willen we de bedrijven goede kandidaten kunnen voorstellen, dan is een juiste inschatting van de competenties van de werkzoekenden noodzakelijk. En waar de nodige competenties ontbreken? Daar moeten we gepast advies kunnen geven over hoe we die kunnen ontwikkelen. Door bijvoorbeeld opleidingen aan te bieden.

Dat dit een flinke boterham is, hoef ik niet te vertellen. De juiste persoon op de juiste vacature plaatsen is geen kwestie van geluk, maar van weloverwogen denk- , voorbereidings- en combinatiewerk. Die oefening ga ik alvast ook privé doen, voor zoon Jasper die dit jaar afstudeert in de toegepaste jeugdcriminologie. Ook hij zal zijn weg moeten vinden op de arbeidsmarkt. Gelukkig kan ik hem helpen om de weg te wijzen. Een garantie op snel succes is dat echter niet. Ook voor hem wordt solliciteren zonder twijfel een hele uitdaging…

Mijn nieuwsgierigheid bracht me vandaag naar de PipeTech Academy van VDAB Sint-Niklaas: het expertcentrum voor pijpfitter, flensmonteur en monteur industriële installaties.

Deze industriële beroepen waren een blinde vlek voor mij. Uiteraard wist ik ongeveer wat pijpfitten was. Maar hoe het precies in elkaar zit, wilde ik graag wat beter weten. Mijn collega Giovanni, de drijvende kracht achter de uitbouw van het centrum, was zo vriendelijk om me te ontvangen.

Eerst kreeg ik wat algemene uitleg over de samenwerking tussen bedrijven, de sector en VDAB. Het opleidingscentrum ontstond vanuit een behoefte op de arbeidsmarkt. Het beroep pijpfitter leer je immers niet op school. De opdracht van VDAB bestaat erin om net die hiaten op de opleidingsmarkt te dichten.

Vooral de chemische en petrochemische bedrijven in en rond de haven van Antwerpen hebben veel openstaande vacatures voor pijpfitters en monteurs. Die mensen bouwen gigantisch grote pijpleidingconstructies, die op het eerste zicht enorme buizenkluwen lijken. Dat hierbij strenge veiligheidsregels worden nageleefd, en attesten worden behaald spreekt voor zich. Lekken in chemische installaties kunnen immers voor grote explosies, branden en milieurampen zorgen.

Elke constructie begint met een gedetailleerd plan: CAD-tekenaars tekenen nauwkeurig elke buis, bocht en aansluitingspunt uit, met gespecialiseerde software. Dat is een enorme opdracht! Onmiddellijk leg ik de link met patroontekenen voor confectie, mijn vroegere vakgebied. De basiscompetenties om dit beroep aan te leren zijn gelijklopend: wiskundig talent, grote nauwkeurigheid, ruimtelijk inzicht en controlefreak. Wow. Ik ben helemaal onder de indruk! Dit beroep kan je bij dus VDAB leren.

De pijpfitter slijpt en vijlt vervolgens alle mogelijke buizen -meestal in staal of inox- in alle mogelijke lengtes en diameters, in alle mogelijke en bijna onmogelijke vormen. Hij moet heel nauwgezet het plan van de CAD-tekenaar kunnen lezen, en bezit de nodige vaardigheden om alle buizen correct voor te bereiden.

De volgende uitdaging is voor de monteur. Hij zorgt ervoor dat alle losse stukken op de correcte manier aan elkaar worden gemonteerd, in de juiste volgorde. Daarbij moet hij de juiste dichtingsrubbers, dichtingsringen, flensen, moeren en bouten gebruiken. Bovendien werkt hij vaak op grote hoogtes.

Ten slotte dicht een gespecialiseerde lasser alles aan elkaar. Werkelijk knap!

Zoals Piet Huysentruyt zou zeggen: wat ik vandaag geleerd?

  • alles over de beroepen constructietekenaar, pijpfitter, rigger, monteerder en flensmonteur
  • tussen deze beroepen onderling zijn er heel wat gemeenschappelijke competenties. Iedereen met wiskundig en ruimtelijk inzicht kan deze beroepen aanleren
  • het is mogelijk om in samenwerking met bedrijven gespecialiseerde opleidingscentra op te zetten
  • niet elk beroep kan op school geleerd worden. In een opleidingscentrum zet je nu eenmaal geen 50-metershoge constructies in elkaar. Dit leer je enkel in praktijk
  • er waren (nog) geen vrouwen te bespeuren in deze opleidingen

Stof genoeg om over na te denken!

We zijn nu al enkele dagen terug in België, en blijven wat verweesd achter. Elk jaar valt het me moeilijker om de school, Mwajuma, de studenten en afgestudeerden achter te laten. Mwajuma weende hete tranen die niet te stelpen waren, en ook bij mij liepen ze over mijn wangen. Deze mensen zitten steeds dieper in mijn hart, en geraken daar volgens mij niet meer uit. Daarvoor koester ik ze te veel.

Ook de ploeg Belgen (zie de mooie groepsfoto!), de mensen van het hotel, de mensen die meewerken aan allerlei andere projecten en de koorleider in de kerk worden steeds vertrouwder. Bijzonder veel respect heb ik voor de Kenianen. En bewondering. Om de positieve ingesteldheid tegenover het leven en hun familie en gezin, om hun vrolijkheid en relativeringsvermogen. Daar kunnen wij veel van leren.

Stilaan begin ik te dromen over langere perioden in Kenia. Maar dat moet ik eerst aan mijn gezin verkocht krijgen. Bij deze dus de eerste hint… :-) Misschien willen de kinderen wel eens meekomen om te zien wat hun moeder daar allemaal doet? Ellen en Evi -mijn dochter en mijn schoondochter- en dochter Karen lijken alvast zin te hebben. Ze willen vooral graag Mwajuma terugzien. In dat geval moeten ze wel op zoek naar een zinvolle activiteit in één van de projecten. Want dat is wel een voorwaarde om mee te gaan.

Het lijkt me wel wat, om in de aanloop naar mijn pensioen meer tijd door te brengen in Kenia. Het idee dat er binnen 6 jaar -op mijn 65ste- veel tijd en ruimte vrijkomt, begint me aangenaam in de oren te klinken. Voorwaarde nummer 1: mijn leven moet gevuld blijven met activiteiten en uitdagingen. Mijn man Marc en ik zijn heel erg nieuwsgierige mensen, altijd boordevol plannen. De wereld kan voor ons niet groot genoeg zijn. En ook op vlak van cultuur is er nog zoveel te ontdekken: theater, muziek en tentoonstellingen. Het blijft een grote uitdaging.

Ook mijn werk bij VDAB is een wereld vol uitdagingen. Vooral de razendsnelle digitalisering vraagt om méér dan een tandje bijsteken. Alle documenten hangen tegenwoordig ‘in the cloud’ en we werken meer en meer met google sites, overleg via ‘hangouts’, smartphones en tablets en telewerk. Het vraagt toch wel wat aanpassing en leervermogen.

De komende periode werk ik intensief aan de uitbouw van de beroepeninfo -over 860 beroepen- de opleidingsinfo -over 4.325 opleidingen- en de sectorinformatie. Dit ter ondersteuning van de consulenten in de werkwinkels, en de bezoekers van de VDAB-website. De info moet sneller, aantrekkelijker en hapklaar ter beschikking zijn. Geen overbodige luxe als je weet dat er wekelijks 700.000 consultaties via smartphone of tablet zijn voor de VDAB website. De juiste keuzes maken voor de weg van je leven is zo belangrijk...

Annick for Kenya

Ons team is opvallend stil vanochtend. We beginnen aan onze laatste dag in de school en het atelier, en beseffen dat dit vijfde Kenia-avontuur alweer bijna voorbij is. Toch hebben we nog een druk programma af te werken.

In de buitenkeuken houden de meisjes zich bezig met de voorbereidingen van de feestmaaltijd: pilau, een typisch Keniaans gerecht met rijst. Daarnaast zijn ze druk in de weer met het opruimen van de lokalen en het klaarzetten van stoelen en tafels voor de genodigden. Vanaf 10 uur komen de gasten toe. Belgische gasten, maar vooral ook ouders van de afgestudeerden en nogal wat plaatselijke verantwoordelijken. Om klokslag 13 uur beginnen we aan de feestmaaltijd, gevolgd door zang en dans door de meisjes, en dan starten de dames van de community met hun speeches. Eindigen doen we met de uitreiking van de diploma’s. Wat zijn we trots op de meisjes, hun volharding om deze studies af te werken en de resultaten die ze behaalden!

Bij het examen in de polytechnische school in december -waar alle studenten van de omliggende scholen aan deelnamen- waren maar liefst 8 van onze meisjes bij de eerste 10! Een bewijs van de goede kwaliteit van onze school. Mwajuma straalt om deze goede resultaten, en ik voel dat ik toch ook voor een deel van dit succes verantwoordelijk ben. Een fijn gevoel. Missie geslaagd!

Het is de doelstelling van ‘Annick for Kenya’ om meisjes een toekomst te bieden in hun eigen cultuur, op hun eigen manier, met groot respect voor hun leefwereld en gezin. We blijven trouw aan ons label “Annick’s boutique, respect for girls".

Annick for Kenya

Ik had een woelige nacht na de modeshow. De adrenaline joeg nog door mijn aderen, en slapen was moeilijk. De hele show speelde zich nog eens af in mijn hoofd.

Na die veel te korte nacht, moest ik vroeg uit bed om alle kledij die we kregen van vrienden en collega’s uit te delen aan de meisjes. Met ongeveer 70 kilo vertrokken we met ons busje naar school.

In de school begon Ann dadelijk met het opmaken van een schema van de bestellingen die binnenkwamen na de modeshow. Wie wil welk model, in welke stof en wat is de leverdatum? Ze bracht alles netjes in kaart, en besprak dit met Dolly, Tumo en Bonnie.

Rond 10 uur vertrokken Eddy, Pascale en ikzelf naar een nabijgelegen lagere school die er -dankzij de hulp van drie Belgische organisaties- flink op vooruit is gegaan het afgelopen jaar. Ik beloofde Daniël, het schoolhoofd, om ook wat kledij naar deze school te brengen. Zodat ook de armste kinderen eens een nieuwe outfit kunnen hebben. We zagen allemaal lachende, stralende gezichten met guitige ogen. Na dit blitzbezoek reden we terug naar Annick’s boutique, want daar was nog heel wat werk aan de winkel.

In de namiddag zonderde ik me af met Tumo -de verantwoordelijke van het atelier- om samen een matentabel op te stellen voor jongens- en meisjeskledij. Dit is een absolute voorwaarde om patronen te kunnen tekenen in matenseries, dus hier moesten we samen even door. Het was een hele klus met flink wat rekenwerk. De vereiste concentratie was hoog, en Tumo pufte en rekende tot ze er suf van werd. Het was een moeilijke oefening, maar Tumo begreep goed waar het over ging en waarom ze dit nodig had. Weer een stap vooruit!

Ook de patronen van de verschillende modellen moesten herbekeken worden, want enkele moesten groter gemaakt worden en ook enkele kleiner. Ik zag Tumo en de meisjes genieten van de bestellingen die binnengekomen zijn, want dat betekende: centen verdienen, hun eigen leven uitbouwen en dromen realiseren!

We sloten de dag af met een heuse kledingmarkt in het leslokaal. De enorme berg kledij slonk heel snel als elke student om de beurt netjes enkele kledingstukken uitzocht. Ze waren door het dolle heen en o zo dankbaar ... bedankt aan alle sponsors!

Annick for Kenya

Wat een ongelooflijke dag vandaag. Het was een wervelwind van emoties. Vanmorgen gingen we, zoals altijd op zondag, naar de mis. Ik ging graag vlak naast het koor zitten om intens van de prachtige gospelliederen te kunnen genieten. Vanaf de eerste noten werd ik meegesleurd in een kolk van verwondering die me gedurende de twee volgende uren niet meer zou loslaten. Wat was dat prachtig: zo’n 50-koppig mannen- en vrouwenkoor met geweldige stemmen. Ik was er helemaal ondersteboven van. Ook Hans en Jan die naast me zaten, werden erg emotioneel en kregen vochtige ogen. Er is weinig dat me méér kan ontroeren dan dit. Als kers op de taart kwam één van de kinderen -die de hele viering vooraan in de kerk aan het dansen en zingen waren- vragen of ik bij hun wilde komen zitten. Dat liet ik me geen twee keer vragen! Wel wel, wat was dat intens...

Na afloop van de viering kwamen de kinderen spontaan terug bij mij en sprak ik hun over hun toekomstplannen en dromen. De ene wilde verpleegster worden, de andere lerares, nog eentje dokter en er was er zelfs eentje die wilde non worden. Wat heerlijk toch. Ik hoop zo dat ze hun dromen kunnen waarmaken, want dat is hier niet vanzelfsprekend.

Na de mis en een snelle lunch was het zover: we vertrokken we naar de locatie waar de modeshow doorging. Het was een resort van enkele kleine woningen, rondom een zwembad en omgeven door een schitterende tuin. Nog even overleggen wat de kostprijs moest zijn van de verschillende kledingstukken, en we waren er klaar voor. De show kon starten!

Ann en ik namen om de beurt de presentatie op ons. We gaven uitleg over het model van het kledingstuk, de afwerking en kwaliteit van de stof. De drie modellen -Hanne, Dolly en Jay- deden het schitterend! Het scenario dat ik eerder uitschreef klopte als een bus. We konden een mooi overzicht laten zien van verschillende kledingstukken die we de afgelopen week maakten. Ik moet zeggen dat ik behoorlijk onder de indruk was. En ook het publiek was enthousiast. Het was een show om U tegen te zeggen. We kregen veel felicitaties en flink wat bestellingen achteraf, en dat was dan ook de bedoeling. Dat “Annick’s boutique” succesvol wordt. Eddy en Hans waren sprakeloos. Dit hadden ze niet verwacht. Opdracht geslaagd dus! Het was een écht huzarenstuk...

Yes, we hebben de deadline gehaald: vrijdagmiddag klokslag halftwee stopten we met de voorbereidingen voor de modeshow. Het ging er flink stressvol aan toe. De laatste zomen werden genaaid, knopen werden aangezet en alles werd gestreken. Ondertussen schreef ik het scenario voor de modeshow. Dat vroeg meer denkwerk en afstemming dan je denkt. Er kwam een heuse tabel aan te pas om te zien wie de modellen waren, wie welke jurk zou dragen en in welke volgorde, en wie apart op de catwalk moest en wie in duo zou verschijnen. Het was een hele puzzel, maar op het einde paste alles netjes in elkaar. Benieuwd of de realiteit er zal uitzien zoals gepland.

Ondertussen schilderden Jan en Jef in de lagere school vlakbij, en plaatste Hans verlichting in de klaslokalen. Eddy bezocht dan weer een in opbouw zijnde dam -een project van het Rode Kruis. Hiervoor moest hij 400 kilometer door de brousse op één dag. Bij terugkomst bleek dat zowel voor Eddy als voor de chauffeur over hun krachten. Tijd voor ontspanning!

Vrijdagnamiddag vertrokken we met een groep van 10 voor een boottocht naar het eiland Wassini. Daarvoor moesten we eerst een lange trip met een busje maken, en daarna instappen in een oude zeilboot. Na wat ronddobberen op zee en genieten van een schitterende zonsondergang, dineerden we in een sfeervolle hut op een klif boven de zee. De sfeer zat er goed in: er werd gegrapt, gezongen, gitaar gespeeld en lekker gegeten. Enig minpuntje: het was pikdonker. We konden nauwelijks ons eten zien, laat staan van de omgeving genieten. Maar… het geluid van de kolkende zee maakte veel goed. :-)

Vandaag, zaterdag, start dan weer met aquagym. Eigenlijk willen we met z'n allen rusten en slapen, maar we doen toch mee aan deze ‘waterturnles’. Daarna vertrekken we naar een enorm grote boerderij. Het domein is wel 300 voetbalvelden groot en is eigendom van de man van dokter Fatma. Zij is arts en verantwoordelijke voor een hospitaal uit de buurt. Via de vele projecten die Annick for Kenya in deze buurt al heeft gerealiseerd -en via de contacten met het Rode Kruis- zijn Eddy en dokter Fatma al geruime tijd bevriend. We worden hartelijk ontvangen met een royale barbecue, drankjes en overheerlijk vers fruit. Alle groenten, het schaap en de kip, de ananas, de papaya en mango... alles is van eigen kweek.

Daarna bezoeken we de boerderij: 150 koeien, geiten, ezels, kippen en eenden, konijnen. We wandelen onder de gigantische mango-bomen en wel 1.000 kokosbomen. Het is indrukwekkend. Ondertussen bespreken Eddy en dokter Fatma de mogelijkheden voor alweer een nieuw project: ‘social farming’. Dat is een soort opleidingsproject voor zeer arme mensen om het land te leren bewerken en dieren te kweken. Dat alles op een stuk grond van 20 aren op dit domein. We worden ten slotte ook uitgenodigd om in de toekomst hier op de boerderij te gast te zijn als we naar Kenia komen. Zo hoeven we geen hotel meer te nemen. Benieuwd of Eddy me daarvan kan overtuigen...

Kenia

Ik weet nauwelijks welke dag, of hoe laat het is. Zo geconcentreerd ben ik bezig met patronen tekenen, stoffen uitkiezen en modellen knippen. Tussenin bedenk ik nog een nieuwe oefening voor de tweedejaars. Ik teken het patroon uit terwijl ik omringd word door acht paar donkere, gretige ogen die willen zien hoe ik alles op tafel tover. Wat zijn de meisjes leergierig, snel van begrip, enorm enthousiast en vrolijk. Maar eerlijk is eerlijk… ik heb het gevoel dat ze me helemaal leegzuigen met hun constante vragen. Ook Mwajuma gebruikt elke seconde dat ik even rust lijk te hebben om me nog het één en het ander te vragen.

Buiten zijn de mannen aan het timmeren aan Annick’s kitchen. Het wordt een buitenkeuken voor de meisjes om wat thee klaar te maken en een pot rijst te koken voor de lunch. Je moet je niet teveel voorstellen bij die buitenkeuken: enkele palen, wat takken en touwen en klaar is kees. Op het zand liggen drie grote stenen om een kookpot op te zetten, en er staat een piepklein houten bankje. Meer is er niet nodig om eten te maken.

Naast de school is men al zes weken bezig met de bouw van een dispensarium. De ruwbouw is ondertussen helemaal klaar. Maar liefst 240 vierkante meter plaats voor medische zorgen voor de bewoners. Buiten wordt er een extra constructie voorzien voor sanitair, en de waterput is ook al klaar. De inwoners van de omliggende hutten hebben ook daar alvast enkele buitenkeukens geïnstalleerd. Daar kan je voor amper 30 Keniaanse shilling -zo’n 0,30 euro- een rijstschotel halen. De patiënten van het dispensarium zijn de potentiële klanten.

Bij het afsluiten van de werkdag arriveren Gert en Jan, twee extra helpers voor de volgende week. Voor we teruggaan naar het hotel, neem ik even de tijd om met de kinderen buiten te spelen en kleine stickers van dieren op hun armpjes te plakken. Die kreeg ik in het grafisch VDAB-opleidingscentrum in Turnhout waar dit een oefening is voor de cursisten print. Bedankt om de kindjes hier dolle pret te bezorgen!

Kenia

Razendsnel gaat de tijd hier, in dit bloedwarme land. Elke ochtend vroeg uit bed, ontbijten, klaarmaken en vertrekken naar de school. Wat hebben we met onze ploeg weer veel plannen: de nieuwelingen én de tweedejaars moeten oefeningen en begeleiding krijgen, en ook het productieatelier draait op volle toeren. Dit jaar werken we naar een échte modeshow toe! Bonnie heeft het lumineuze idee opgevat om volgende zondag op een mooie locatie een modeshow te organiseren waarop ondertussen al zo’n 50 mensen zijn uitgenodigd. Bedoeling is om ‘Annick’s Boutique’ zoveel mogelijk te promoten, en orders binnen te halen.

In het productieatelier is Ann volop bezig met het produceren van kinderhemdjes en verschillende modellen dameskleding. Ik neem het tekenen van de patronen voor mijn rekening en assisteer bij het knippen. Rokjes en topjes, t-shirts, kleedjes, broeken, tunieken… het passeert allemaal langs mijn tafel, in een bijzonder snel tempo. Gelukkig hebben we van enkele Belgische confectiebedrijven een grote stapel stoffen meegekregen en kunnen we onze fantasie vrij spel laten. We willen graag 10 à 15 verschillende kledingstukken afwerken tegen zondag, dus het werktempo ligt behoorlijk hoog. Hoe heb ik het weer in mijn hoofd gehaald om deze opdracht op amper enkele dagen af te werken? Bedenk daar een zwoele temperatuur bij (zo'n 35 graden), primitieve hygiënetoestanden en ‘snel snel’ eten buiten op een bankje... we zwoegen tot onze tong op onze tenen hangt.

Voor de mannen is het trouwens niet anders. De hele dag zijn ze in de weer om materiaal te halen en allerlei klussen af te werken. Elektriciteit leggen, transportrekjes voor kleding maken, een grote tafel bestellen, een buitenkeuken timmeren, machines afstellen... Momenteel is onze ploeg met zes, en morgen komen er nog twee bij: welkom Gert en Jan! De opdrachten liggen op jullie te wachten…

Gelukkig is er op het einde van elke dag een rustmoment. Bij het avondeten overlopen we de dag, maken plannen voor de volgende dagen, lachen met onze belevenissen en genieten na van de vrolijkheid van de meisjes. Daar doen we het voor. Ook het hotel zorgt voor ontspanning. Elke avond organiseren ze een show, en een dansmoment. Onder het mom van ‘ik moet dringend nog een blogstukje schrijven’ kon ik net ontsnappen aan de ‘snake show’ van vanavond. Gelukkig. Want slangen, daar heb ik het niet op begrepen! Ik wil graag rustig slapen. Ik wacht dus nog even op het einde van de show, en sluit de avond dan af met dans bij een heerlijke zeebries. Het zal weer snel ochtend zijn.

Wat deed het deugd om gisterenavond weer te kunnen dansen aan de rand van de zee. Op goede discomuziek, met een sterke zeebries als afkoeling. Ik stond bijna de hele tijd alleen op de dansvloer, maar dat maakte het genieten er niet minder op. Op den duur kwam ook Ann meedansen, en later -na wat meer overtuiging- ook Eddy en Hans. Altijd grappig. Die mannen zijn geen dansers, maar ze gunnen het mij zo dat ze toch even komen meedoen. Ik zeg soms al lachend dat het een bijkomend criterium is om mee te mogen naar Kenia: graag dansen!

Vandaag is het zondag, dus tijd voor de mis waar we goed op tijd aankomen. Wat is dat nu weer? Aan de inkom van de kerk staat security met metaaldetectoren. Heb je dat al meegemaakt? Het is duidelijk: de schrik voor terreur en aanslagen zit er in Kenia goed in. Ik begrijp het wel… zelfs het toerisme is hier in elkaar gestuikt. Er zijn amper 100 gasten in ons hotel, terwijl er plaats is voor 300. Ook het nabijgelegen hotel is vrij leeg. Er zijn zelfs al hotels die de deuren moesten sluiten.

Bij het binnengaan van de kerk overvalt mij direct een gelukzalig gevoel. Het koor brengt een overweldigend, prachtig concert en de dansende kinderen vertederen ons. Het enthousiasme en de samenhorigheid van de mensen neemt ons mee naar hogere sferen. Heerlijk. Ann weet niet waar eerst kijken, fotograferen en filmen. Ook zij vindt het fantastisch. Bij het verlaten van de kerk ben ik in lichte extase. De koorleider komt naar me toe, want hij herkent me van de afgelopen jaren. We doen een leuke babbel en verklappen dat Ann kan drummen. Misschien kan ze volgende week iets doen in de mis? Ik ben benieuwd.

Na de mis beslissen we om bij Leonardo’s een lekkere ijscrème te gaan eten: cashewnuts, mango en munt. Drie overheerlijke smaken. We wanen ons in een aards paradijs... helaas is het aan de overkant van de straat het compleet tegenovergestelde.

In de namiddag doen we nog een lange strandwandeling, en dan voelen we ons klaar voor een stevige werkweek…

Ik ben terug springlevend en boordevol energie! Het dagje rust heeft me goed gedaan. Ik ben ook even gestopt met het nemen van die pillen tegen malaria, waardoor ik terug helder ben. Ik moet de dosering medicatie duidelijk aanpassen…

Omdat ik gisteren (vrijdag) een dag verloor aan ziekte, beslis ik om vandaag (zaterdag) toch een halve dag naar de school en het atelier te gaan. Zo kan ik wat tijd inhalen. Ann gaat mee, en samen overlopen we de resultaten van het werk van vrijdag. Ik stel met veel plezier vast dat de meisjes met sprongen vooruit zijn gegaan. Ook de opdracht die ik donderdag gaf aan de 2de jaars, is behoorlijk gevorderd en van een zeer goede kwaliteit. Mwajuma heeft duidelijk begrepen dat ze hogere kwaliteitseisen moet stellen, en realiseert dit ook.

In het atelier lopen de eerste hemdjes al uit de ‘productie’, en het is knap werk. Iedereen staat versteld van de afwerking en eindresultaat. Ann is dan ook héél streng, maar de meisjes begrijpen waarom.

Er werden ook al wat veranderingen aangebracht in de schikking van de productieruimte. Ann en ik bespraken eerder al de indeling, en beslisten dat de machines meer centraal in de ruimte moesten staan voor een efficiëntere productie. Dit betekende dat Hans de elektriciteitsleidingen over het plafond -lees: houten balk- moest laten lopen en de stopcontacten vanuit een ijzeren ketting naar beneden moest laat hangen. Die opdracht was snel gefikst, maar Mwajuma vond het maar niets. Wat is dat nu? Elektriciteit die vanuit het plafond naar beneden hangt? Dat had ze nog nooit gezien! Ondertussen vond Eddy een schrijnwerker die tegen volgende dinsdag een lange doorgeeftafel zal maken om in het midden van de ruimte te plaatsen. Het zal dan hopelijk wel duidelijk zijn waarom die elektriciteit daar nu zo vreemd hangt...

Tijdens de lunchpauze leer ik Mwajuma breien. Dat wilde ze al zo lang! Het eerste kwartier is zwoegen, maar al snel heeft ze het onder de knie. Opzetten, rechts en averechts... het gaat bijzonder goed. De opdracht om tegen zondag 7 inches te breien, is geen enkel probleem. Heerlijke lieve en leergierige Mwajuma, je bent de beste ‘teacher’ van de wereld!

Groene Pillen. Foto: Shutterstock

Vandaag blijf ik, na een helse pijnlijke avond en nacht, noodgedwongen op de kamer. Ik voel me vreemd. Een beetje zoals een zombie in licht comateuze toestand. Bovenop heb ik erge buikkrampen. Zo kan ik niet mee naar de school en het atelier. Dus met spijt in mijn hart kies ik om vandaag op de kamer te blijven.

De hele dag heb ik geslapen, wat erg vreemd is voor mij. Wat is er met me aan de hand? Ik leg de link naar de medicijnen die ik neem ter preventie tegen malaria en beslis om de bijsluiter te lezen. Tja... wat is dat voor zwaar spul? Dit jaar heb ik voor het eerst een generische variant mee, en het is duidelijk dat ik daar niet goed op reageer. Hopelijk went mijn lichaam eraan zodat ik terug mee kan naar de school en het atelier.

In het atelier zijn we gisteren gestart met de voorbereidingen van de productie van een jongenshemd. Samen met Ann heb ik de inrichting van de productieruimte besproken en Hans ging direct aan de slag om het nodige materiaal te halen om de aanpassingen te doen. Zo moeten de machines anders worden opgesteld, met een doorgeeftafel in het midden. Efficiënt werken in een goed doordachte productieopstelling staat garant voor snelheid, vermijden van verloren tijd en uitschakelen van onproductieve handelingen. Als de meisjes centen willen verdienen, is rendement belangrijk. Die attitude is echter niet simpel om aan te leren in Kenia, waar "pole pole" (langzaam, langzaam) in de genen zit gebakken.

Gepost op 2 februari 2015