U bent hier

VDAB-medewerkster Liesbeth - februari 2016

Deel één van het Afrikaanse verhaal zit erop: zaterdagochtend vertrok de ploeg waarmee ik de laatste weken aan de slag was naar Mombassa. Ze bezochten er het Woodcraft-atelier, waar typische houten beelden en gebruiksvoorwerpen worden gemaakt. ’s Namiddags namen ze het vliegtuig terug naar huis. Ik bleef alleen achter op het domein. Omdat de afgelopen dagen heftig waren, heb ik zaterdag vooral gerust en nam ik de tijd om terug te blikken.

Donderdag was het proclamatie in de naaischool. Mooi was dat: alle zeven leerlingen behaalden hun diploma met glans. Ze kregen een prachtig uitgeprint certificaat. Geweldig trots waren ze. Mwajuma, de lesgeefster, straalde. Heel de groep was ontroerd bij het besef dat we die meisjes dankzij de opleiding een stuk toekomst gaven. In mijn speech vroeg ik uitdrukkelijk om Annick’s droom levendig te houden: een naaischool met respect voor meisjes. Nadien werd er gedanst met de ouders, de afgestudeerden en een hoop kindjes uit de buurt. Het feest was compleet.

Vrijdag werd er weer gewerkt, maar we kampten ook met pech. Het atelier was technisch werkloos wegens een stroompanne. Gelukkig kon de rest van de ploeg wel de omheining rond de basisschool en de boerderij vervolledigen. En opeens, onvermijdelijk, brak het moment van afscheid aan. Aan het kraantje van de school wasten we nog snel de plakkerige stoflaag van onze lichamen. Er werd geknuffeld, gekust, gelachen en gewuifd tot we vertrokken.

Voor we terug naar het domein reden hadden we nog een afspraak: we mochten op visite bij Fatma, de plaatselijke dokter. We werden heel gastvrij ontvangen en kregen thee en allerlei lekkers. De sfeer was geweldig! Tevreden namen we afscheid.

Voor mij begint morgen deel twee: vannacht arriveren Sander en Karen, mijn kinderen. Een nieuwe uitdaging wacht!

Warm, warmer, warmst. Er zijn geen woorden voor. Het zweet stroomt de hele dag van ons gezicht en lichaam. Er is geen stoppen aan. Iedereen loopt de hele dag rond met een badhanddoek in de aanslag. Dat brengt een beetje verlichting.

De afgelopen twee dagen ging een deel van de groep op safari in het Nationaal Park van Tsavo East/West, op ongeveer vier uren rijden van onze verblijfplaats. Ze keerden blij terug, vol enthousiasme en met wel duizend foto’s!

Eddy en Hans werkten ondertussen verder aan de omheining rond de school en boerderij. Ann en ik dreven het tempo in het atelier wat op. De leerlingen werkten niet altijd met evenveel zin, maar alle opdrachten werden vlotjes afgewerkt. De sfeer werd ook steeds leuker.

Tijdens de lunchpauze vandaag waren enkele leerlingen elkaars haar aan het invlechten. Aanvankelijk waren ze wat verlegen, maar na wat gegiechel mocht ik er foto’s van maken. Bijna alle meisjes zijn moslim. Vandaag was de eerste keer dat er enkele hoofddoeken werden afgedaan.

Op de naaischool wordt de proclamatie van morgen voorbereid. Het is de tweede keer dat er meisjes afstuderen. We zijn allemaal erg benieuwd naar de resultaten. Het wordt een drukke dag, met een rondleiding en demonstraties. We gaan ook een lunch klaarmaken. En naast de nodige speeches gaan we urenlang dansen en zingen. Ik kijk er naar uit!

Afgelopen weekend was zalig rustig. Zaterdag zouden we een weeshuis in de buurt bezoeken, maar dat ging door onverwachte omstandigheden niet door.

Ik kreeg wel bezoek van Evelyne. Wie m’n eerdere blogs las herinnert zich waarschijnlijk nog dat zij bij de gouverneur in Nairobi werkt. Ik ken weinig mensen met zoveel levensvreugde en positivisme als zij. Bovendien is ze intelligent. Het leven was haar aanvankelijk niet erg gunstig gestemd: Evelyne is maar één meter groot. Haar persoonlijkheid daarentegen is groots, haar gevoel voor humor nog grootser.

Ze vertelde geweldig nieuws: sinds enkele maanden heeft ze een vriend. Een Belg. Ze ontmoetten elkaar vorig jaar in Antwerpen, terwijl ze op de bus wachtten. Wat een lovestory! Het nieuws maakte ons allemaal blij. Ze zijn stapelverliefd en gelukkig. Vanaf april gaat Evelyne drie maanden naar België om volop te genieten met haar grote liefde.

Evelyne bleef een nachtje bij ons slapen, ik mocht haar roommate zijn. Een bijzonder leuke ervaring, we kwetterden urenlang door. Als kers op de taart stelde ik voor om haar trouwjurk te maken als de tijd er rijp voor is. Ze was er ontzettend blij mee.

’s Zondags mocht het bezoek aan de kerk niet ontbreken. De traditioneel zeer uitbundige dienst was nu een heel stuk soberder: het is vastentijd, en dan wordt er niet gedanst in de kerk. Spijtig, maar het koor met hun prachtige gezang maakte veel goed.Na een fijne strandwandeling en een cocktail in het strandcafé zat het weekend erop en waren we klaar om de nieuwe werkweek te verwelkomen.

Maandag werkte de ploeg verder aan de omheining rond de school. Het was ontzettend warm, wat het werk loodzwaar maakte. Petje af voor Frans en Gaby, Jos en Simonne, Ilse, Eddy en Hans en Mohammed en Saïdi. Ann en ik waren blij dat we binnen in de school konden werken… 

De eerste werkweek zit erop. Ik ben tevreden, want we hebben al veel gerealiseerd. In de school loopt alles naar wens, met enthousiaste en leergierige leerlingen. Mijn collega Ann houdt zich bezig met Annick’s Boutique, ons productieatelier. Daar worden nu -naast schooluniformen- ook herenhemden gestikt, bestemd voor de verkoop. En met de patronen voor nieuwe damesjurken die ik maakte, kunnen we het assortiment binnenkort verder uitbreiden en hopelijk het klantenbestand vergroten.

Ook de rest van onze groep zat afgelopen week niet stil. Donderdag werkten ze in de brandende zon aan de nieuwe omheining rond een kleine boerderij. Dat was een zware opdracht, tegen de avond was iedereen afgepeigerd. Vrijdag bezochten ze het eiland Wasini om er enkele projecten te gaan bekijken: met Annick For Kenya werd er al een materniteit gebouwd, nu volgt de watervoorziening en –zuivering. Het aantal projecten in deze streek is indrukwekkend. Ann en ik moeten met spijt in het hart de bezoeken aan ons voorbij laten gaan. Onze opdracht is de uitbouw van de school en het productieatelier. En dat is een voltijdse job…

Gelukkig kunnen we af en toe wat stoom afblazen. Terwijl de rest van de groep zaterdag moedig putten groef voor een nieuwe omheining rond de school, hadden Ann en ik een dagje vrij. Pole pole zeggen ze hier. Take it easy. Ik heb het weer helemaal onder de knie!

Soms word ik hier geconfronteerd met dingen die me uit m’n slaap houden. De ongewone manier van bestraffen op school bijvoorbeeld, of de levensomstandigheden van de meeste mensen hier. Maar ook de organisatorische problemen waar we regelmatig mee te maken krijgen. Vorige nacht bleef het maar malen in mijn hoofd. Tot overmaat van ramp werd ik ook nog eens geplaagd door muggen… Het huilen stond me nader dan het lachen. Voor het eerst twijfelde ik aan mijn opdracht hier in Kenia.

Gelukkig kon ik de volgende ochtend mijn hart luchten bij de groep. Een stevige knuffel én nog een telefoontje naar het thuisfront –sorry dat ik je wakker belde Marc!- hielpen me er weer helemaal bovenop.

In de klassen en het atelier blijven we vooruitgang boeken. Het vertrouwen groeit, de afstand verkleint en de sfeer wordt steeds leuker en ongedwongener. Het werd een perfecte dag zonder problemen. Dat gaf me goeie moed voor de komende dagen en weken.

De eerste twee dagen Kenia zijn intussen achter de rug. In Lukore werden we hartverwarmend verwelkomd, met een prachtig lied dat de meisjes van het dorp voor ons zongen. De rest van de dag verliep minder gemakkelijk. In het atelier wachtte ons een flinke teleurstelling: nogal wat machines bleken stuk of waren verdwenen en er kwamen nauwelijks leerlingen opdagen. Bovendien waren er problemen met de elektriciteit.

Het maakte me boos: er was geen respect voor het materiaal, de kwaliteit van het werk was teleurstellend laag en ik zag nauwelijks enthousiasme. Om over het werkritme nog maar te zwijgen…

Na een woelige nacht besefte ik dat de knop in mijn hoofd nog niet was omgedraaid. Ik was nog niet helemaal gewoon aan mijn nieuwe werkomgeving. Ik vatte de volgende dag vol goede moed aan en leerde de meisjes in het atelier hoe ze de naaimachines moesten gebruiken. We oefenden samen, en ik lette erop dat ze hun werk goed deden. Het mag gezegd worden: het resultaat op het einde van de dag mocht er wezen, en we hadden geen enkele technische panne!

’s Avonds, op de terugweg van het atelier naar huis, stopten we even. Ik wandelde samen met lesgeefster Mwajuma -waarmee ik nu al jaren intens samenwerk- langs de zandwegen. We bezochten haar nieuwe, stenen huisje. Haar dochtertje was er ook. Ik vond het best weer confronterend, als ik hun levensomstandigheden vergeleek met die van ons: we logeren met de hele ploeg  op een schitterend domein met tien vakantiewoningen met huiselijke sfeer, we hebben een eigen kok en er is zelfs een klein zwembad.

De rest van de groep was ’s avonds terug van een rondreis in de streek. Ze bezochten de projecten die de voorbije jaren werden gerealiseerd. We vertelden over de belevenissen van de dag, deelden emoties en gooiden bezorgdheden en bekommernissen op tafel. Zo sloten we de dag af. Op naar een volgende!

Afgelopen week heb ik m’n taken op het werk afgerond. Het was een heuse marathon! Vlak voor mijn vertrek had ik nog een vergadering met mijn collega’s strategisch accountmanagers om te bespreken hoe de arbeidsmarkt evolueert en waar er knelpunten ontstaan. Dat leverde boeiende gesprekken op. Extra aandachtspunt was de integratie van asielzoekers met arbeidsvergunning. Hopelijk zijn er voldoende bedrijven die hen kansen geven. Dat raakte bij mij een gevoelige snaar, want iedereen heeft toch recht op een mooie toekomst?

Inmiddels ben ik aangekomen in Kenia én geacclimatiseerd. Die temperatuur hier, dat is toch altijd even wennen.

Dit jaar zitten we niet op hotel, maar verblijven we in een vakantieresort. Dat betekent dat we zelf voor eten moeten zorgen. Daar hebben we een oplossing voor gevonden:  een persoonlijke kok komt op het domein logeren. Hij zorgt elke dag voor het ontbijt en diner. Handig!

Na een eenzame reis kwam ik hier vanochtend om half vier als eerste toe. Gelukkig was er een nachtwaker die me meteen toonde waar mijn bed stond. Er was nog geen eten of drinken, ik sliep uit tot ’s middags. Zo kon ik toch wat uren overbruggen. Na de middag ontmoette ik Bonnie, een Belg die ook op het domein woont. Hij volgt onze projecten hier mee op.

Later op de dag arriveerde de rest van de groep, ’s avonds aten we samen. Simpele Keniaanse kost… Voortreffelijk!

We zijn hier met tien personen. Wie de komende weken wat gaat doen is nog niet helemaal duidelijk. Onze eerste grote uitdaging wordt de uitbreiding van de naaischool en het bijhorende atelier. Op papier hebben we al wat ideeën, maar alles hangt af van de situatie ter plaatse. Hoeveel meisjes zullen er in het atelier werken? Wat is hun niveau? En welke materialen zijn er aanwezig? Is er voldoende elektriciteit?

Daarnaast staan er nog andere, dringende taken op ons lijstje: het bouwen van een omheining, het herstellen van waterpompen en het inrichten van de keuken in een weeshuis.

Je ziet: de komende weken worden goed gevuld!

Ik sta in de startblokken. Klaar voor mijn zesde missie naar Kenia. Nu is ‘missie’ misschien een nogal ongelukkige woordkeuze. Het klinkt oubollig en neerbuigend. Is ‘zending’ een betere omschrijving? Of ‘roeping’? Niet echt. Misschien bestaat er geen goed woord voor mijn diepe verlangen naar die heerlijke Kenianen en mijn bereidheid om mijn kennis te delen. Zo probeer ik de kloof tussen hén en ons wat te dichten.

De zesde keer al. Wat gaat de tijd razendsnel! Deze keer wordt een speciale editie: vertrekken doe ik op m’n eentje - m’n medereizigers vergezellen me een dag later. En we blijven maar liefst een volledige maand. Gelukkig is het me deze keer gelukt om een deel van mijn gezin te laten overkomen tijdens de laatste weken.

Het thuisfront verlaten is dit jaar niet zo simpel. Mijn moeder werd onlangs 90 jaar. Fantastisch, maar ik ben toch wat bang dat haar iets overkomt terwijl ik weg ben. En zoon Jasper, gisteren pas afgestudeerd, kan ik niet helpen in zijn zoektocht naar werk. Hoe graag ik het ook zou willen. Maar ik heb er een goed oog in: hij weet wat hem te doen staat, en hij weet wat hij wilt. Ondanks zijn diploma toegepaste jeugdcriminologie gaat hij voluit voor een commerciële carrière. Benieuwd waar zijn eerste, echte werkervaring hem zal brengen. Loslaten, Liesbeth! En op naar Kenia!

Ik kijk er erg naar uit. Het programma voor de komende maand zit al propvol. Het belooft een fijne en afwisselende trip te worden. Benieuwd of het inderdaad zo zal zijn. Niet dat ik last heb van heimwee, maar ik ben nog nooit langer dan twee weken van huis weggeweest. Spannend!