U bent hier

Als ik groot ben

"Wat wil je worden?" vroeg de juf
't was in de derde klas
ik keek haar aan en wist het niet
'k dacht dat ik al iets was

Dit gedichtje van Toon Hermans kwam heel erg bij me op toen mijn dochter op een dag van school thuiskwam met de vraag: "Mama, is het erg als ik nu nog niet weet wat ik later wil worden?"

Haar onzekerheid vond ik aandoenlijk, maar deed me twijfelen aan ons prestatiegericht onderwijssysteem. Tuurlijk mogen kinderen geprikkeld worden met de vraag wat voor werk ze later willen doen. Ze moeten nu eenmaal een richting kiezen als ze naar het middelbaar gaan, en voor mijn dochter is het bijna zover. Maar als ze niet goed zijn in alle vakken, mogen ze niet over. Zijn ze druk en kunnen ze zich moeilijk concentreren, dan zijn ze ‘lastig’ en hebben ze waarschijnlijk een stoornis. In het buitenland slagen ze er beter in om op een andere, minder prestatiegerichte manier les te geven. Misschien moet ons land dit ook overwegen?

In elk geval stelde ik mijn dochter snel gerust: "Nee lief kind, het is niet erg als je nu nog niet weet wat je later wil worden. Zolang je maar jezelf wordt!"

Zelf heb ik nooit een duidelijk beeld gehad van wat ik wilde worden. Niet in mijn professionele leven. Op persoonlijk vlak ben ik dan weer heel veel geworden. Mama is daar een groot onderdeel van. Maar ook vrouw, vriendin, collega... Toch houdt de vraag "Wat wil ik doen?” me na al die jaren nog steeds bezig.

Reageer

Reacties

Herkenbaar! :-)