U bent hier

Handgranaat

Vrijdagochtend, negen uur. De kinderen zijn naar school en gaan van daar rechtstreeks naar hun papa. Als ik rondkijk in mijn huis, zakt de moed me in de schoenen. Het lijkt wel alsof de speelgoedhandgranaat van mijn zoontje werkelijk ontploft is.

Het was een heel drukke week. Niet alleen 's avonds, maar ook overdag. Heeft iedereen maar 24 uur in één dag, of zijn er toch mensen die een paar uur extra hebben? Die vraag heb ik mezelf al vaak gesteld. Nu ik niet werk, merk ik dat ik het eigenlijk even druk heb dan wanneer ik wel werk. Ik vraag me af hoe ik dat ook alweer deed: werk en gezin combineren.

Tegenwoordig hebben ze daar een mooie term voor: ‘work-life balance’. Er zijn al heel veel bedrijven waar ze erin slagen die term daadwerkelijk om te zetten in iets concreet. Denk maar aan glijdende werkuren, of thuiswerken. Maar er zijn ook nog heel veel plaatsen waar ze daar nog nooit van hebben gehoord. Evenwicht vinden in werken en leven, het blijft een uitdaging. Niet alleen voor alleenstaande ouders zoals ik, ook voor tweeoudergezinnen is dat niet evident.

In mijn zoektocht naar werk is een goede ‘work-life balance’ een belangrijke factor. Ik heb ooit heel bewust voor kinderen gekozen, en dat blijf ik doen. Ik wil meer dan graag terug aan het werk, maar ik wil ook nog tijd overhouden voor mijn kinderen. Is dat onrealistisch, of is het gewoon een kwestie van blijven zoeken?

Terwijl ik met deze vragen bezig ben, waan ik me even iemand van de ontmijningsdienst om de speelgoedravage in mijn huis op te ruimen. Maar ik ben heel dankbaar dat het maar een speelgoedhandgranaat was die ontplofte... En dat mijn kinderen veilig en wel op school zitten.

Reageer