U bent hier

Kiezen

Vorige keer zei ik het al, september is de start van iets nieuws. Het nieuwe schooljaar, mijn zoektocht naar werk en… een persoonlijke uitdaging. Mijn ‘no-more-excuses-challenge’: vanaf nu zoek ik geen uitvluchten meer, en dat minstens een half jaar lang. Tot aan mijn verjaardag.

Eigenlijk was ik niet van plan om die uitdaging aan de grote klok te hangen. Een korte ontmoeting deed me echter van gedacht veranderen.

Je kon er afgelopen dinsdag niet naast kijken: overal beleefden kinderen gezond en wel hun eerste schooldag. Brooddoos onder de arm, boekentas op de rug. Toch waren er ook kinderen die dat niet konden, zoals het meisje dat ik gisteren ontmoette.

Ik was op bezoek in het ziekenhuis en stond te wachten op de lift. Vlakbij was de ingang naar de afdeling pediatrie. Net als de liftdeuren openden en ik instapte, zwaaide ook die andere deur open. Een mama stapte naar buiten met een meisje, ze had dezelfde leeftijd als één van mijn kinderen. Het meisje had geen brooddoos of boekentas bij. Ze droeg een kleurrijke sjaal op haar kale hoofdje en had een mondmaskertje op. In slow motion gingen de liftdeuren dicht terwijl ze uit mijn zicht verdween. Slik…

De aanblik van dit meisje deed me beseffen dat het vaak al te makkelijk is om uitvluchten te zoeken om iets niet te doen. Niet omdat ik het niet wil doen, maar omdat het moeilijk is. Ik zeg niet dat klagen mijn hobby is, maar het is wel zo dat ik soms alleen maar het probleem zie, en niet de oplossing of zelfs de opportuniteit.

Spijt over professionele keuzes heb ik niet. Maar: de meeste keuzes maakte ik in functie van mijn moederschap. Meer dan eens besliste ik om te gaan voor wat ik al kende, in plaats van voor wat ik echt wilde. En daar wil ik met mijn geen-excuses-meer-uitdaging juist verandering in brengen.

De korte ontmoeting met het zieke meisje deed me even stilstaan. Zij kon niet kiezen. Ik wel. Neem ik de gemakkelijke weg, die met de minste obstakels? Of kies ik voor de moeilijke en dat wat ik echt graag doe?

 

Reageer

Reacties

Dag Sarah, Bedankt voor je reactie. Ik hoop dat het een beetje leuk leest. Hou je me op de hoogte? Groetjes!
Beste Els, ik ben zelf ook een werkzoekende mama van 2 zoontjes. Na mijn ontslag nam ik een paar maanden de tijd om voor mezelf uit te maken wat ik nu eigenlijk wou. Ging ik verder in wat ik al kon of ging ik een nieuwe uitdaging aan en ging ik nu eens voor wat ik echt wou? De eerste keuze was de makkelijkste, de weg zonder obstakels. de tweede mogelijkheid was de moeilijkste, het onbekende...Ik nam een beslissing voor mezelf en volg nu een opleiding. Niet simpel op je 46ste! Mijn gezin steunt mij hierin en mijn jongens zijn supertrots op hun mama omdat ik nu investeer in mijn eigen toekomst. Ook dit is een keuze in functie van mijn moederschap!
Dag Caroline, In mijn blog van vandaag heb je kunnen lezen dat ik al een opleiding had gedaan. Nu alleen nog zien hoe ik dit alles in mijn leven kan inpassen. Want ik wil toch wel gewoon een toffe job en dit erbij doen. Maar het hoe, wat en waar, daar ben ik dus nog niet uit. Ik wens je heel erg veel succes met jouw opleiding en de ommekeer die het in jouw leven zal teweegbrengen. Geweldig dat je gegaan bent voor wat jou gelukkig maakt. En kinderen willen toch gewoon een gelukkige moeder, nietwaar. Groetjes, Els
... naar je plannen.