U bent hier

Werkzoekende Tauri - januari 2015

Eind januari. We zijn al een maand verder in het nieuwe jaar, en dat is ongelofelijk. Time flies when your having fun. Al 11 keer deelde ik deze maand mijn bedenkingen met jullie. Het was een leerrijke maand. Ik heb nog nooit zoveel gelezen, verteld en opgezocht. Ik ben blij dat ik deze maand de tijd heb genomen om dingen op een rijtje te zetten. Ik had dat al veel eerder moeten doen.

Gisteren had ik normaal gezien een sollicitatiegesprek, maar dat werd verzet naar volgende maand. Afwachten dus. Het is voor een 4/5 functie. Dat is het maximum dat ik aan de slag wil voor een werkgever. Waarschijnlijk is dat nog teveel, want ik wil werk maken van mijn zelfstandige activiteit als ‘anti-stressmanager’ voor bedrijven, met focus op relaxatie- en breinoefeningen gecombineerd met massage. Dus een halftijdse baan, of 3/5 lijkt me beter.

Ik heb de afgelopen maanden verschillende sollicitatiegesprekken gehad. Aanvankelijk ook bij bedrijven die op zoek waren naar een fulltime manager. Maar daar ben ik nu mee gestopt. Ik besefte -terwijl ik die sollicitatiegesprekken deed- dat fulltime voor één baas werken eigenlijk niet is wat ik wil. Het voelt teveel aan als moeten, en dat lukt niet meer. Dus contacteer ik nu bedrijven die ervoor openstaan dat hun managers deeltijds werken. Dat zijn er niet zoveel.

Uitzoeken wat ik allemaal moet doen, kunnen en weten om als freelancer of zelfstandige in bijberoep aan de slag te gaan, neemt veel tijd in beslag. Ik ontdek mogelijkheden, starterinitiatieven en organisaties waar ik nog nooit van gehoord had. Ik ontmoet fijne en inspirerende mensen. Aan deze ontdekkingstocht wil ik ook volgende maand tijd besteden. Ik wil mijn risico’s juist inschatten en goed geïnformeerd te werk gaan. Geen valse verwachtingen naar inkomsten, haalbaarheid en gemakkelijkheid van een zelfstandige activiteit. Maar ik wil me ook niet laten leiden door angst, twijfel en mensen die me niet steunen. Dat zijn slechte raadgevers. Mijn favoriete inspirerende woorden blijven me bij: ‘Wat je ook kan doen, of droomt dat je kan doen, start ermee. Onverschrokkenheid heeft genialiteit, kracht en magie in zich. Begin nu!’

Over angst en onverschrokkenheid gesproken: ik heb mijn eerste sessie met de gedragstherapeut achter de rug. Het was zeer bizar, een beetje irreëel. Ik kreeg breinoefeningen en moest proberen te vertellen wat ik denk, voel en ervaar op een snelweg. Op basis daarvan probeert mijn therapeut mijn mentale beeld bij te stellen naar de realiteit. Want, het zit allemaal in mijn hoofd, uiteraard.

Ik ben een goed chauffeur, en dat weet ik. Op het einde van die eerste sessie zijn we in mijn wagen gestapt en de snelweg opgereden. Aan 120 km/uur op het rechterbaanvak. Dat ging -vlot zou ik niet zeggen- maar het lukte. Daarna ben ik nog een keer op de snelweg geweest met iemand, en heb ik het ook eens alleen geprobeerd. En daar wringt het schoentje. Alleen vertrouw ik het -of moet ik zeggen ‘me’- niet. Daaraan werken we in sessie twee, volgende week. Ik ben een beetje teleurgesteld. Ik had het graag opgelost gezien in één sessie. Dan was ik nu ‘snelwegfobie vrij’. Aan de andere kant, ik heb opnieuw op een snelweg gereden, zonder panikeren. Dat was jaren geleden! Daar mag ik echt wel blij en trots om zijn. Goed gedaan Tauri!

Het is opmerkelijk, speciaal, grappig, opwindend en angstaanjagend beste mensen. Ik heb het gevoel dat ik nu pas begrijp hoezeer ik zelf verantwoordelijk ben voor wie ik ben, hoe ik me voel en wat ik daaraan kan doen. Ik ben wakker geworden uit een permanent sluimerend gevoel van onbehagen, frustratie, verdriet en boosheid. Ik ontwaak uit: het is moeilijk, ik ben moe, ik kan er niets aan doen, ik ben bang voor de (boze en ontevreden) reacties van anderen dus laat maar...

Ik sta terug recht en leer mijn valkuilen kennen en herkennen zodat die me niet weer doen vallen. Ik, niet degene die ik dacht te moeten zijn, of wilde zijn of hoopte te zijn. Gewoon ik.

Het was fijn een maand bij jullie te vertoeven. Ik wens jullie allemaal veel succes in wat jullie ook ondernemen. En aan alle hr-managers en bedrijfsleiders die op zoek zijn naar een ervaren, freelance stresstherapeut voor hun bedrijf: contacteer me gerust via de reactieknop. Ik kan jou, je bedrijf en je medewerkers zeker helpen. Mens sana in corpore sano. So long, farewell, auf Wiedersehen, goodbye! Tauri.

Ik ben nog steeds op zoek naar m’n volgende uitdaging. In mijn hoofd wordt het stilaan duidelijk dat ik vooral veel variatie wil. Zowel wat betreft taken als werkgevers.

Het idee om deeltijds te werken en dan ‘iets’ bij te doen in bijberoep, krijgt vorm. Ik denk nog altijd richting massage, relaxatie en stressmanagement. Ik hoorde vanochtend op de radio dat 8 op de 10 bedrijven concrete maatregelen willen treffen om iets te doen aan het stressniveau van hun werknemers. Ze beseffen dat stress hen veel geld en efficiëntie kost. Da’s goed nieuws voor mij, want dat zijn allemaal potentiële klanten! ;-) En da’s goed voor alle werknemers die stress ervaren. Eindelijk maatregelen om de ‘ratrace’ leefbaarder te maken. Ik ben fan en juich het toe!

Daarnaast deed ik nog extra research naar de trends voor dit jaar op de arbeidsmarkt. Kwestie van met kennis van zaken mijn toekomst vorm te geven. In dit artikel staan die trends mooi op een rijtje. Ik herneem ze hieronder, met mijn bedenkingen:

  • Bedrijven schakelen Generatie Z (jongeren geboren tussen 1994 en 2010) in voor stages.

Dat is een goede zaak. Want veel stagiaires betekent veel nood aan opleiding en begeleiding door oudere, meer ervaren medewerkers. Dat is interessant voor beide partijen. Stagiaires opleiden betekent echter ook extra werk en tijd van die begeleiders. Mijn oproep aan de werkgevers: erken die inspanning, en geef iedereen de nodige tijd en ruimte.

  • Meer millennials (geboren tussen 1980 en 2000) krijgen leidinggevende posities.

Dat betekent: oudere werknemers krijgen jongere managers. Die jongeren kunnen de ervaring van de ouderen respecteren en overnemen. Doen alsof ze het beter weten werkt meestal niet. De ouderen mogen die jongeren een kans geven en openstaan voor nieuwe inzichten en methoden. Merk op: ik heb ‘moeten’ vervangen door ‘kunnen’ en ‘mogen’. Dat klinkt meteen aangenamer!

  • Eerlijkheid wordt cruciaal voor goed leiderschap.

Dat lijkt simpel. Toch hebben vele leiders nog niet de kracht om authentiek en eerlijk te zijn. Uit vrees voor…?

  • Het tekort aan goed opgeleide vakmensen neemt alleen maar toe.

Scholen, werkgevers en politici hebben hier nog een grote uitdaging. Met enige hoop hoor ik praten over betere maatregelen om deeltijds onderwijs/deeltijds werken te stimuleren, met mogelijkheid tot het behalen van een hoger middelbaar diploma. Mijn oudste zoon -en heel wat van zijn leeftijdsgenoten- zullen er dankbaar voor zijn. Niet alle kinderen zijn gemaakt om 8 uur op een schoolbank te zitten. Blijven zoeken hoe we die groep bereiken, is cruciaal om schoolmoeheid en jeugdwerkloosheid terug te dringen. Want die ‘gasjes’ zoeken enkel hun weg in een maatschappij die voor hen niet aangepast is. Dat maakt hen zeker niet allen tot moeilijke jongeren, of luiaards. Het maakt hen vooral onzeker.

  • Werknemers switchen vaker van baan.

Echt? Ik hoor dat meer dan dat ik dat zie. Ik ken nog heel veel mensen die niet willen veranderen van werk. Onder meer uit angst om geen werk te vinden, of te worden bestempeld als jobhopper. Dat blijft een negatief kantje hebben in België.

  • Mobiel recruiten heeft de toekomst.

Auwch! Apps, tablets en smart phones? Ik heb bijles nodig. ;-)

  • Social media worden gebruikt om talent aan te trekken.

Auwch! Bis.

  • Opvolgingsplanning wordt prioriteit.

Ouderen vertrekken met pensioen en laten gaten achter die gevuld moeten worden. Werkgevers investeren te laat in een nieuwe manager of werknemer. Dat is kostelijk. Want de tijd die beschikbaar is om de kennis en de kunde door te geven, is te kort of is er niet.

  • Meer vrouwen krijgen leidinggevende posities.

Yes! ;-)

  • Mensen kiezen niet meer zo snel voor een traditionele carrière.

Freelancen zit in de lift. Om genoeg variatie te hebben en om je eigen baas te zijn.

Hiermee ga ik verder aan de slag. Morgen heb ik nog een sollicitatiegesprek. Vrijdag meer daarover. En natuurlijk ook feedback over mijn gedragstherapie…

Dag lieve blogliefhebbers,

Luistervinken was mijn plan vorige week. Naar conversaties die eigenlijk niet de mijne zijn. Stiekem heb ik de mensen afgeluisterd. Ik deed dat op verschillende plaatsen: aan de schoolpoort, in de winkel, in de wachtzaal van mijn syndicaat en bij de tandarts. Spannend, even binnendringen in iemand anders zijn wereld. Dacht ik.

Ik hoorde vooral gezeur, geklaag en kritiek. Het is te nat en te koud en ’t sneeuwt. De bel van de school gaat te laat af, de schoenen van de kleine zijn vuil en de leerkrachten zijn toch niet zo geweldig. De rekken zijn niet vol genoeg, het brood is nog te warm, er staat teveel volk aan te schuiven aan de kassa. En heb je die daar gezien met haar (te) hoge hakken? Er is teveel volk hier, het gaat niet vooruit, waarom moet je altijd papieren laten invullen en hoezo jullie sluiten om 17u? Uitzondering: bij de tandarts was het stil, geen gekwebbel voor het spuitje, gewoon wachten tot het je beurt is en dan moedig naar binnen. ;-)

Negatieve mensen heb ik nooit fijn gevonden. Ze nemen mijn energie weg, ik probeer hen te vermijden. Ik vind ook snel dat iemand zeurt. Dat komt omdat ik in het buitenland heb gewerkt en gewoond, ook in een paar erg arme landen. Ik weet dat het hier in België niet altijd rozengeur en maneschijn is, toch is het best oké. Wat zeg ik, het is hier meer dan oké, het is hier goed. We zijn rijk vergeleken met een groot deel van de wereldbevolking. Miljoenen mensen zouden uren stappen om een winkel met halflege rekken te vinden, zo’n winkel waarover hier gezeurd wordt. Waarom toch gezeur en geklaag. Kan iemand me eens vertellen wat dat als positief effect heeft op je dag, je gezin, je werk, de wereld? Lukt het echt niet te zien wat we wel allemaal hebben en daar dankbaar en tevreden over te zijn?

Er zijn mensen die zeuren en klagen, gewoon ‘for the fun of it’. Da’s vervelend en stom, maar je kan ervoor kiezen om er niet naar te luisteren. Er zijn ook mensen die anderen beoordelen en zwart maken. Dat zijn erg giftige mensen, vind ik. Ze beoordelen anderen in de trend van ‘Oh, heb je die gezien, met haar kleine autoe en dat stomme hondje’, of, ‘Wat een arrogant mens is dat op haar hoge hakken in dat snobistische mantelpakje’.

Wie heeft het recht te oordelen over jouw kleding, schoenen, figuur, make-up, auto… Eerlijk, dat mag alleen jij! Ik vraag me af waarom dat ze dat doen. Wat denken jullie? Zijn ze zo onzeker dat ze de anderen onderuit moeten halen? Help dat? Misschien geeft dat sympathie of aanzien of voelen ze zich dan minder slecht over zichzelf…

Negativisme is erg schadelijk voor je gezondheid en die van de mensen rondom je. Bewust positief zijn is belangrijk. Je kan hier zelf aan meewerken door niet alles altijd zwart te vinden. En als je dat even niet lukt, praat er dan over met iemand die je mee uit je dip kan halen, zoek hulp. Blijf niet in de negatieve spiraal zitten. Doe er iets aan. Ga actie ondernemen om van de wereld een betere plaats te maken, voor jezelf en anderen. Je kan mensen helpen om je ergernissen en frustraties weg te werken. Je mag ook sporten, dansen, zingen, wandelen. Verander van job, omgeving, partner… Uiteindelijk kies je zelf hoe je de dag instapt, hoe je de gebeurtenissen opneemt en wie of wat je toelaat in je leven. Dat begint aan de ontbijttafel, elke dag opnieuw. Kies bewust voor positivisme. Wees lief voor jezelf en voor elkaar. Je zal zien, je krijgt het gegarandeerd terug.

Ik ga nu sporten, gedaan met luistervinken. ’t Was niet spannend en ik werd er niet vrolijker van!

Groetjes, Tauri.

werkgevers met kaartLieve bloglezers, jullie kennen me al een beetje. Beeld jullie even in dat ik met een toekomstige werkgever praat. Vrijblijvend. Gewoon even van gedachten wisselen. Hier ga ik:

Geachte Heer, Geachte Mevrouw,

Ik ben Tauri, 48 jaar, sinds kort werkzoekende, zoals nog enkele duizenden landgenoten. Ik werk al sinds m’n 19de, dus ik heb al wat ervaring. Ik heb betere economische tijden meegemaakt, steeds afgewisseld met een crisis links of rechts. En geregeld ben ik van bedrijf veranderd. Ik heb zelfs in het buitenland gewerkt, dus ik durf zonder valse bescheidenheid zeggen dat ik al wat gezien en meegemaakt heb.

Omdat ik, zoals velen, het goed voor heb met mijn kinderen, werk ik hard. Hen alles geven wat ze nodig hebben en verdienen, is één van mijn prioriteiten. Daar hoort ook mijn aanwezigheid op cruciale momenten in hun leven bij. Ik denk dan aan ziekte, een schoolfeest, de scholenveldloop, en ja -waarom niet- die sporadische woensdagnamiddag om samen leuke dingen te doen of er gewoon te zijn.

Daarnaast vind ik het plezierig om in een fijne buurt in een huis in goede staat te wonen. Ik voel me rijk. Daarmee bedoel ik niet dat ik het me kan permitteren om niet te werken. Maar ik heb er altijd voor kunnen zorgen dat ons gezin niets tekortkomt. Ik ben me erg bewust van die rijkdom en koester die zoveel mogelijk. Want ik ken mensen in heel andere situaties, die echt in de miserie zitten.

Het zit niet in me om bij de pakken te blijven zitten, en ik heb ondanks mijn recent ontslag en de crisis moed genoeg om iets te doen met mijn leven en carrière.

Ik ben een fan van u: werkgevers en bedrijven. U doet de economie draaien en biedt mensen kansen. Maar… kunt u me helpen bij enkele erg vervelende, terugkerende vragen waar ik last van heb bij het zoeken naar een nieuwe baan?

Systematisch vragen werkgevers me namelijk hoe ik een job als manager zal combineren met mijn gezin. En ook “Gaat u die job wel aankunnen, want u bent al wel 48?” Menen ze dat echt? Ik moet nog 19 jaar werken! En zoals ik al zei: ik ben wel wat gewoon.

Daarnaast moet me ook het volgende van het hart. Volgens mij kan u nog veel harder inzetten op:

  • thuiswerk
  • flexibele werktijden
  • gelijk salaris voor m/v
  • gelijke kansen voor m/v
  • gelijke verantwoordelijkheden voor m/v
  • meer kansen voor ‘ouderen’
  • meer kansen voor minderheden
  • ouderwetse beleefdheid en respect

Ik doe alvast enkele voorstellen om de weg vrij te maken:

  • Werkgevers die reageren op de sollicitaties van werkzoekenden, krijgen een label in hun online vacatures. Zo hoeven werkzoekenden niet langer te solliciteren bij werkgevers die toch niet reageren (en dus niet aanwerven). Dat bespaart hen heel wat moeite, tijd en frustratie.
  • Werkgevers die hun aanwervingspolitiek aanpassen aan doelgroepen, krijgen een ‘award’. Want als ik op mijn 48 al te oud bevonden word om te werken, dan gaat het me nooit lukken om tot mijn 67ste aan de slag te blijven. En laat ik nu een van de weinigen zijn die dat -mits de juiste condities- wel graag wil doen.
  • Alle werkzoekenden die enkel solliciteren omdat dat moet van RVA, vermelden dat ook in hun brief. Zo hoeven werkgevers daar verder geen tijd aan te spenderen. Dat bespaart hen heel wat moeite, tijd en frustratie.

Als u nood hebt aan een gemotiveerde werknemer om deze mogelijkheden en oplossingen uit te werken binnen uw bedrijf, nodig me dan zeker uit voor een gesprek. Ik heb nog heel wat ideeën en een pak ervaring -wegens toch al 48. Zowel mijn statuut als het aantal werkuren zijn bespreekbaar. Ik kijk alvast uit naar uw reactie, en verheug me erop mijn motivatie persoonlijk toe te lichten…

We hebben allemaal af en toe een held nodig. Helden zijn een bron van inspiratie, voorbeelden. Graag stel ik jullie mijn ideale heldin voor. Ik noem haar Praavo.

Praavo doet de juiste dingen, is overtuigend en verslaat het kwade in de wereld. Ze is authentiek, zorgend, sterk, charismatisch, goed, eerlijk, kwetsbaar, toegankelijk en rustgevend. Ze is gespierd, gezond en vrolijk. Ze zit goed in haar vel en ziet het geheel, niet enkel de details. Praavo heeft een visie, een missie en doelen -en gedraagt zich daarnaar. Praavo is de bewaakster van een plaats waar het veilig is om te zijn, met respect voor iedereen ongeacht vorm, kleur, religie en geaardheid.

Misschien ziet jouw held er helemaal anders uit, maar de volgende eigenschappen hebben alle helden gemeen: ze gaan ervoor en ondernemen actie. En ze hebben vertrouwen. In zichzelf en in de anderen. Twijfelen doen ze niet, want ze hebben een doel.

Voor mij is het belangrijk om negativisme geen toegang te geven tot mijn brein en mijn wereld. Want negatieve gedachten zijn als vergif: ze zuigen alle energie uit me, tot ik leeg ben. Ze zijn een valkuil waar ik langzaam in wegzak. Een poos geleden is dat gedurende enkele maanden met me gebeurd. De gevolgen daarvan draag ik nu nog.

Natuurlijk heeft bijna iedereen moeilijke momenten en dagen. Dan is het goed om te weten dat je dat patroon kan doorbreken. Onder andere door inspirerende woorden te lezen. Voor mij werkte deze tekst van William H. Murray heel inspirerend:

“Tot je vastbesloten bent, is er twijfel en de kans om je terug te trekken. Maar op het moment dat je een beslissing neemt, beweegt de Voorzienigheid mee. Dan gebeuren er allerhande dingen die je helpen met je beslissing, en die anders nooit gebeurd zouden zijn. Een hele stroom van momenten komt voort uit deze beslissing, en een hele hoop onvoorziene gebeurtenissen en ontmoetingen spelen in je voordeel, op een manier die niemand had kunnen dromen. Wat je ook droomt dat je kan doen: start ermee. Onverschrokkenheid heeft genialiteit, kracht en magie in zich. Begin nu!”

Mijn vastberadenheid heb ik vandaag gelukkig teruggevonden. Mijn doelen zijn duidelijk en ik heb vertrouwen. Het is zoals Martin Luther King, Jr. zei: “Vertrouwen, dat is de eerste stap zetten, zelfs als je niet de hele trap kan zien”.

Dat ik goed voor mezelf zorgen moet zorgen, is één van de belangrijkste dingen die ik heb geleerd. Ik heb dat nooit gedaan en ben nu aan ’t oefenen. Met een snelcursus ;-) want het is nodig. Deze inspirerende woorden helpen me daarbij:

  • “Het is niet omdat je niet ziek bent, dat je gezond bent.” Auteur: onbekend.
  • “Hoe meer energie je hebt, hoe efficiënter je lichaam is. Hoe efficiënter je lichaam is, hoe beter je je voelt en hoe beter je je talenten kan gebruiken om iets fantastisch te verwezenlijken”. Auteur: Anthony Robbins.
  • “Wie geen tijd heeft voor fitness, zal tijd moeten vinden voor ziekte.” Auteur: Edward Smith-Stanley.

Het is nu tijd voor actie! Want:

  • “De beste manier om iets te doen, is het doen.” Auteur: Amelia Earhart
  • “Gedaan is beter dan perfect”. Auteur: Sheryl Sandberg
  • “Wat je doet heeft meer impact dan wat je zegt.” Auteur: Steven Covey

Ik stel mijn doelen en prioriteiten en ga ervoor:

  • “De vraag is niet wie het me gaat toelaten iets te doen, de vraag is wie me gaat tegenhouden.” Auteur: Ayn Rand
  • “Jouw dromen zijn van jou, niet van iemand anders. Wacht dus niet tot iemand anders jouw dromen waarmaakt, dat gaat niet gebeuren.” Auteur: werkzoekende Tauri.

Zo, ik kan weer aan de slag lieve bloglezers. Ik overgiet al het bovenstaande met een pak liefde, respect, humor en vriendelijkheid. Wees lief voor jezelf, dan kan je ook lief zijn voor anderen…

Ik ben zenuwachtig. Neen, niet voor een sollicitatiegesprek. Daar ben ik meestal niet zenuwachtig voor. Hoogstens nieuwsgierig. Naar wie me wat gaat vertellen over de vacature. Of ik vraag me af hoe het gebouw zal zijn, en of de sfeer die er heerst aangenaam is. Ik ben namelijk nogal gevoelig aan ‘vibes’ en hou ook steevast de lichaamstaal van mensen in de gaten. Dat zegt vaak meer over een bedrijf dan wat de rekruiter vertelt.

Maar ik wijk af: ik ben dus zenuwachtig. Omdat ik een afspraak heb met een gedragstherapeut. Die moet me verlossen van een erg grote fobie.

Zoals wel vaker de laatste tijd, ben ik erg impulsief te werk gegaan. Onlangs zei mijn oudste zoon: “Mama, fear isn’t real. Danger is”. Toen begon ik te lezen. Over angsten en fobieën en hoe dat allemaal in ons hoofd zit. Niet reëel is. Dank je voor dat inzicht zoon! Op een bepaald moment vond ik een goede website van een gedragstherapeut. Met veel informatie, no-nonsense, geschreven in een directe stijl. Ik het geloofde allemaal, en besliste dat het tijd werd om met mijn belemmerende fobie komaf te maken. Ik stuurde een mail naar die therapeut en kreeg meteen een paar beschikbare data en uren door. Toen boekte ik die afspraak...

Nu klinkt dat ongelofelijk dapper en stoer, en dat was ik op dat moment ook. Maar nu dringt het pas echt tot me door: ik moet daar naartoe, binnen een paar dagen al. Wat heb ik toch weer gedaan?!

Toch ga ik niet terugkrabbelen. Ik ben 48. Op mijn 50ste wil ik op het juiste spoor zitten, en dat gaat niet gebeuren als ik zelf niets doe. Mijn partner, kinderen, moeder, familie of vrienden kunnen dit niet in mijn plaats. Ik ben erg zenuwachtig, maar vind het ook opwindend. Ik ben benieuwd hoe het allemaal in zijn werk zal gaan. Volgens de therapeut heb ik 1 tot 3 sessies nodig om definitief verlost te zijn van die stomme fobie. Ik kan me dat echt niet voorstellen. Ik ben al zo lang bang dat ik me niet kan inbeelden dat ik ooit vrolijk mijn wagen instap en via een drukke snelweg naar eender waar rij.

Want, lieve mensen, dat is mijn probleem: ik heb een rijfobie! Ik durf niet op snelwegen te rijden, en ik krijg het benauwd in tunnels en op grote bruggen. Zeker als er water onderdoor loopt.

Ik heb al menig artikel over mijn fobie gelezen, en tot nu toe was stiekem blij dat anderen er ook last van hadden. Maar dat ik niet alleen ben met deze angst, is niet langer een troost. Ik wil er vanaf! Ik hoop echt dat de therapie zal werken. Ik laat het zeker weten in een van de volgende blogs.

Kan je je niets voorstellen bij een rijfobie en wil je weten waar ik het over heb? Lees dan even dit artikel uit Goed Gevoel...

papier. Foto shutterstockSolliciteren. Ik ben eraan begonnen, nu de eerste shock van mijn burn-out achter de rug is. Ik heb de laatste weken al heel wat brieven geschreven. Of liever mails -brieven zijn van vroeger, zeker de handgeschreven exemplaren.

Ik deel met jullie graag mijn sollicitatieproces, en enkele bedenkingen. Opgelet: het zijn bedenkingen, geen klaagzang. Negativisme en ik, wij zijn immers geen vrienden. Voor alle duidelijkheid: ik heb het hieronder enkel over sollicitaties na het lezen van openstaande vacatures. Dus bij bedrijven waar men echt op zoek is naar kandidaten.

Eerst pluis ik alle jobsites, bedrijvensites en de vdab-website uit. Dan mail ik de interessante vacatures naar mijn inbox. Zo kan ik ze makkelijker opvolgen. Vervolgens:

  • maak ik een overzichtelijk cv.
  • zorg ik ervoor dat ik mijn cv aanpas in functie van de vacature waarvoor ik solliciteer: ik zet de competenties en ervaringen die gevraagd worden extra in de kijker.
  • ik maak een gepersonaliseerde motivatiebrief waarin ik de juiste elementen van mijn cv link aan de vacature, en ik zorg ervoor dat mijn brief uitnodigt om verder te lezen.
  • enkele dagen later contacteer ik de potentiële werkgever om zeker te zijn of ze mijn kandidatuur goed ontvangen hebben, en of ik alvast iets mag toelichten.

Op deze manier ben ik wel even bezig per sollicitatie. Toch al snel een uurtje. So far so good. Dan komt het vervolg. Voor elke 10 sollicitaties die ik verstuur, ontvang ik:

  • drie automatische, niet gepersonaliseerde e-mails die zeggen dat als ik niets verneem binnen de 10 dagen, ik geen verdere reactie hoeft te verwachten. Zonder contactgegevens. Deze antwoorden krijg ik vaak wanneer ik rechtstreeks bij een bedrijf solliciteer.
  • twee automatische antwoorden waarin ik bedankt word, met de naam en contactgegevens van de consulente die mijn dossier opvolgt. Zulke antwoorden krijg ik vaak wanneer ik via een plaatsingsbureau solliciteer.
  • vier keer krijg ik helemaal geen antwoord. Dus daar ben ik niet zeker dat mijn kandidatuur is aangekomen. Hier zitten vaak interim-kantoren en varia tussen.
  • een enkele keer krijg ik een voorzichtig, hoopvol antwoord. Daarover meer een volgende keer.

Ik ga er nog altijd vanuit dat alle bedrijven waar ik solliciteerde, echt op zoek zijn naar nieuwe mensen. Dus als ik na een tijdje niets verneem:

  • zoek ik de contactgegevens van de drie bedrijven waarvan ik een automatisch antwoord kreeg, en probeer iemand aan de lijn te krijgen. Meestal lukt dat niet. En als het toch lukt, krijg ik te horen dat ‘er nog geen beslissing werd genomen’ of ‘de persoon die er zich mee bezighoudt ziek is’ of…
  • volg ik de volgende twee ook zelf op, want de consulente heeft daar blijkbaar geen tijd voor. Het is nochtans haar job, sollicitanten opvolgen.
  • besluit ik om de laatste vier ook zelf op te volgen. Want ook hier blijken ze geen tijd te hebben voor het opvolgen van mijn dossier. Ook al is dat is hun job.

Ik vind dat megavreemd. Al die mensen die hun geld verdienen in de rekruteringsbusiness nemen niet eens de moeite om kandidaten feedback te geven. Ik kan het niet laten om te denken: spijtig dat ik hun manager niet ben, wat een weggegooide omzet en potentieel. Voor hen én voor mij.

Werkgevers en selectiebureaus mogen heus wel een eerste selectie maken op basis van cv en brief. Ze verwachten van sollicitanten minstens alle bovenstaande moeite, en ook dat mag. Maar mijn verwachting, en die van vele werkzoekende met mij, is minstens een antwoord terug. Met correcte feedback. Sterker: het klinkt misschien ouderwets, maar ik vind antwoorden op sollicitaties niet meer dan beleefd en respectvol.

meisjeIk had een stukje over solliciteren in petto. De actualiteit van afgelopen vrijdag veranderde mijn plan. Wat er in Parijs gebeurd is, verdient een plek in m’n blog. En hopelijk in ieders leven. Het raakt ons allen. En al hebben we er verschillende meningen over: het laat niemand onberoerd.

Verdraagzaamheid. Diversiteit. We ontmoeten allemaal -op straat, op school, in winkels en op ’t werk- mensen uit andere culturen. We lezen over autochtonen en allochtonen, we horen praten over oude en nieuwe Belgen. De ‘slimste mens ter wereld’ in Vlaanderen is zo’n nieuwe Belg. Zonder veel moeite kent hij ‘onze geschiedenis’, in de ruime zin van het woord. En hij spreekt Brussels Vlaams en Brussels Frans, met wat Arabisch en Engels door.

In alle bedrijven waar ik gewerkt heb -ook die in het buitenland- bestonden mijn teams uit mensen uit minstens 8 verschillende landen. In die bedrijven waren veel van mijn collega’s het Nederlands amper machtig. Opleiden en mensen leren samenwerken behoorde tot mijn ‘core business’. Concreet betekende dat dat ik ervoor moest zorgen dat er werd geluisterd naar elkaar, en dat er werd begrepen wat gezegd werd. Niet enkel ‘gehoord’. En dat men minstens leerde overwegen dat een andere mening niet gelijk is aan een foute mening.

Zelf stak ik ook heel wat op van die teams. Ik leerde dat wat voor mij evident was, voor anderen vreemd was. Daardoor werd alles relatief. Ik leerde hen onze cultuur, gebruiken en waarden kennen, en zij vertelden mij over die van hen. Ik heb mensen leren poetsen met een dweil. Mensen die geen flauw idee hadden waar dat ding voor diende. Want wat heb je aan een dweil als de vloer van het huis dat je achterliet in oorlogsgebied van zand was…

Als je moet samenwerken en je moet je behelpen met weinig gemeenschappelijke woorden en waarden, zijn een lach en een traan sterke bindmiddelen. Vreugde en verdriet kennen geen verschil. Bij geboorte en dood maakt het weinig uit welke kleur, vorm, taal, religie en cultuur je hebt. Dan ben je gewoon hetzelfde anders, of anders hetzelfde.

Mijn oudste zoon heeft me, toen hij een jaar of 10 was, de betekenis van ‘diversiteit’ uitgelegd. Hij deed dat zonder dat ik ernaar vroeg, zonder dat hij het besefte. Met school waren ze naar een festival geweest. Daar werd hij, samen met een paar vrienden uit zijn klas, gefilmd door VTM. Ze stonden naast elkaar: zes vrienden, armen over elkaars schouders, ‘big smile’. Ze stonden daar, stoer glunderend, echte ‘maten en makkers’ te wezen. Toen we ’s avonds naar het nieuws keken en het verslag over het festival zagen, gilde hij het uit. “Kijk mama! Die jongen met dat groene petje naast mij, dat is mijn vriend Joshua!” Het groene petje was veel minder opvallend dan de mooie bruine kleur van het jongetje op wiens hoofd het petje stond. Maar dat zag mijn zoon niet. Het enige verschil dat hij zag tussen dat jongetje en zichzelf, was een groen petje. Want Joshua, dat was gewoon zijn vriend.

Ik wil geen analyse maken over de gebeurtenissen in Parijs. Daar ben ik te ‘klein’ voor. Ik wens ons enkel allen een lach en een traan. En waar het nu vooral tranen zijn -van ongeloof, verlies, onmacht en tweedracht- zal binnenkort de lach weer overheersen. De lach van hoop, humor, relativeren en echte eendracht. Samenhorigheid in diversiteit. Geef terreur en haat geen ruimte!
 

Massage Foto: shutterstock Twee keer burn-out dus. Totaal genegeerd door ondergetekende. Dat vraagt om dringende aandacht. Deze keer wil ik het echt doen: aandacht geven aan mezelf, aan wie ik ben en aan hoe ik functioneer.

Ik wil m’n brein begrijpen. Leren hoe ik beter voor mezelf en m’n gezin kan zorgen. Ik wil genoeg theorie kennen om de stress, de burn-out en de depressie te verslaan. En ik wil met die kennis anderen helpen. Want ik ben dan wel een ezel, dat maakt me ook een ervaringsdeskundige -een mooi woord voor iemand die iets aan den lijve ondervonden heeft.

Ik begin met opnieuw te ‘leren’. Ik volg al enkele maanden een opleiding als massagetherapeut. Binnenkort heb ik examens. Stress! ;-) Me inschrijven voor die opleiding is het beste wat ik de afgelopen tijd heb gedaan. Het is iets voor mezelf, iets nieuws, iets buiten de routine. Niet voor de kinderen, niet voor mijn partner, niet voor m’n baas, niet voor m’n moeder... helemaal voor mij!

Eind september schreef ik me in. Op dat moment zat ik erg vast. Ik had nergens zin in, wilde geen mensen zien, wilde met rust gelaten worden. En toen, ineens, impulsief, schreef ik me in. Twee dagen later startten de lessen. Ik was zelfs zenuwachtig, hoe idioot! Maar ik vond het zalig, die lessen. Dat leren. Ik ga beslist nog andere cursussen volgen.

De kennis die ik opdoe en de artikelen die ik lees, helpen me. Om echt een verandering teweeg te brengen. De mensen die ik ontmoet, de opleidingen die ik volg en de gesprekken die ik heb met m’n partner en therapeut zijn stappen in de goede richting. Ik weet dat dit een proces is van maanden, misschien zelfs jaren. Maar ik ga het doen. Ik wil bepaalde vragen kunnen beantwoorden, en m’n gedrag aanpassen.

Sommige artikelen die ik las, waren een hele opheldering voor mij. Het is geen lichte en vrolijke lectuur, vrij theoretisch ook. Maar lieve mensen: wat een openbaring! Graag deel ik enkele stukjes die gaan over zelfsabotage. Ik plukte ze van de website stressmanagement.be van dr. Luc Swinnen. Als jullie getriggerd zijn, lees dan zeker verder!

  • Self-Sabotage en Nice People: een van de meest voorkomende manieren van zelfsabotage is het behagen van anderen, je eigen mening niet zeggen en toegeven om niet in conflicten verzeild te geraken. Dat is fout! Als je goede relaties wilt hebben met je partner, je familie, je kinderen en je vrienden, dan moet je uitkomen voor wat je wilt. Onderdruk je eigen behoeften niet.
     
  • Self-Sabotage en uitstelgedrag: ook uitstelgedrag is een vorm van zelfsabotage. Het schaadt je kansen, je carrière, je trots en je relaties met anderen. In de eindfase leidt dit regelrecht naar een burn-out. Door deadlines die niet gehaald worden, kansen die gemist worden, relaties die stuk gaan.
     
  • Het Zeigarnik-effect van uitstelgedrag: Zeigarnik zag dat bij het beginnen van een taak onze hersenen een soort taakspanning opbouwen. Die spanning blijft doorwerken tot alles netjes afgewerkt is. Bij uitstel blijven de niet afgewerkte taken aan je hersenen en lichaam vreten, en dat is niet goed!

 

konijn

Dag lieve mensen allemaal. Carrièreswitch, daar had ik het over. En niet goed weten wat ik wil. En no guts, no glory.

Ik heb de laatste maanden meer dan gewoonlijk nagedacht. En ik heb meer dan gewoonlijk ‘op het internet gezeten’. Daar ontdekte ik een wereld vol informatie en interessante, relevante, ontroerende en inspirerende verhalen.

Ik heb me, zittend en surfend, verdiept in de wereld van burn-out, depressie en stress. Niet voor de fun, maar omdat ik erdoor getroffen ben. Dat gebeurde 10 jaar geleden al eens, en nu opnieuw. De eerste keer waren de symptomen van burn-out het ergst. Nu halen de tekenen van depressie de bovenhand. Wat dat met een mens doet, kan ik niet beschrijven in een blog. Daar kan ik een boek over schrijven.

Auwch. Confrontatie. Weer een burn-out?! Een ezel stoot zich toch geen twee keer aan dezelfde steen? Dat had je toch kunnen voorkomen, hoor ik je denken. Dat is zo. Maar laat me vertellen waarom ik dat niet heb gedaan -iets vergoelijken kan ik heel goed. ;-)

Een burn-out/depressie voorkomen, impliceert dat je stilstaat, nadenkt en verandert:

  • Dat stilstaan ging moeilijk. Ik had namelijk geen tijd. Om privé-redenen, uit onwetendheid, uit naïviteit… Stilstaan zit niet in m’n natuur. Ik ben een doener. Eentje die blijft gaan. Een Duracell-konijn. Tegen beter weten in doordoen, denken dat dat zo hoort, denken dat dat van me verwacht wordt. En ik wil vooral geen hulp.
     
  • Nadenken? Ook daar heb je tijd voor nodig. En ik had het veel te druk. Met werk, kinderen, lijstjes afwerken, piekeren…
     
  • Veranderen? Dat vraagt inzicht en moed. Het is makkelijker om te denken ‘ik heb geen tijd’.

Confrontatie. Auwch. Eigenlijk zijn dat allemaal excuses -ook wel smoezen, voorwendsels of uitvluchten genoemd. Niet doen wat je weet of voelt dat je moet doen. Niet luisteren naar je lichaam, je hart, je ziel… da’s dom. Want uiteindelijk ontploft de boel in je gezicht. Daarom stoten we ons twee keer -of vaker- aan dezelfde steen. Het is een vorm van zelfsabotage. Maar daarover meer in een volgende blog. Groetjes!
 

champagne. Foto: shutterstockDag joblogliefhebbers. Op 17 januari vervoeg ik de grote groep van 464.098 werklozen, dat is 8,5% van de actieve bevolking in dit land! Tot dan ontvang ik nog een loon van m'n ex-werkgever. Drie maanden geleden was ik ondersteboven van het feit dat ik werkloos zou worden. Ondertussen heb ik het gerelativeerd, en zie ik ook vele mogelijkheden in plaats van enkel moeilijkheden.

48 ben ik, en dat kan een voordeel zijn.

  • Ik heb veel ervaring als manager, ben vlot drietalig en pas me snel aan in nieuwe omstandigheden.
  • Ik heb veel gereisd en in het buitenland gewerkt. Daardoor zijn diversiteit en samenwerken -ook met mensen uit andere culturen en met andere meningen- me niet vreemd.
  • Ik heb een groot gezin. Daardoor ben ik sterk in organiseren en plannen, en leerde ik bemiddelen bij conflicten. Doorzettingsvermogen en diplomatie zijn voor mij geen loze woorden.

48 ben ik, en dat kan ook een nadeel zijn.

  • Met schaamte moet ik toegeven dat ik met tablets, smartphones en sociale media behoorlijk wat meningsverschillen heb.
  • Ik ben 'kostelijk' vanwege mijn leeftijd.
  • Grote diploma's heb ik niet. Nadat ik op m'n 18de thuis vertrok, heb ik m'n 'studies' in Frankrijk verdergezet. Die bestonden erin au-pair te werken en Frans te leren. Dat laatste was nodig. Ik groeide namelijk op in de Kempen -ver weg van Brussel en de Noordzee- waar kennis van het Frans 'niet belangrijk' was.

Moeilijkheden tijdens mijn zoektocht naar werk? Ja die zijn er. Maar niet het gebrek aan diploma's speelt me het meeste parten. Een van de grootste moeilijkheden ben ikzelf. Want… wat wil ik doen? Opnieuw een job als manager en teamleider? Ik heb honderden mensen, in acht verschillende bedrijven, in x-aantal teams gehad. En ik merk dat ik het niet meer kan opbrengen: de niet gemotiveerden motiveren, doelstellingen behalen, verantwoording afleggen... Wil ik dat nog? Het eerlijke antwoord is: neen. Neen! Het financiële antwoord? Het zal wel moeten. Want hoelang lukt het me met enkel stempelgeld?

Toch wil ik ook de mogelijkheden die ik heb niet uit het oog verliezen. Stiekem droom ik van een carrièreswitch. Van totaal iets anders. Van iets nuttig, iets voor mezelf, iets met meerwaarde. Alleen zijn er nog heel veel vragen onbeantwoord. Zoals: wat ga ik doen, gaat me dat lukken, ga ik het kunnen, zal ik durven? Want 'no guts, no glorie'! Ik hou jullie op de hoogte…