U bent hier

Angsten en fobieën

Ik ben zenuwachtig. Neen, niet voor een sollicitatiegesprek. Daar ben ik meestal niet zenuwachtig voor. Hoogstens nieuwsgierig. Naar wie me wat gaat vertellen over de vacature. Of ik vraag me af hoe het gebouw zal zijn, en of de sfeer die er heerst aangenaam is. Ik ben namelijk nogal gevoelig aan ‘vibes’ en hou ook steevast de lichaamstaal van mensen in de gaten. Dat zegt vaak meer over een bedrijf dan wat de rekruiter vertelt.

Maar ik wijk af: ik ben dus zenuwachtig. Omdat ik een afspraak heb met een gedragstherapeut. Die moet me verlossen van een erg grote fobie.

Zoals wel vaker de laatste tijd, ben ik erg impulsief te werk gegaan. Onlangs zei mijn oudste zoon: “Mama, fear isn’t real. Danger is”. Toen begon ik te lezen. Over angsten en fobieën en hoe dat allemaal in ons hoofd zit. Niet reëel is. Dank je voor dat inzicht zoon! Op een bepaald moment vond ik een goede website van een gedragstherapeut. Met veel informatie, no-nonsense, geschreven in een directe stijl. Ik het geloofde allemaal, en besliste dat het tijd werd om met mijn belemmerende fobie komaf te maken. Ik stuurde een mail naar die therapeut en kreeg meteen een paar beschikbare data en uren door. Toen boekte ik die afspraak...

Nu klinkt dat ongelofelijk dapper en stoer, en dat was ik op dat moment ook. Maar nu dringt het pas echt tot me door: ik moet daar naartoe, binnen een paar dagen al. Wat heb ik toch weer gedaan?!

Toch ga ik niet terugkrabbelen. Ik ben 48. Op mijn 50ste wil ik op het juiste spoor zitten, en dat gaat niet gebeuren als ik zelf niets doe. Mijn partner, kinderen, moeder, familie of vrienden kunnen dit niet in mijn plaats. Ik ben erg zenuwachtig, maar vind het ook opwindend. Ik ben benieuwd hoe het allemaal in zijn werk zal gaan. Volgens de therapeut heb ik 1 tot 3 sessies nodig om definitief verlost te zijn van die stomme fobie. Ik kan me dat echt niet voorstellen. Ik ben al zo lang bang dat ik me niet kan inbeelden dat ik ooit vrolijk mijn wagen instap en via een drukke snelweg naar eender waar rij.

Want, lieve mensen, dat is mijn probleem: ik heb een rijfobie! Ik durf niet op snelwegen te rijden, en ik krijg het benauwd in tunnels en op grote bruggen. Zeker als er water onderdoor loopt.

Ik heb al menig artikel over mijn fobie gelezen, en tot nu toe was stiekem blij dat anderen er ook last van hadden. Maar dat ik niet alleen ben met deze angst, is niet langer een troost. Ik wil er vanaf! Ik hoop echt dat de therapie zal werken. Ik laat het zeker weten in een van de volgende blogs.

Kan je je niets voorstellen bij een rijfobie en wil je weten waar ik het over heb? Lees dan even dit artikel uit Goed Gevoel...

Reacties

Ik heb 15 jaar lang binnen Europa gereisd, privé maar ook professioneel tot half juni 2016 toen ik een paniekaanval kreeg op de snelweg wat dus zo erg was dat ik later die avond in een hartaanval resulteerde. Sinds toen durf ik geen snelweg meer te nemen... Ik rij nog wel met de auto maar bij een snelweg breekt het zweet me uit en heb ik geen lucht meer.... Ondertussen wil ik wel verder met mijn leven ... Wat moet ik doen ? Hoe kan ik verder ?

Reageer