U bent hier

Een lach en een traan

meisjeIk had een stukje over solliciteren in petto. De actualiteit van afgelopen vrijdag veranderde mijn plan. Wat er in Parijs gebeurd is, verdient een plek in m’n blog. En hopelijk in ieders leven. Het raakt ons allen. En al hebben we er verschillende meningen over: het laat niemand onberoerd.

Verdraagzaamheid. Diversiteit. We ontmoeten allemaal -op straat, op school, in winkels en op ’t werk- mensen uit andere culturen. We lezen over autochtonen en allochtonen, we horen praten over oude en nieuwe Belgen. De ‘slimste mens ter wereld’ in Vlaanderen is zo’n nieuwe Belg. Zonder veel moeite kent hij ‘onze geschiedenis’, in de ruime zin van het woord. En hij spreekt Brussels Vlaams en Brussels Frans, met wat Arabisch en Engels door.

In alle bedrijven waar ik gewerkt heb -ook die in het buitenland- bestonden mijn teams uit mensen uit minstens 8 verschillende landen. In die bedrijven waren veel van mijn collega’s het Nederlands amper machtig. Opleiden en mensen leren samenwerken behoorde tot mijn ‘core business’. Concreet betekende dat dat ik ervoor moest zorgen dat er werd geluisterd naar elkaar, en dat er werd begrepen wat gezegd werd. Niet enkel ‘gehoord’. En dat men minstens leerde overwegen dat een andere mening niet gelijk is aan een foute mening.

Zelf stak ik ook heel wat op van die teams. Ik leerde dat wat voor mij evident was, voor anderen vreemd was. Daardoor werd alles relatief. Ik leerde hen onze cultuur, gebruiken en waarden kennen, en zij vertelden mij over die van hen. Ik heb mensen leren poetsen met een dweil. Mensen die geen flauw idee hadden waar dat ding voor diende. Want wat heb je aan een dweil als de vloer van het huis dat je achterliet in oorlogsgebied van zand was…

Als je moet samenwerken en je moet je behelpen met weinig gemeenschappelijke woorden en waarden, zijn een lach en een traan sterke bindmiddelen. Vreugde en verdriet kennen geen verschil. Bij geboorte en dood maakt het weinig uit welke kleur, vorm, taal, religie en cultuur je hebt. Dan ben je gewoon hetzelfde anders, of anders hetzelfde.

Mijn oudste zoon heeft me, toen hij een jaar of 10 was, de betekenis van ‘diversiteit’ uitgelegd. Hij deed dat zonder dat ik ernaar vroeg, zonder dat hij het besefte. Met school waren ze naar een festival geweest. Daar werd hij, samen met een paar vrienden uit zijn klas, gefilmd door VTM. Ze stonden naast elkaar: zes vrienden, armen over elkaars schouders, ‘big smile’. Ze stonden daar, stoer glunderend, echte ‘maten en makkers’ te wezen. Toen we ’s avonds naar het nieuws keken en het verslag over het festival zagen, gilde hij het uit. “Kijk mama! Die jongen met dat groene petje naast mij, dat is mijn vriend Joshua!” Het groene petje was veel minder opvallend dan de mooie bruine kleur van het jongetje op wiens hoofd het petje stond. Maar dat zag mijn zoon niet. Het enige verschil dat hij zag tussen dat jongetje en zichzelf, was een groen petje. Want Joshua, dat was gewoon zijn vriend.

Ik wil geen analyse maken over de gebeurtenissen in Parijs. Daar ben ik te ‘klein’ voor. Ik wens ons enkel allen een lach en een traan. En waar het nu vooral tranen zijn -van ongeloof, verlies, onmacht en tweedracht- zal binnenkort de lach weer overheersen. De lach van hoop, humor, relativeren en echte eendracht. Samenhorigheid in diversiteit. Geef terreur en haat geen ruimte!
 

Reageer

Ik ga akkoord met de Mollom privacy policy.