U bent hier

Iets om over na te denken

werkgevers met kaartLieve bloglezers, jullie kennen me al een beetje. Beeld jullie even in dat ik met een toekomstige werkgever praat. Vrijblijvend. Gewoon even van gedachten wisselen. Hier ga ik:

Geachte Heer, Geachte Mevrouw,

Ik ben Tauri, 48 jaar, sinds kort werkzoekende, zoals nog enkele duizenden landgenoten. Ik werk al sinds m’n 19de, dus ik heb al wat ervaring. Ik heb betere economische tijden meegemaakt, steeds afgewisseld met een crisis links of rechts. En geregeld ben ik van bedrijf veranderd. Ik heb zelfs in het buitenland gewerkt, dus ik durf zonder valse bescheidenheid zeggen dat ik al wat gezien en meegemaakt heb.

Omdat ik, zoals velen, het goed voor heb met mijn kinderen, werk ik hard. Hen alles geven wat ze nodig hebben en verdienen, is één van mijn prioriteiten. Daar hoort ook mijn aanwezigheid op cruciale momenten in hun leven bij. Ik denk dan aan ziekte, een schoolfeest, de scholenveldloop, en ja -waarom niet- die sporadische woensdagnamiddag om samen leuke dingen te doen of er gewoon te zijn.

Daarnaast vind ik het plezierig om in een fijne buurt in een huis in goede staat te wonen. Ik voel me rijk. Daarmee bedoel ik niet dat ik het me kan permitteren om niet te werken. Maar ik heb er altijd voor kunnen zorgen dat ons gezin niets tekortkomt. Ik ben me erg bewust van die rijkdom en koester die zoveel mogelijk. Want ik ken mensen in heel andere situaties, die echt in de miserie zitten.

Het zit niet in me om bij de pakken te blijven zitten, en ik heb ondanks mijn recent ontslag en de crisis moed genoeg om iets te doen met mijn leven en carrière.

Ik ben een fan van u: werkgevers en bedrijven. U doet de economie draaien en biedt mensen kansen. Maar… kunt u me helpen bij enkele erg vervelende, terugkerende vragen waar ik last van heb bij het zoeken naar een nieuwe baan?

Systematisch vragen werkgevers me namelijk hoe ik een job als manager zal combineren met mijn gezin. En ook “Gaat u die job wel aankunnen, want u bent al wel 48?” Menen ze dat echt? Ik moet nog 19 jaar werken! En zoals ik al zei: ik ben wel wat gewoon.

Daarnaast moet me ook het volgende van het hart. Volgens mij kan u nog veel harder inzetten op:

  • thuiswerk
  • flexibele werktijden
  • gelijk salaris voor m/v
  • gelijke kansen voor m/v
  • gelijke verantwoordelijkheden voor m/v
  • meer kansen voor ‘ouderen’
  • meer kansen voor minderheden
  • ouderwetse beleefdheid en respect

Ik doe alvast enkele voorstellen om de weg vrij te maken:

  • Werkgevers die reageren op de sollicitaties van werkzoekenden, krijgen een label in hun online vacatures. Zo hoeven werkzoekenden niet langer te solliciteren bij werkgevers die toch niet reageren (en dus niet aanwerven). Dat bespaart hen heel wat moeite, tijd en frustratie.
  • Werkgevers die hun aanwervingspolitiek aanpassen aan doelgroepen, krijgen een ‘award’. Want als ik op mijn 48 al te oud bevonden word om te werken, dan gaat het me nooit lukken om tot mijn 67ste aan de slag te blijven. En laat ik nu een van de weinigen zijn die dat -mits de juiste condities- wel graag wil doen.
  • Alle werkzoekenden die enkel solliciteren omdat dat moet van RVA, vermelden dat ook in hun brief. Zo hoeven werkgevers daar verder geen tijd aan te spenderen. Dat bespaart hen heel wat moeite, tijd en frustratie.

Als u nood hebt aan een gemotiveerde werknemer om deze mogelijkheden en oplossingen uit te werken binnen uw bedrijf, nodig me dan zeker uit voor een gesprek. Ik heb nog heel wat ideeën en een pak ervaring -wegens toch al 48. Zowel mijn statuut als het aantal werkuren zijn bespreekbaar. Ik kijk alvast uit naar uw reactie, en verheug me erop mijn motivatie persoonlijk toe te lichten…

Reageer