U bent hier

Dagelijkse strijd

Voor heel wat mensen die werken, is de ochtend een stresserend moment. Vaak is alles precies afgemeten, tot op de minuut. De kunst daarbij is zolang mogelijk in bed te blijven, maar toch op tijd te kunnen vertrekken. Daartussen moet er gewassen en gegeten worden, moeten de boterhammen voor de lunch gemaakt worden, moeten de kinderen uit bed gesleurd worden en moet de hond of kat te eten krijgen…

Als die obligate ochtendtaken uiteindelijk achter de rug zijn, begint het pas. De minuten die je eventueel gewonnen hebt door de hond eens géén eten te geven, of een ‘droge’ douche te nemen, worden vakkundig tenietgedaan door een vrachtwagen die een op voorhand mislukt manoeuvre onderneemt. Iedereen ziet dat het niet kan, behalve de chauffeur. En maar blijven proberen.

Als je ook nog langs de wekelijkse markt moet, raak je helemaal gestresseerd. Niet alleen heb je dan af te rekenen met een over het paard getilde wegomlegging, de marktbezoekers gebruiken die omlegging ook nog eens als parkeerroute waarop het record ‘zo traag mogelijk achterwaarts parkeren’ meermaals verbroken wordt.

Nu het zomer is, komen er ook nog eens de troepen fietsers bij. De jeugd lijkt alle zin voor verantwoordelijkheid verloren en gaat ervan uit dat dit hét moment is om met zoveel mogelijk op één fiets te kruipen. Of ze besluiten te testen hoe breed de weg is, door met z’n allen naast elkaar te rijden. De wielertoeristen -mannen in midlifecrisis die normaal geen sportieve reet uitvoeren, maar zich nu de nieuwe Tom Boonen wanen- hebben al helemaal geen oog voor wat er zich voor, naast of achter zich afspeelt. In gedachten verzonken winnen ze voor de vierde keer de Ronde Van Vlaanderen.

En ik? Ik probeer gewoon op tijd te zijn en niet zot van de stress op de werkplek aan te komen. Wat geen sinecure is. Uit de weg iedereen!