U bent hier

Doet iemand de deur open? De vakantie staat ervoor!

Heerlijk, die laatste momenten werken voor je op vakantie vertrekt. Je sluit even je ogen en ziet jezelf al zitten in een strandstoel aan de Middellandse zee: een sangria in de ene hand, een spannend boek in de andere. Maar voor het zover is, wacht je een meer dan 1000 kilometer lange autorit. En dan vergeet ik nog het laden van de auto…

De afspraak bij ons is dat alles eerst wordt klaargezet, en dan pas in de auto gestopt. Zo behoud ik een duidelijk overzicht van wat er allemaal mee moet. Dat is nuttig bij het volstouwen van elke beschikbare centimeter van de wagen. Bovendien gaat deze keer de hond ook mee, waardoor de helft van koffer al bij voorbaat is gevuld.

Het laden van de wagen is altijd moeilijker dan verwacht. Want ook al staat er op een bepaald moment netjes een hoop bagage klaar -gewoonlijk voldoende om een voetbalploeg een ganse maand van eten en kleren te voorzien; dat is nooit het ‘eindpunt’. Op de valreep komt er vaak nog eens de helft bij. Tienerdochters snappen het concept ‘light packing’ echt niet. ;-)

Nadat ik de helft van de bagage terug uit de wagen heb gebonjourd -onder de boze blikken van mijn dochters-, de tank heb volgegooid en alle mp3-spelers in de oren zitten, kunnen we de weg op. En dan maar hopen dat we vijf kilometer verderop niet in de file belanden.

Zoals gewoonlijk zullen we ook dit jaar via Parijs rijden, ‘omdat dat korter is’. Helaas is het zowat de drukste stad van Europa. Tijdens dat gedeelte van de rit is het dus altijd nagelbijten, het stuur wat vaster nemen, de airco hoger zetten en de muziek wat zachter. Mijn medereizigers weten ondertussen al dat ze op dat moment best niet naar het toilet moeten en beter doen alsof ze slapen.

Eens de meeste romantische stad achter de rug, is het alsof we er al zijn. De resterende 700 kilometer lijken dan nog maar een fluitje van een cent. Prettig verlof!