U bent hier

Zeven seconden

Bijna zijn we van het vervelende gezoem van de vuvuzela’s af. Nu het oranje legioen zijn felbegeerde finaleplaats haalde, wacht ons nog enkel de strijd tussen Duitsland en Spanje en de finale. Ik hoop dat de Spanjaarden het halen! Over een paar weken ga ik er op vakantie, en zoals steeds zal het Iberisch schiereiland overspoeld worden door horden van onze noorder- en oosterburen. Dat op zich is al niet aangenaam. Maar als Nederland of Duitsland ook nog eens wereldkampioen ‘balletjeschoppen’ wordt, is het helemaal om zeep. Viva España dus!

Gelukkig kunnen we sinds zaterdag ook ons hartje ophalen aan de heroïek van de koers. Een kermis van twee- en vierwielers trok vanuit Nederland door België naar La douce France. Ik was bevoorrecht toeschouwer tijdens de bepalende kasseienstrook in Sars-et-Rosières. Die ligt al flink op Frans grondgebied, maar naar aloude Paris-Roubaix-gewoonte kon je slechts met moeite een niet-Vlaming vinden tussen de toeschouwers. De Fransen laten die kelk blijkbaar graag aan zich voorbij gaan. Maar wij niet: de koers is van Vlaanderen en Vlaanderen is de koers! Zelfs als het over de Ronde van Frankrijk gaat.

Gisteren reed ik voor dag en dauw met de auto volgestouwd met drank en eten -twee uur later al zo warm als de pest- en gewapend met GPS richting ‘boereweggetjes’ van Noord-Frankrijk. Eens aangekomen, zorgde de politie ervoor dat ik mijn heilige koe zo’n twee kilometer verderop moest parkeren. Op dat moment verstonden ze blijkbaar ook geen Frans. Want ‘Pas de moyen’ was het enige wat ze zegden toen ik tegensputterde. Niets aan te doen. Dan maar sleuren met die frigobox en bak bier.

Dat alles om na drie uur wachten een karavaan luide promowagens te zien voorbij sjezen die allerlei projectielen naar mijn hoofd mikten. En toen het stof om mijn hoofd was verdwenen, mocht ik nog eens anderhalf uur bakken en braden in afwachting van de coureurs.

Maar wat was het de moeite toen ze er eindelijk aankwamen. De spanning die opgebouwd werd door de politiemotards, de helikopters die laag over scheerden, de geluidsmuur van geschreeuw van het uitzinnige publiek, en dan de renners... die probeerden recht te blijven in de hel van het noorden. Hangend over het stuur, de pijn verbijtend, door elkaar geschud door de kinderkopjes, trekkend en sleurend aan de ‘guidon’. Vallen, weer opstaan en weer vallen. Vloeken en sakkeren. Supporters die hun helden aan hun kont weer de weg opduwden, drinkbussen die alle kanten opvlogen. Sleutelbenen en mannen die braken vlak voor onze neus. En geen vuvuzela in de buurt.

Aaarh de koers! Die zeven seconden pure opwinding, daar doen we het voor. Zoals je hierboven kan zien, leverde het ook een mooie foto op...

Reacties

Beste Peter,Het lijkt me zeer leuk mee te werken aan wat alleen maar een prachtig boek kan worden.Stuur u me een mailtje? Dan spreken we verder af. Ik heb wel nog een paar 'kasseifoto's'.mvg,Tom Ghiesmansinfo@tomghiesmans.be
Beste Tom,ivm een boek dat ik maak over de routes die over de kasseistroken gingen (tour2010) ben ik op zoek naar foto's. Deze is erg mooi. Zou je hem beschikbaar voor het boek willen stellen? Naamsvermelding komt er dan bij. Groet, Peter Tetteroo