U bent hier

Wonen en werken in het buitenland: Amsterdam

Robin (29) woont sinds enkele maanden in Amsterdam. Voor de tweede keer. "Wat me opvalt is dat er veel is veranderd. Zeker na de moord op Theo Van Gogh. Plots blijkt Nederland niet zo tolerant te zijn. Dat roept veel vragen op." Over regelneverij, openheid, broodje kroket en karnemelk.

"In november vorig jaar verhuisde ik opnieuw naar Amsterdam. Opnieuw, omdat ik ooit al eens in Nederland woonde voor m'n job. Nu dus een tweede keer, naar aanleiding van een nieuwe functie binnen de Nederlandse multinational waarvoor ik werk.

Wat me opvalt is dat er in Nederland veel veranderd is, zeker na de moord op Theo Van Gogh. Iedereen begint zich vragen te stellen: is ons integratiemodel mislukt?, waarom geraken we er economisch niet bovenop?, hebben we ons niet te pletter 'gepolderd'? (Het "poldermodel" staat voor uitgebreid overleg, inspraak met alle betrokken partijen enz).

De kloof tussen burger en politiek is de laatste jaren enorm toegenomen. Denk ook aan het referendum over de EU-grondwet: het parlement stemt massaal voor, de bevolking overtuigend tegen. Op de televisie was politiek Den Haag ontstemd en verrast. In de straat was de uitslag allesbehalve een verrassing.

Leuk, lekker en gezellig

Naar mijn gevoel is Nederland ook hét land van de overdreven regelneverij: steeds opnieuw formulieren invullen en heel veel controle vanwege de overheid. Als Vlaming is het wennen dat er weinig afwijking van de regels wordt toegestaan: je auto even op de stoep parkeren om bij de bakker een brood te halen kan niet. Dan heb je gegarandeerd een boete aan je been! Dit staat dan weer in contrast met de enorme tolerantie ten aanzien van allerhande maatschappelijk thema's, zoals druggebruik en -verkoop, verzorgingsstaat, euthanasie...

Wat me aanspreekt in Nederland, is de openheid en positieve ingesteldheid van de mensen. Alles is 'leuk', 'lekker' en 'gezellig'. Nederlanders geloven in zichzelf en in hun kunnen. Dat staat in schril contrast met hoe wij Vlamingen toch –vaak onterecht- bescheiden zijn en minder met onszelf te koop lopen. Het grappige is dat achter die Nederlandse grote mond vaak een klein hartje schuilt. Je moet het maar hebben over het feit dat de CEO van Heineken een Belg is ("Nu leren Nederlanders eindelijk bier brouwen") en ze zingen meteen een toontje lager.

Broodje kroket en karnemelk

Verder zijn Nederlanders gedreven planners: alles moet "geplènd" worden: van een afspraakje met vrienden tot een zakelijke meeting. Ik ben gewend om de dag zelf vrienden te bellen om 's avonds iets te gaan eten. Hier kan dat niet. Mensen weten al weken op voorhand waar en met wie ze wat doen. Dit gebrek aan spontaniteit ervaar ik toch wel als storend. 't Heeft ook een duidelijke impact op m'n sociale leven. Gelukkig zijn er in Amsterdam voldoende Zuid-Europese expatriates die hier evenmin kunnen aan wennen!

Wat me het meest verwonderde: de huisarts met wie ik pas na een week een afspraak kon maken. Toen ik zei dat ik wel NU ziek was en niet volgende week, zei hij: "Mooi, dat is dan opgelost. Komt u maar terug als u volgende week nog ziek bent." Wat ik het meest mis? Lekker eten! Het dagelijkse broodje kroket met karnemelk laat ik graag aan mij voorbijgaan."

 

Elke Duprez, augustus 2005