U bent hier

Wonen en werken in het buitenland: Argentinië

Geert (45) was sinds zijn prille jeugd gefascineerd door een verblijf in het buitenland. Toen hij twee jaar afgestudeerd was, kwam hij in contact met het bedrijf Algodonera Flandria in Argentinië. Een textielbedrijf opgericht door Vlamingen. Voor hij het wist had hij een contract op zak. Samen met Vera trok hij, 3 maanden na hun huwelijk, het grote avontuur tegemoet.

"De eerste weken en maanden is alles nieuw en zijn alle ervaringen fantastisch. We hadden eindelijk onze droom verwezenlijkt: wonen en werken in een ander continent. Maar na enkele maanden kwam de ergernis boven. Niet nagekomen beloftes, bureaucratie, wanorde en een compleet gebrek aan organisatie zorgden voor een serieuze dip. Wat wij het hardst moesten afleren was ons West-Europees ongeduld. "Mañana" betekent letterlijk "morgen", maar slaat in Zuid-Amerika op alles wat "niet vandaag" is.

In het begin ergerden we ons ook wel aan hun nonchalance. Men levert je een gloednieuwe koelkast… met een dikke deuk erin. Reclameren helpt niet. "Maar meneer, ze koelt vanbinnen en dat is toch de bedoeling?", klinkt het dan verwonderd. Maar ook dat gaat over. Uiteindelijk leerden we aanvaarden wat er kwam. Een poststaking van enkele maanden? "Ach ja, als we geen brieven ontvangen moeten wij er ook geen terugschrijven".

Extra vakantie

Wat binnen de arbeidsomgeving opvalt, is het enorme respect voor een Europees diploma. Europa staat met zijn cultuur en tradities nog altijd hoog aangeschreven in de Zuid-Amerikaanse maatschappij. Binnen het bedrijf word je dan ook steevast aangesproken met je titel. Eens daarbuiten ben je gewoon weer Geert en Vera. In een basketbaltornooi speelde ik ooit samen met een wever en een afdelingsoverste. 's Morgens in de fabriek was het "ingeniero", "sr capataz" en "tejedor" maar eens op het plein viel dat ganse protocol gelukkig volledig weg en was het Geert, Ricardo en Pedro.

Leuk is het aantal vakantiedagen dat je krijgt om "toeristische redenen". Argentijnen zijn zo ingenomen met hun land dat ze trots zijn als ze je enkele dagen vakantie mógen gunnen om weer een andere streek te verkennen. Argentinië heeft dan ook enorm veel te bieden. Van Vuurland in het zuiden, over de steenwoestijn van Patagonië naar de gletsjers met als hoogtepunt de Perito Moreno, en dan zo verder langs de Andes tot aan de grens met Bolivia en van daar naar Iguazu en de provincie Missiones. Verder heb je ook nog het Peninsula Valdes. Niet erkend als natuurmoment, maar een wonder hoe zoveel fauna op zo'n beperkte plaats kan samentroepen. Varen met een klein bootje tussen de walvissen, wandelen tussen de walrussen, staren naar kolonies zeeleeuwen, kuieren tussen een groep pinguïns, lama's die voor je auto wegspurten…

Lekkere steak

Tuurlijk zijn er dingen die je wel eens mist: een lekkere donkere Trappist of een doosje Chocotoff, maar na enig zoeken en wat keukenwerk kan je ook zelf chocopasta, speculaas en peperkoek maken. Argentijnen keken bewonderend toe hoe wij bloemkool in kaassaus bereiden, terwijl wij leerden van hun keuken. Empanadas zijn overheerlijk, "arroz con carne picada" is ook niet te versmaden en dan hebben we het nog niet over de overheerlijke steaks gehad!

Wat ons zeker altijd zal bijblijven is de enorme gastvrijheid. Vanaf dag één staan vrienden en buren aan je deur om hun hulp aan te bieden. Eerst reageerden we nogal wantrouwig, maar al snel bleek dat dit een nationale traditie is. Het Argentijnse volk is een jong volk -de meeste inwoners maken deel uit van de tweede of hoogstens derde generatie- en weet uit persoonlijke ervaring wat het is in een nieuw land verzeild te geraken. We hebben op twee jaar tijd een enorme vriendenkring uitgebouwd. Argentinië is voor ons een nieuw thuisland geworden. Ons hart zegt dat wij in Zuid-Amerika moeten leven, ons verstand zegt West-Europa. Momenteel wint de rede het van het het gevoel en wonen we terug in het land waar we zijn geboren."

 

Elke Duprez, oktober 2005