U bent hier

Wonen en werken in het buitenland: Barcelona

Echte liefde geeft vleugels. Op een doordeweekse dag in Hasselt ontmoet Peter (31 jaar) zijn Spaanse vriend. Na vijf jaar besluiten ze naar het bruisende Barcelona te verhuizen. De televisieprogramma's zijn er barslecht, maar dat geeft niet. Wie denkt tijdens een zwoele avond met een schaaltje gefrituurde scampi's aan tv-kijken?

"We hebben eerst samengewoond in België. Maar toen wou mijn vriend wat dichter bij z'n Spaanse familie gaan leven. Dat was prima voor mij. Het leek me spannend om een poos in het buitenland te wonen. We twijfelden tussen Barcelona en Madrid. Aangezien we allebei dol zijn op de zee en het strand, was de knoop snel doorgehakt.

Gedaan met luieren

Barcelona ligt in Cataluña, níet in Spanje. Dat is het eerste dat je moet beseffen als je in deze stad komt wonen. Cataluña is een autonome regio in Spanje en de Catalanen hebben een eigen cultuur die sterk verschilt van de Spaanse.

Een voorbeeld. Ik ging ervan uit dat ik niet al te hard zou moeten werken in mijn nieuwe job. Spanjaarden staan immers bekend om hun siesta's en hun 'laat maar waaien'-mentaliteit. Wel, in Cataluña is dat even anders. Catalanen werken harder en langer dan in België. Ik begin om 8.00 uur en trek de deur om 20.00 uur achter me dicht. Gelukkig hou ik van mijn baan. Ik werk voor een bedrijf dat lampen produceert en ben verantwoordelijk voor de verkoop.

In het begin had ik op mijn werk nogal wat problemen met de taal. En aangezien de meeste mensen in Barcelona Catalaans spreken moest ik niet alleen Spaans, maar ook Catalaans onder de knie krijgen. Meestal zei het geratel van mijn collega's me niks. En als ik er al eens in slaagde om hun woordenvloed om te zetten in afzonderlijke woorden die ik kende, vond ik hun redenering maar vreemd. Nu gaat het al veel beter. Eigenlijk geraak ik tegenwoordig niet meer uit mijn woorden als ik in het Nederlands over mijn werk praat.

Eten om 22.30 uur

Waar ik heb moeten aan wennen is de dagindeling. Alles gebeurt hier later dan in België. Ik eet 's middags om 14.30 uur en 's avonds rond 22.30 uur. Er wordt ook veel meer buiten geleefd. Normaal kom ik rond 21.00 uur thuis van mijn werk en gaan we vóór het eten nog iets drinken. Ik kan mij niet herinneren wanneer ik voor het laatst een avond voor de tv heb doorgebracht. Wat ook wel normaal is want de Spaanse televisieprogramma's zijn barslecht.

Catalanen verschillen niet zo erg van Belgen. Alleen zijn ze nog wat geslotener. Het is erg moeilijk om hen te leren kennen, maar als je er in slaagt om vriendschap te sluiten, is het voor het leven. Eigenlijk kan ik niks negatiefs bedenken over mijn nieuwe leven. Alleen misschien dat de prijzen steeds maar stijgen. Je betaalt soms al 5 euro voor een pintje. En de lonen zijn een stuk lager dan in België.

Ik heb ook al andere delen van Spanje leren kennen. Zo bezoeken we elk jaar de 'Fiestas de Pamplona'. Mijn vriend is afkomstig van deze streek. Het feestgedruis begint al om 8 uur 's morgens. Dan worden de stieren losgelaten in de straten van Pamplona. Een menigte, waaronder mijn vriend, loopt voor de stieren uit. Daarna worden de arme dieren gedood in de arena. Buitenstaanders als ik, vinden dit wreed en onbegrijpelijk, maar het is gewoon een deel van hun cultuur. Mijn vriend is de zachtmoedigheid zelve (lacht)."

 

Barbara Peirs, oktober 2004