U bent hier

Wonen en werken in het buitenland: Brazilië

Het begon met een liefdesvonk toen Micha op een feestje in Parijs een Braziliaanse ontmoette. De vonk sloeg over en Flavia ging mee naar België. Zij studeerde hier een jaar Nederlands en vijf jaar psychologie. Na die zes jaar hadden ze allebei genoeg van de grijze hemel en trokken ze naar Brazilië.

Micha (34): "Van opleiding ben ik burgerlijk ingenieur. Via mijn werk hoorde ik over een Amerikaanse multinational die een vestiging heeft in Brazilië. Ik heb toen onmiddellijk gesolliciteerd. De gesprekken vonden plaats in de Verenigde Staten. Gelukkig was het bedrijf zo vriendelijk om mijn vliegreis te betalen. Uiteindelijk kreeg ik een contract met bestemming: São José dos Campos.

Dat was best wel griezelig want ik wist haast niks over die stad. Ik vond enkel wat info op een website. Flavia was 400 km verder geboren, dus voor haar was onze nieuwe woonplaats al even onbekend. Maar onze angst bleek ongegrond. Wij wonen hier nu al twee jaar met plezier. En hebben intussen zelfs twee kinderen.

Toch niet zo sexy

Niettegenstaande het frivole en zwoele imago van Brazilië, is de werkelijkheid heel anders. Zeker in de kleinere steden. Er heerst een op-en-top machocultuur: vrouwen horen thuis aan de haard, homoseksualiteit wordt niet aanvaard,... Soms moet ik echt op mijn tong bijten om niet verontwaardigd te reageren.

Toch is het hier prima wonen. Het leven is zelfs makkelijker dan in België. Voor de rijkere klasse, tenminste. Als je bijvoorbeeld benzine wilt nemen, stormen er onmiddellijk twee bedienden op je af om te helpen.

Ook hebben we nu een werkvrouw die bij ons inwoont en soms op de kinderen past. Handig, maar ook wel triestig. Weet je hoeveel ze verdient? Ongeveer 200 euro per maand en wij betalen haar dan nog uitstekend. De kloof tussen rijk en arm is hier enorm.

God is een Braziliaan

Wat me ook opvalt is het chauvinisme. Brazilianen zijn trots op hun land. Met de wereldbeker werd dat nog eens in de verf gezet. Aan alle auto's hingen vlaggen, bedrijven gaven vakantie,... Tja, het ís natuurlijk wel leuk om te supporteren voor een ploeg die goed presteert. Als je voor de Rode Duivels supportert...

Ik vond het overigens jammer dat Brazilië hen uitschakelde. Ze verdienden het om te winnen. Maar ja, Brazilianen hebben vaak het geluk aan hun kant. Daarom zegt men hier: 'God is een Braziliaan'."

En Brazilië de hemel? "Wel, als je Saõ José uitrijdt zie je eindeloze, onbewoonde vlakten met prachtige natuur. Je hebt een gevoel van ruimte. En de hemel is altijd blauw. Hier is het nu winter en toch loopt het kwik op tot zo'n 25°C. Huizen en gebouwen hebben zelfs geen verwarming. Dat klinkt toch tamelijk onaards, niet?

Maar ik mis ook wel dingen. Mijn familie en vrienden, natuurlijk. En delicatessen, zoals kaas, charcuterie, bier,... Die producten moeten geïmporteerd worden en zijn daardoor onbetaalbaar. Voor een stuk Rochefort betaal je naar Belgische normen 25 euro. En het wordt nog erger want onze lokale munt blijft devalueren."

En de toekomst? Wel waarschijnlijk blijven we hier nog een tijd. We moeten wel want we zijn een huis aan het bouwen (lacht)."

 

Elke Duprez, juli 2002.