U bent hier

Wonen en werken in het buitenland: China

Na de humaniora volgde Aernout klassieke filologie (Latijn en Grieks). Toen hij afstudeerde had hij echter nog geen zin om te werken. Eigenlijk wou hij het liefst nóg een nieuwe taal leren. "Waarom ook niet," dacht Aernout en hij begon aan sinologie. Eens in de licenties, trok hij naar Peking om er verder te studeren. Het liep anders…

Aernout (26 jaar): "Inderdaad. Na één jaar in China -dat was vorig jaar- gaf ik mijn studies op. Als student leefde ik te veel op een eilandje, ver van het eigenlijke China. Buitenlandse studenten worden vaak ook samen ondergebracht, gescheiden van hun Chinese collega's. Het is natuurlijk veel interessanter om je onder de Chinezen te begeven. Door te werken kan dat.

Nu ben ik klantenmanager bij een Chinees advocatenbureau waar 2/3 van het personeel enkel Chinees en Japans praat. Het is mijn taak om na te gaan of Westerse bedrijven willen samenwerken met ons. Een baan die ik te danken heb aan een vroegere studentenjob als klantenmanager. Dat was bij een Belgisch-Chinese joint venture die Belgische chocolade, koekjes en bier importeert in China. Het bedrijf was op zoek naar Westerlingen. Niet voor de chocolade en koekjes -dat kenden de Chinezen al- maar voor het bier. Belgisch bier was hen nog volslagen onbekend. En wie kan dat beter introduceren dan een gezonde Belgische jongen als ik (lacht).

Stadscentrum met 8 miljoen mensen

Na mijn studies verhuisde ik van Peking naar Shanghai. Om mijn horizon te verruimen en omdat er in Shanghai meer mogelijkheden zijn voor buitenlanders. Ik woon hier nu in een mooie studio. Overdag werk ik en 's avonds zoek ik Westerse of Chinese vrienden op om te sporten, op café te gaan...

Ik fiets ook heel graag, maar dat is hier niet aan te raden. Ze nemen het hier niet zo nauw met de verkeersregels. En dan is er nog de vervuiling. Sommige mensen dragen zelfs een masker op straat. Tja, wat wil je met een stadscentrum waarin 8 miljoen mensen samengetroept leven?

Om de bevolkingsgroei te stoppen heerst er in China trouwens nog altijd een één-kindbeleid. Slechts één kind per koppel. Tenzij de ouders beide enig kind zijn; dan mogen ze er twee hebben. Hiertegen zondigen betekent geen kindergeld en een fikse boete. In bepaalde provincies worden er zelfs abortussen opgelegd. Op het platteland is de controle dan weer minder streng. En voor buitenlanders geldt het beleid helemaal niét (lacht).

Mc Donalds als statussymbool

Mensen genieten hier op een andere manier dan in het Westen. Alle Chinezen dromen van hetzelfde: zoveel mogelijk geld verdienen en dit spenderen aan de Amerikaanse wegwerpcultuur. Zo is McDonald's hier een statussymbool. Wil ik mijn vrienden een plezier doen, dan neem ik ze mee naar een hamburgertent.

Wat me ook opvalt in China is de tactloosheid ten aanzien van mensen met een donkere huid. Ik ken sympathieke Chinezen die toegeven dat ze met weinig smaak eten als zo iemand in de buurt is. Aziaten hebben een zwakke lichaamsgeur en zijn gevoelig voor sterkere geuren. Zij vinden trouwens ook dat blanken te sterk ruiken, hoor (lacht).

De cultuurverschillen ergeren me wel eens, maar juist omwille van die verschillen blijf ik in China. Ik wil ze ontdekken en doorgronden. Ben je zo niet, dan kan je beter in België blijven. Mijn Chinese collega's verklaren me gek dat ik in hun land kom werken. Soms denk ik ook wel: wat doe ik hier eigenlijk? Maar dan ontdek ik plots weer iets heel raars waar ik gewoon niet bij kan. Zolang ik dat gevoel nog af en toe krijg, blijf ik!"

 

Barbara Peirs, december 2012

Voor jobs in China: surf naar jobs.asiaco.com of www.jobstreet.com/other_countries.htm