U bent hier

Wonen en werken in het buitenland: Ecuador

Wekelijks vaart er een boot, met honderdduizenden verse bananen, van de Ecuadoriaanse havensteden Puerto Bolivar en Guayaquil naar Hamburg. Nadine (29) is verantwoordelijk voor de coördinatie ervan en trok een maand naar Ecuador. Welkom in het land waar ze groenten en fruit maar niks vinden en 31° C als fris bestempelen.

"Toen ik mijn eerste stappen op Zuid-Amerikaanse bodem zette, kreeg ik een klap in mijn gezicht van de hitte. Het was toen 35 ° C. Je kan het gevoel vergelijken met een stoomsauna. Helaas zonder koude douche. Maar, warmte is een relatief begrip. Dat heb ik gemerkt toen ik op een bewolkte vrijdag met mijn collega's naar de afhaalchinees reed. Nadat we ons met z'n vijven in de krakkemikkige auto hadden gewurmd, wou één van de dames absoluut weer naar binnen om haar trui te halen. Het was 'maar' 31 graden. Op zo'n frisse dag ga je toch niet zonder trui naar buiten? Terwijl je er eerder een trui nodig hebt voor binnen: in de meeste kantoren is het amper 17 graden. De eigenaars zetten de airconditioning zo koud mogelijk omdat ze willen tonen dat ze hun elektriciteitsrekening kunnen betalen!

Sommige Ecuadorianen hebben te doen met de 'overgevoelige' buitenlanders. Toen ik op een keer een taxi nam, viel het me op dat de chauffeur steevast enkele meters voor het rood licht bleef stil staan. Dat is vreemd, want het merendeel stopt pas twee meter erna om -als het groen wordt- luidruchtig weg te scheuren. Wat bleek? Het was gewoon een meelevende man: hij probeerde in de schaduw te wachten. Niet dat het veel hielp, maar het was attent van hem.

De Amerikanen achterna

Ecuador had oorspronkelijk een Indiaanse cultuur maar daar merk je in de steden -waar ik verbleef- niet veel meer van. Ze is verdrongen door Amerikaanse invloeden. Wie het kan betalen, stuurt zijn kinderen naar school of op stage in de VS. En als je definitief naar 'the land of promises' verhuist, heb je het helemaal gemaakt. Wie moet blijven, kan zich troosten in een van de vele fastfoodrestaurants, die je op alle straathoeken vindt.

Het gaat zo ver dat de mensen in de steden zelden zelf koken. Ze halen eten in een afhaalrestaurant of in één van de stalletjes op straat. Vlees met rijst of pasta. Een stuk vlees is er bij voorkeur zo groot en zwaar mogelijk met een brede rand vet en een dikke laag boter of olie. De toetjes zijn mierzoet. Ik word nog misselijk als ik er aan denk. Groenten en fruit worden er nauwelijks gegeten. Nochtans heeft Ecuador een grote fruitproductie. Heel veel mensen kampen tegenwoordig met overgewicht. Het is een nationaal probleem.

Koosnaampjes voor kleurlingen

In Ecuador is racisme praktisch onbestaand. Het is hartverwarmend om te zien hoe de verschillende rassen samenleven en -werken. Je ziet alle mogelijke huidskleuren op straat, gaande van blank, over bruin, mesties, mulat, tot zwart. Zwarte mensen krijgen hier de naam 'El negro' en mensen met een Indiaans gezicht en Aziatische ogen 'El chino'. Deze benamingen worden niet als verwijt maar als koosnaampje gebruikt!

Ondanks het feit dat het land erg conservatief is, hebben vrouwen het tamelijk goed. Velen zijn universitair geschoold en bekleden hoge posities. Spijtig genoeg zijn voorbehoedsmiddelen een taboe. Ouders en kinderen hebben enorm veel gêne om er met elkaar over te praten. Het aantal tienerzwangerschappen is op een paar jaar tijd meer dan verdriedubbeld. Deze meisjes staan er vaak alleen voor omdat de vader doet alsof zijn neus bloedt. De vaderrol is er overigens anders dan bij ons. Sommige mannen hebben verschillende gezinnen. Volgens hun diepchristelijke geloof kan het niet, maar in de praktijk heeft niemand er een probleem mee, op voorwaarde dat ze al hun familieleden onderhouden."

 

Barbara Peirs, mei 2004