U bent hier

Wonen en werken in het buitenland: Egypte

Toen Kirsten (27 jaar) een vacature zag voor animator in Egypte, twijfelde ze geen seconde. Het beeld dat ze van Egypte had was: zand, zon, piramides en kamelen. Intussen heeft ze het wat bijgesteld. "Ik moest vooral wennen aan de rol van de vrouw. Kan je je voorstellen dat je collega naar je man belt om te zeggen dat je rok te kort is?"

"Het leek me fantastisch om gedurende het winterseizoen als animator te werken in een hotel in Egypte. Dat was het ook, maar met mijn Egyptische collega's vlotte het niet zo goed. Je moet namelijk weten dat animators in de ogen van Egyptenaren het laagste van het laagste zijn. Ze 'spelen alleen maar spelletjes'. En aangezien ik dan ook nog eens 5 keer meer betaald werd dan hen, waren ze jaloers.

Toen mijn seizoen er bijna op zat, leerde ik een Egyptische man kennen waarmee het klikte. Helaas kan je alleen maar samenwonen als je getrouwd bent. Dus zijn mijn vriend en ik naar een advocaat getrokken die ons 'op papier' heeft getrouwd. Een heel aparte ervaring, maar ik heb er geen spijt van.

Je moet natuurlijk wel de juiste man kiezen! Om je een voorbeeld te geven. Op een keer belde een mannelijke collega naar mijn wederhelft om te melden dat ik te kortgerokt was. M'n man had er geen probleem mee en heeft hem gezegd dat hij dan maar niet meer naar mijn benen moest kijken. Diezelfde collega vroeg me ook eens waarom ik tijdens de pauze altijd in het hotel eet en niet naar huis ga om mijn man van eten te voorzien. Ik heb geantwoord dat mijn man 29 jaar is en dus perfect in staat is om zelf een ei te bakken.

Honden neerschieten

Mijn man en ik woonden in Hurghada, een zalig stadje met zandweggetjes. Vuil maar gezellig. Er heerst wel veel armoede en het krioelt er van de zwerfhonden. Een keer per maand komt er een speciale legereenheid langs om de honden neer te schieten. Dit gebeurt gewoon op straat en de mannen laten de dieren liggen tot hun ronde er op zit. Echt waar.

Na mijn job als animator, vond ik opnieuw werk in een hotel. Het probleem is wel dat je geen arbeidscontract krijgt. Als je gaat solliciteren, kan je de volgende dag al beginnen. En als ze beslissen dat je tijd erop zit, krijg je te horen: "Tussen haakjes, vandaag is je laatste dag". Daar heb ik het af en toe heel moeilijk mee gehad. Vooral als je echt je best hebt gedaan, en 14 uur per dag gewerkt hebt voor een loon van 350 dollar…

Arabisch koken

In Egypte is de mentaliteit helemaal anders dan in België. De godsdienst is er zichtbaarder, de positie van de vrouw anders en de familie belangrijker. Zo is het vanzelfsprekend dat je voor je ouders zorgt als ze dat zelf niet meer kunnen. Bejaardentehuizen bestaan niet. Jongeren hebben ook meer respect voor hun ouders. Zelf werd ik volledig opgenomen in de familie van mijn man.

Toen ik Arabisch wou leren koken, ben ik alleen naar Alexandria gereisd (9 uur op de bus) en heb ik een week met mijn schoonmoeder doorgebracht in de keuken. Dat was niet zo vanzelfsprekend omdat ze maar een mondvol Engels kon. Maar, ze heeft het er nog wekenlang over gehad! Ze was ongelooflijk blij dat ik -ook zonder mijn man- bij haar op bezoek wou komen.

Na 3 jaar Egypte ben ik teruggekeerd naar België. Ik kreeg het moeilijk met de Egyptische mentaliteit en wou terug naar het 'normale' leven. Mijn man en ik zijn niet uit elkaar maar ik wil een rustperiode inlassen. In het begin liep ik volledig verloren in België. Alles is hier zo oppervlakkig… Ik weet het, ik zal moeten kiezen."

 

Barbara Peirs, januari 2004