U bent hier

Wonen en werken in het buitenland: Granada

Gefascineerd door paarden en verliefd op Andalusië. Dat waren Doortjes(27) beweegredenen om anderhalf jaar naar Granada te trekken. "De meest intense en prachtige periode uit mijn leven." Een verhaal over drollen wippen, nepstieren, Rapunzel en overspel.

"De eerste 6 maanden werkte ik in de familiemanege van Diego Romero in Lachar, een dorpje in de buurt van Granada. Ik hielp er bij de verzorging van zijn paarden en verbeterde er m'n rijkunst. In de zomer ging ik mee naar de Spaanse 'feria's', waar de caballero's trots in klederdracht op hun paard door de straten paraderen. Vaak met een kokette dame achterop. Ook organiseerden we paardenspektakels in andere dorpen. Diego's zoontjes Curro en Diego jr. van 7 en 8 stalen dan gegarandeerd de show. Met veel Andalusische 'arte' imiteerden ze op hun donkerbruine hengsten een stierengevecht met een nepstier op wielen.

Na die 6 maanden kreeg ik een aanbod om te werken in de privéstal van een ambassadeur in hetzelfde dorpje. Ik woonde er in een sprookjesachtig 7e eeuws Moors paleiscomplex, als een echte Rapunzel in een torentje boven de luxestallen. Naast de dagelijkse karweien gingen we vaak met de Engelse koets door de dorpjes en velden rijden. Ook gaf ik Engelse les aan de kinderen van de baas en een aantal vriendjes. Een groep van 6 hyperkinetische dorpskinderen met een heel eigen visie op de Engelse taal. Rampzalige lessen, maar wel grappig.

Ménage à trois

Waaraan ik me ergerde? Het geroddel! Spanjaarden zijn doorwinterde roddelaars. Hun idee van een geslaagd televisieconcept is bekende Spanjaarden uitnodigen en hen confronteren met de meest belachelijke roddels die over hen de ronde doen. Bijvoorbeeld: Don X heeft op die cocktailparty Señora Y eens stiekem in haar billen geknepen, en dat terwijl de echtgenoot van Señora Y ernaast stond. Deze roddel leidt dan tot de meest waanzinnige veronderstellingen. Al dan niet gestaafd door getuigen of bewijsmateriaal. Zo zou er in het bovenstaande geval sprake kunnen zijn van overspel, maar ook van een ménage à trois. Dat laatste wordt 'aangetoond' met een foto waarop Don X en de echtgenoot van Señora Y aan het PRATEN zijn.

Het Jerry Springer-gehalte van deze programma's spreekt voor zich. De gemoederen lopen meer dan eens hoog op. Ook voor de rest is het niveau van de Spaanse televisie bedroevend. John Wayne gooit er nog altijd hoge ogen. Het recentere filmaanbod stamt uit de jaren '80. Altijd onderbroken door reclameblokken van 20 minuten. Tijdens het derde reclameblok zet je dan maar de tv uit en ga je naar bed. Niet omdat de film je niet boeit, maar omdat je tegen dan vergeten bent dat je naar een aan het kijken was. Gelukkig zorgt het warme klimaat ervoor dat het sociale leven zich vooral op straat afspeelt. 'Pleintje zitten', en dat op de tonen van de alom aanwezige flamencomuziek. Zalig.

Hart op de tong

Granada is een prachtige, nogal chaotische stad. Een mengelmoes van culturen en geuren. Het is een vreemde combinatie van traditie, tolerantie en vernieuwing. De Franco-invloed is er nog steeds merkbaar. Het feit dat de besneeuwde bergtoppen van de Sierra Nevada boven de stad uittorenen terwijl je op nauwelijks een half uur van de zee zit is sprekend. Het grootste verschil tussen de Andalusiërs en de Belgen? Spanjaarden zijn warme, spontane mensen, met het hart op de tong. Ze piekeren en klagen veel minder dan de Belgen. Anderzijds miste ik wel onze meer genuanceerde aanpak, verfijndheid en zachtaardige natuur. In het begin stoorde ik me soms ook wat aan het gebrek aan ondernemingslust, maar daar wen je snel aan."

 

Elke Duprez, februari 2004

e-mail: doortjen@yahoo.com