U bent hier

Wonen en werken in het buitenland: Keulen

"Waarom in godsnaam Duitsland?" vroegen velen Bart (28), toen hij zes jaar geleden naar Keulen verhuisde. Nu is Bart helemaal ingeburgerd en voelt hij zich een echte 'kölsche Jung', maar eerst moest hij als Belg wel wat wennen.

"Een mooie, gemoedelijke stad zoals je die in België aantreft, is Keulen niet. Aangezien behalve de Dom ongeveer alles tijdens de Tweede Wereldoorlog is platgebombardeerd, is Keulen niet echt mooi. Maar het is wel een heel plezante stad, met een aangename ontspannen sfeer. Dat heeft alles te maken met de mentaliteit van de Kölner. 'Es kütt wie es kütt' is diens lijfspreuk en dat betekent zoveel als 'het komt zoals het komt'."

Na zijn studie Germaanse Talen in Leuven en een aanvullende studie geschiedenis in Glasgow had Bart nog geen zin om in België te gaan werken. "Ik had in Schotland heel wat sympathieke Duitsers leren kennen en was mijn vooroordelen over de Duitsers kwijtgeraakt. Ik besloot om naar Keulen te trekken om daar mijn Duits wat bij te schaven. Eerst volgde ik er een aantal vakken aan de universiteit en gaf ik rondleidingen bij het televisiestation WDR. Wat later kon ik als freelance corrector aan de slag bij uitgeverij Könemann, een internationale uitgeverij die geïllustreerde boeken over kunst, architectuur, koken enz. uitgeeft in meerdere talen.

Inmiddels leid ik de Nederlandse afdeling van Könemann. Samen met Belgische en Nederlandse collega's coördineer en controleer ik de Nederlandse uitgaven. Het is een hele leuke job omdat ik in een internationaal team in het buitenland toch met mijn eigen taal bezig ben en het geeft wel een kick om bij vrienden 'De complete pastakeuken' op de boekenplank te zien staan."

"Hoewel ik me helemaal thuis voel in Keulen en er erg graag wil blijven wonen, zijn de vooruitzichten niet echt gunstig. Onder meer door een te snelle expansie heeft de uitgeverij met zware problemen te kampen en moet ik binnenkort misschien op zoek naar een nieuwe job. Dat wordt moeilijk: ik zou graag in Keulen blijven, maar de situatie op de arbeidsmarkt is hier heel slecht. Als buitenlander met een in Duitsland onbekend diploma is het uiteraard nog moeilijker."

"Wat me zo aanspreekt in Keulen? Dat het zoveel verschillende nationaliteiten huisvest. Ook het open en tolerante karakter van de Keulenaars is een pluspunt. De jaarlijkse holebi CSD-parade in Keulen is de grootste van Europa en deze zomer vindt er drie weken lang het Europese holebifestival 'Europride' plaats. Verder is Keulen een groene stad waar je 's zomers heerlijk kunt wandelen langs de Rijn en waar alle parken vol zitten met picknickende mensen. Het hoogtepunt van de Keulse feestcultuur is uiteraard het jaarlijkse carnaval: tijdens de carnavalsweek staat heel de stad op zijn kop en loopt iedereen verkleed rond. Wie geen zin heeft in carnaval wordt een Muffel genoemd en kan de stad beter verlaten."

Uiteraard zijn er ook minder leuke kanten aan wonen in Keulen. "Je vindt er bijvoorbeeld nauwelijks Belgisch bier. Het Belgisch café 'Klein België' werd twee jaar geleden gesloten -in de plaats kwam een Nederlands café dat enkel Heineken en Duitse bieren serveert. Ook in de supermarkt vind je geen enkel Belgisch bier: de Duitser zweert bij het Reinheitsgebot, dat bierbrouwers oplegt enkel een aantal basisingrediënten bij het brouwen te gebruiken.

In de doorsnee supermarkt is het aanbod internationale producten sowieso veel beperkter dan in België -mijn Antwerpse collega en ik spreken dan ook van 'Oostbloksupermarkten'. Films in de bioscoop of op tv worden steevast nagesynchroniseerd en TV-interviews met buitenlandse sterren worden altijd simultaan vertaald zodat je twee stemmen door elkaar hoort en niks verstaat. Dat de Duitse economie niet goed draait, heeft niet alleen met de ex-DDR te maken, maar ook met het gebrek aan flexibiliteit: een video huren op zondag is bijvoorbeeld onmogelijk en ook slagers blijven de hele dag dicht. Wie hier op zondag zin heeft in een spontane barbecue, haalt zijn worsten bij het tankstation."

"Maar al bij al is het hier prima wonen. En als ik trek heb in een frisse Duvel, sta ik binnen een paar uur weer op Belgische bodem."

 

Elke Duprez, juni 2002.