U bent hier

Wonen en werken in het buitenland: Mexico

Bij het ontbijt verslindt Bert (26 jaar) drie kranten. De rest van de dag werkt hij aan zijn doctoraat in de taalkunde. En in zijn vrije tijd schrijft hij boeken over de Koerden. Alsof dat nog niet volstaat, ruilde hij België in voor Mexico. Samen met zijn vriendin Sibien, een moderne godsdienstlerares.

Bert: "Mijn Mexicaanse copromotor nodigde me uit om een half jaar bij hem te komen werken. Sibien had ook zin om naar het buitenland te gaan en nam educatief verlof. We wonen in Querétaro en leven er samen met drie 19-jarige studenten.

Onze huisgenoten illustreren elk een aspect van de Mexicaanse samenleving. Dorian bijvoorbeeld groeide op in een dorpje waar de kerk afzonderlijke misvieringen organiseert voor de verschillende klassen. Om er met een meisje te praten moet je toestemming vragen aan haar neven en broers. Waarschijnlijk stamt Dorian af van de cowboys want hij is blanker dan veel Mexicanen en stoer.

Jéronimo daarentegen is een mesties (half blank - half Indiaans) en meer belezen dan Dorian omdat hij in Mexico City heeft gewoond. Jéronimo ergert zich vaak aan zijn vriend: gisteren nog brak de hel los toen Dorian zei dat Afghanistan in Europa ligt! Jéronimo is homo en daar heeft Dorian het dan weer moeilijk mee. Zoals veel Mexicanen. Bij zwembaden prijkt soms een bordje: "Verboden voor honden en voor homo's".

We voelen ons hier thuis, hoewel het gebrek aan privacy een beetje een probleem is. Onze slaapkamer ligt namelijk tussen die van de studenten en is niet afgesloten. Als klap op de vuurpijl heeft Indira -de derde studente- sinds kort een scharrelrelatie met Dorian…

Feest op het kerkhof

Belgen hebben misschien weinig vertrouwen in de overheid, maar Mexicanen zijn nog veel erger. Je wordt gewoon uitgelachen als je zegt dat je belastingen betaalt. De mensen zijn hier in de ban van het 'cowboykapitalisme': op lage niveaus proberen ze verschillende kleine jobs te combineren om zoveel mogelijk te kunnen kopen. Liefst de grootste BMW.

Bedelen is in hun ogen voorbestemd voor complete nietsnutten, toevallig bijna altijd indianen. Mijn huisgenoten vertelden me: "Teveel sociale zekerheid is slecht voor de Mexicanen, want iedereen zou de gemakkelijkste weg kiezen en stoppen met werken."

De mensen zijn hier wel vriendelijk en hulpvaardig. Bijna té behulpzaam: toen ik onlangs naar de winkel ging legde de winkelier uit welke concurrent goedkopere producten aanbiedt.

Ook feesten kunnen ze als de beste. Zelfs 1 november, dag van de doden, is een reden om te vieren. Op het kerkhof strijken die dag hele families neer met kampeerstoeltjes, eten, bier en muziek. De armere mensen hebben minder ambities en proberen enkel het hoopje aarde rond het kruis egaal te maken. Met een spade en emmers water.

Mensenrechten

Terwijl Bert zich op de faculteit suf denkt over zijn doctoraat, werkt Sibien als vrijwilligster bij 'Aprenderh'. Sibien: "Dat is een organisatie die boeken publiceert en cursussen samenstelt rond het thema mensenrechten. Ik amuseer me rot want ik kom met veel mensen in contact en reis rond in Mexico om onze boeken te verkopen op congressen.

Bovendien werk ik in een schitterende omgeving: net buiten de stad en toch compleet in de wildernis. Het gebouw is immens: een prachtige eethal met keuken, patio's, vier secretariaten en 90 kamers. Het huis behoort toe aan één van de rijkste families van de stad. Aprenderh mag het gratis gebruiken. Zo compenseren de rijke eigenaars het feit dat ze hun personeel onderbetalen. Kwestie van hun geweten te sussen. Ook dat is Mexico."

 

Elke Duprez, maart 2002