U bent hier

Wonen en werken in het buitenland: Milaan

"Vlaanderen is slechts een klein stukje van de wereld. Daarbuiten valt zoveel te beleven dat ik niet anders kon dan op verkenning gaan." zegt An (26 jaar). Ze werkt nu bij een Italiaans bedrijf in Milaan. Een niet al te mooie stad, maar er valt wel altijd iets te beleven. Als je geduld hebt, tenminste.

"In 1999 belandde ik voor de eerste keer in Milaan. Ik werkte toen voor een multinational als "software engineer" en werd voor een jaar uitgestuurd naar de Italiaanse vestiging. Toen ik dit jaar een nieuwe job zocht, ontdekte ik toevallig een vacature voor een job in "Milano". En voilà, sinds september woon ik weer in deze leuke, bruisende stad.

Wat me in het begin erg verbaasde is de manier waarop Italiaanse mannen met vrouwen omgaan. In discotheken bijvoorbeeld moeten mannen meer entreegeld betalen dan vrouwen. Een groep jongens zal er ook minder gemakkelijk binnen geraken: vrouwelijk gezelschap meenemen, is de boodschap. Of als ik iets ga drinken met vrienden, zijn ze beledigd als ik mijn deel van de rekening betaal. Eerst dacht ik dat hun verontwaardiging gespeeld was, maar nee hoor: ze is echt. Gelukkig voor de mannen heeft elke bar dagelijks een "happy hour", meestal tussen 18.00 u en 21.00 u. Dan kosten de cocktails een stuk minder. Ja, cocktails zijn hier populairder dan bier.

Feesten

Zegt 8 maart jullie iets? Waarschijnlijk niet, want in Vlaanderen gaat 8 maart -de internationale vrouwendag- ongemerkt voorbij. In Milaan daarentegen weet je niet wat je overkomt! Niet alleen vrienden feliciteren je, maar ook onbekenden op straat, in de supermarkt,... Waar je ook gaat. Als je deze gewoonte niet kent, is het best even schrikken. En 's avonds maken de vrouwen zich mooi om met hun vriendinnen op stap te gaan. Overal in de stad wordt er gefeest. Meestal horen daar ook mannelijke strippers bij die bestormd worden door bewonderaarsters. De mannen blijven die avond traditioneel thuis, al zijn er die toch een kijkje nemen om van al dat vrouwelijk schoon te genieten.

Toeteren

Eén van de ergerlijkste aspecten in Milaan is het lawaai op straat. Autorijden gaat hier samen met toeteren en hoe verder je naar het zuiden trekt, hoe lustiger er geclaxonneerd wordt. Wat ook vreemd is, is dat verkeerslichten 's nachts niet werken. Enkel op de gevaarlijkste kruispunten blijven ze paraat. Sommige vrienden beweren dat het een besparingsmaatregel is. Anderen opperen dat er 's nachts toch niemand stopt voor een rood licht en dat het dus veiliger is om de lichten uit te schakelen. Zo moeten de chauffeurs extra goed opletten. De laatste verklaring lijkt me aannemelijk al heb ik nog maar weinig gemerkt van dat extra voorzichtig benaderen...

Autorijden gaat misschien sneller dan in België, maar dat is het dan ook. Voor de rest vraagt alles juist méér tijd. Zo ben ik 4 keer naar de bank geweest om een zichtrekening te openen. Drie weken geleden zouden ze me binnen de 10 dagen een bevestigingsbrief sturen, maar daar wacht ik nog altijd op. Ik weet niet of ik het ooit ga leren, dat eeuwige wachten... Als ik iets mis, dan is het een vleugje van de Belgische efficiëntie.

 

Elke Duprez, januari 2003