U bent hier

Wonen en studeren in het buitenland: Oxford

Tijdens je opleiding Germaanse een half jaar studeren in dé universiteitsstad van het Verenigd Koninkrijk. Wie zou daar niet voor tekenen? Elke (29) deed het. Zo'n 8 jaar geleden, en ze praat er nog over: "Oxford is stijl, traditie, stiff upper lip, maar ook feeërieke uitzichten, scones, custard en dames in satijn."

"Oxford, the City of the Dreaming Spires. Als je de stad binnenrijdt, begrijp je meteen waar dit op slaat. Onnoemelijk veel torentjes sieren de 'skyline' van Engelands beroemdste studentenstad. Negenendertig colleges sieren het straatbeeld. En sieren is het juiste woord. Stuk voor stuk zijn het prachtige oude gebouwen met binnentuin. Ga je er binnen, dan waan je je in een andere wereld. Complete rust. Het lijkt haast een sprookje. Geen wonder dat Lewis Carroll hier Alice in Wonderland heeft bedacht.

Het onderwijssysteem zit er helemaal anders in elkaar. Je hebt er de zogenaamde hoorcolleges, zoals wij die ook kennen (ex-cathedra) en de 'tutorials' (privéles). Tijdens je tutorials krijg je een specifieke opdracht die kadert binnen de hoorcolleges die je volgt aan de unief. Die opdracht voer je naar best vermogen uit en bespreek je met je prof. Dat kan op kantoor, maar ook bij hem thuis. Als het even kan, rustig genietend van een kaasschotel en een glas wijn. Kwestie van het nuttige met het aangename te combineren. Hoorcolleges zijn niet verplicht, tutorials wel.

Eerste minister

Deze vorm van onderwijs zorgt -door de rechtstreekse begeleiding- voor een heel laag faalpercentage en voor mondige studenten. Al zal de Oxford Union er in dat laatste geval ook wel voor iets tussen zitten. Bekende politici (Jean-Luc Dehaene), acteurs (Jeremy Irons) en schrijvers komen er debatteren over actuele onderwerpen. Nadien volgt een studentendebat. Het publiek kiest bij het buitengaan de winnaar. Ben je het eens met de stelling, dan ga je door de 'ay'-deur. Vind je de argumenten van de tegenpartij doorslaggevender, dan kies je de 'no'-uitgang.

Een ander 'monument' is de Bodleian Library. De immense universiteitsbibliotheek. Elk boek dat is uitgegeven, vind je er. Je mag er enkel binnen als je lid bent van 'Oxford University'. En alleen als je op de bijbel zweert er geen boeken te stelen en je pyromane neigingen te onderdrukken. Maar het loont de moeite. Krakende vloeren, metershoge houten rekken volgestouwd met kennis en eeuwenoude manuscripten. Je krijgt er gewoon zin om te studeren!

Klein en satijn

En dan heb je uiteraard de Engelsen zelf. Zoals de clichés het zeggen: kritisch en gereserveerd. Althans, in het begin. Het duurt lang eer je een vertrouwensrelatie opbouwt, maar eens die er is, is er geen ontkomen aan. Alles kom je te weten, of je het nu wilt of niet. Van dagboeken en liefdesbrieven tot een keuring van het nieuwe vriendje in de slaapkamer.

Het boy-meets-girl datingscenario is er sowieso heel anders dan hier. Instemmen met een date, impliceert dat je ook meteen meer wil. Iemand rustig leren kennen en de kat uit de boom kijken zit er niet in. Heel bizar. Uitgaan doe je ook steevast -lees: zelfs in putje winter- in satijnen niemendalletjes. 't Lijkt wel alsof het voor de Engelse vrouwen het hele jaar door oudjaar is. En dan maar drinken. Nuchter thuiskomen lijkt er al even zeldzaam als de taal van een Belg kennen. "Belgian, isn't it?" Om na een geschrokken 'No' met een toch ietwat beschaamde aha-blik te zeggen "Of course, German!"."

 

Elke Duprez, september 2003