U bent hier

Wonen en werken in het buitenland: Parijs

"Vijftien jaar zijn we al onderweg, eerst mijn man en ik, later met twee kinderen erbij." Dit is het verhaal van Carine (41), een Belgische diplomatenvrouw in Parijs…

"Hoe we in die diplomatie terechtkwamen? De jaren '80 waren moeilijke tijden om aan werk te geraken en dus probeerden we van alles uit: tijdelijke projecten, opnieuw studeren en overheidsexamens. Zo slaagde Bart, mijn man, voor het diplomatenexamen. We waren heel blij de stap naar het buitenland te zetten, maar hadden ook heel wat vragen: wat houdt dit beroep nu eigenlijk in? Hoe verloopt de verhuizing? En hoe zit dat dan met de ziekteverzekering? enz.

Tolerantie

Wat we geleerd hebben, is dat je flexibel moet zijn in deze situatie. Je verandert minstens om de vier jaar van omgeving, dus veel aanpassen, nieuwe culturen ontdekken en talen leren. Wat me vooral blijft boeien, is het doorbreken van patronen. Je komt steeds in een andere situatie terecht en je start in die zin telkens een nieuw leven. Geen tijd voor sleur. De overstap is niet altijd makkelijk. Het ene land is toegankelijker dan het andere. Je leert ook ontzettend veel mensen kennen die helemaal anders zijn dan jezelf. Zonder tolerantie voor andersdenkenden blijf je beter in België.

Op dit moment wonen we in Parijs en dat is fantastisch. Zoals in vele Franse steden vonden we in onze wijk een vrijwilligersorganisatie die nieuwkomers helpt. Dat maakt het allemaal veel makkelijker. Ik werk er nu zelf en help anderen wegwijs tijdens hun eerste jaar in Le Vésinet. Ik ben ook vrijwilliger op de internationale school waar mijn twee zonen studeren. Ten slotte geef ik enkele uren privé-lessen Nederlands.

Voor mij is het belangrijk om in het buitenland een middel te vinden om ook contacten te leggen buiten de diplomatieke wereld. Via de school of vrijwilligerswerk lukt dat aardig. Zo creëer je een eigen wereld en ben je niet steeds "de echtgenote van de man van de ambassade".

Lessen Nederlands

Als diplomaat sleur je natuurlijk heel je gezin van hot naar her. Voor de kinderen is dat niet altijd gemakkelijk. Het ene kind past zich beter aan dan het andere. Een goede school vinden, is erg belangrijk als we naar een nieuwe bestemming trekken.

Een baan zoeken als echtgenote van een diplomaat is al evenmin evident. Sommige beroepen lenen zich daar heel goed toe, bijvoorbeeld verpleging of vertaalwerk. Maar als lerares geschiedenis kwam ik aanvankelijk niet aan de slag. Ik heb mezelf dan maar "omgeturnd" tot lerares Nederlands. En tot nu toe vind ik in elk land waar we onze tenten opslaan altijd wel een paar klanten die nood hebben aan lessen Nederlands.

Het leven van een diplomatenvrouw is niet gemakkelijk. Je kiest er meestal niet zelf voor. Laten we overigens duidelijk zijn, er zijn ook heel wat vrouwelijke diplomaten. Maar totnogtoe blijven ze in de minderheid, het blijkt immers niet makkelijk een mannelijke partner te vinden die een deel van zijn ambities wil vergeten om zijn geliefde te volgen in haar nomadenbestaan."

 

Elke Duprez, otober 2003