U bent hier

Wonen en werken in het buitenland: Qatar

Stijn (29) heeft 2 levens: hij verblijft een maand in Brussel en werkt vervolgens 2 maanden in Qatar, een stinkend rijk staatje in het Midden-Oosten. Daar helpt hij met het opspuiten van een kunstmatig luxe-eiland. Welkom in het land waar de kusscènes weggeknipt worden uit films en moskeeën voor slaapproblemen zorgen.

"Ik werk bij de Antwerpse baggerfirma DEME en ben al anderhalf jaar bezig met een project in Qatar. Dit is een kleine staat in de Perzische Golf die immens rijk werd door zijn olie en gas. Ik werk 2 maanden ter plaatse, gevolgd door een maand vakantie in België.

Doel van het project: een paradijselijk eiland -The Pearl- creëren voor luxetoeristen. Hoe we te werk gaan? Wel, kort gezegd komt het hier op neer: aan ons baggerschip hangt een zuiger die zeebodem loswoelt en opzuigt. Die zeebodem wordt daarna via een drijvende leiding naar het toekomstige eiland gespoten. Het is aan mij om de vooruitgang te meten. Ik ga bijvoorbeeld na of het eiland al op het gewenste niveau ligt.

Net als ieder weldenkend mens, vroeg ik me af: waarom in godsnaam een nieuw eiland in het leven roepen? Vooral voor het prestige, zo blijkt. Dubai pakte vroeger al uit met eilandjes in de vorm van palmbladen, The Palm Islands genaamd. Rijke mensen kunnen een stukje van zo’n eiland kopen. Onder meer David Beckham heeft daar een optrekje. Nu duiken zulke megalomane projecten in het hele Midden-Oosten op en Qatar wil niet achterblijven. Het handige aan een eiland is ook dat het omringd wordt door water. Hierdoor hebben alle eigenaars een privé-strand en kunnen ze hun jacht aanmeren.

Slapen met oordopjes

We werken 12 uur per dag, 6 dagen op 7. Ik deel met enkele collega’s een villa in Doha. Dit is de hoofdstad en eigenlijk de enige echte stad. Qatar bestaat vooral uit woestijn. Het leven is hier absoluut niet te vergelijken met dat in België. Om te beginnen is er het extreme klimaat: van juni tot en met september zakt de temperatuur niet onder de 40° C, met uitschieters van 50° C en meer. Bovendien bedraagt de luchtvochtigheid soms 95 procent. Je hoeft maar even van je huis naar je wagen te stappen en de zweetdruppels parelen al op je voorhoofd.

Verder is Qatar een Moslimland. De vrouwen dragen een zwarte burka, de mannen een wit gewaad met dito doek op hun hoofd. In de buurt van ons huis zijn er maar liefst 3 moskeeën. Om 4 uur ’s morgens schetteren de eerste gebeden uit de luidsprekers. Niet leuk als je je nachtrust broodnodig hebt. Daarom slaap ik nu altijd met oordopjes.

Fastfood in tienvoud

Op cultureel vlak is het een saaie bedoening. In de cinema’s draaien enkel Amerikaanse blockbusters en wat Hindi-films. Bovendien wordt elk stukje bloot weggeknipt, zelfs de kusscènes. De lokale jeugd begint al opgewonden te gniffelen in de zaal als een actrice een strak truitje of een korte rok draagt! Ook het eten valt tegen. Het is enorm Amerikaans. Je vindt hier fastfoodketens in tienvoud. Dat merk je trouwens aan het overgewicht van de lokale jeugd. Gelukkig heb ik enkele lekkere Indische en Libanese restaurantjes ontdekt.

Eerlijk gezegd zou ik niet in Qatar willen wonen. Daarvoor is alles te kunstmatig. Je struikelt hier over de luxehotels en gigantische winkelcentra. Van een gezellig, laat staan historisch stadscentrum kan je alleen maar dromen. Zelfs de 'souqs' (Oosterse bazaars of marktjes) zijn niet meer dan een handvol kille winkelstraten, waar de auto overheerst. Hierbij vergeleken is Brussel een oergezellige plek (lacht)."

 

Barbara Peirs, december 2005

Over het eiland The Pearl: http://www.thepearlqatar.com/main.aspx