U bent hier

Wonen en werken in het buitenland: Rwanda

Rwanda, het land van de 1000 heuvels, het land van de hutu's en de tutsi's, het land waar ook bijna 1 miljoen mensen het leven lieten tijdens de genocide van 1994. Bruno (25): "Het is verbazingwekkend hoe de mensen erin slagen opnieuw samen te leven. Sommigen worden elke dag geconfronteerd met de moordenaars van hun familie."

"Toen de Engelse onderzoeksinstelling ODI (Overseas Development Institute) me aanbood om voor 2 jaar in Kigali te gaan werken, was het wel even schrikken. ODI zendt elk jaar een 25-tal jonge economen uit om in de administratie van een ontwikkelingsland te werken. Toch heb ik snel toegehapt. Het was een unieke kans om mezelf te ontwikkelen en natuurlijk speelt ook het aspect 'goed doen' mee als je voor twee jaar gaat werken in één van de armste landen ter wereld.

Betaalde vakantie

Ik werk voor het Rwandese ministerie van Financiën op het department 'Strategische Planning'. Onze taak: de armoede bestrijden.

De notie werkethiek is niet helemaal dezelfde als bij ons. Zo moet je hier de mensen betalen om naar workshops te komen, terwijl je bij ons grof geld moet neertellen om ergens een opleiding te volgen. De meeste ambtenaren proberen voortdurend ergens op missie te gaan -meestal conferenties georganiseerd door één van de donoren, zoals de Wereldbank. Betaalde vakantie heet dat. Maar ik prijs mezelf gelukkig: ons departement functioneert behoorlijk en mijn collega's zijn fantastische mensen.

Zo lelijk en grijs als Kigali is, zo onvoorstelbaar mooi is de rest van het land. Regelmatig breng ik samen met een groepje expats een weekend door aan het Kivu-meer of gaan we de wereldvermaarde gorilla's bekijken in het Nationale Park der Vulkanen. Onlangs brachten we een bezoekje aan Goma in Congo. Daar zijn de gevolgen van de uitbarsting van de nabije vulkaan nog steeds zichtbaar -zelfs de villa's van Mobutu en zijn gevolg werden niet gespaard.

Voyeurisme

Mijn contact met Rwandezen beperkt zich vooral tot het samenwerken met de collega's. Zoals je wel kunt vermoeden heeft iedereen zijn verhaal te vertellen over de 'gebeurtenissen' van 1994. Er zijn plaatsen gewijd aan de herinnering van de genocide. Het neigt een beetje naar voyeurisme. In de kerk van Nyamata, waar in een mum van tijd 20 000 mensen werden vermoord, leiden overlevenden je rond. Ze zijn 'blij' dat ze hun verhaal kwijt kunnen. Je moet het maar doen.

Toch is het niet allemaal kommer en kwel. Hoewel de internationale gemeenschap kritisch t.o.v. de huidige 'minderheidsregering' staat, is het land sinds een paar jaar vrij stabiel. Vergelijk maar met landen zoals Burundi of Congo. Zeker als je bedenkt dat Rwanda 9 jaar geleden compleet vernield werd in elke mogelijke betekenis van het woord. In dat opzicht moet je respect opbrengen voor het werk van de mensen die er nu aan de touwtjes trekken.

2003 wordt een cruciaal jaar: er komt een referendum voor een nieuwe grondwet, er zullen een hele hoop gevangenen van de genocide vrijkomen en in de herfst zijn er de eerste nationale verkiezingen sinds 1994. Het worden spannende tijden!"

 

Barbara Peirs, maart 2003