U bent hier

Guido's gedacht: durf ontslag nemen

‘Papa, ik ga mijn ontslag geven!’ Een zin die net iets te vaak in het chaosgezin Everaert circuleert. Mijn dochters hebben me dat al een paar keer gelapt, en nu was het de beurt aan zoonlief. Op zich is het geen verontrustend gegeven, ware het niet dat er steevast ook een verkeerd antwoord komt op mijn vervolgvraag: ‘Heb je dan al iets anders op het oog?’

Want dat hebben ze niet. Daar zitten ze ook niet meteen mee. Op mijn leeftijd is dat niet erg bevorderlijk voor mijn hartritme. Als bezorgde ouder zie je meteen doemscenario’s opduiken, die zich in het financiële situeren en een verschrikkelijke afloop kennen. Geldgebrek, slapen onder een brug, troost in de fles, een zwerversbestaan, de domino’s tuimelen… Ja, ik ben een drama queen.

Zoonlief heeft een degelijk universitair diploma en had een –relatief- goedbetaalde job met alle daaraan verbonden voordelen. Er was maar een klein probleem. Hij vond er geen bal aan. Erger nog, hij vond noch het werk, noch de omgeving bijzonder inspirerend. Maar omdat het een goede, welopgevoede jongen is, had hij mijn advies gevolgd. Het advies van een oude sok. ‘Zorg toch dat je meteen een job hebt na je afstuderen, dat geeft een goede indruk als je nadien wil veranderen, en dat maakt solliciteren ook gemakkelijker!’ Komt het u bekend voor? De ouderlijke, lichtjes verkrampte bezorgdheid in Vlaanderen (en allicht ook daarbuiten).

Na twee jaar hield hij het dus voor bekeken. Hij leunde niet achteruit, ging niet stempelen of wat dan ook, maar koos voor iets radicaal anders. Hij zocht een baantje in de horeca. Na amper een paar maand verdween hij van de zaal naar de keuken. Omdat hij dat leuker vond. En nu denkt zijn werkgever eraan om hem een bijkomende opleiding te laten volgen, om daar beter in te worden.

Hij lacht, amuseert zich, heeft minder geld dan vroeger, en geen bedrijfswagen maar ziet dat eerder als een tijdelijk probleem. Ik vond het een feest om hem terug te zien. In zovele opzichten een andere mens geworden. Vriendelijker voor zijn omgeving, zijn zussen, minder chagrijnig en steviger in het leven.

Alle verhaaltjes over dingen met passie doen, het klinkt als een ver-van-mijn-bedshow voor veel mensen, maar ik ben er trots op dat mijn kinderen keer op keer bewijzen hoe waar het wel is. Ondanks hun bezorgde vader.

Niemand heeft beweerd dat het zonder slag of stoot gaat. Je moet er voor knokken, je moet er naar op zoek gaan, maar het geeft zoveel meer luchtigheid in de kop eens je dat ene ding gevonden hebt dat je graag doet en waar je bijna als vanzelf in groeit en beter wordt. 

 

Guido Everaert

 

Guido Everaert is schrijver, spreker en columnist. Daarnaast werkt hij als lector 'web content' en 'storytelling' aan de Karel de Grote-Hogeschool. Zijn interesse? De schone en minder schone kantjes van de mens.

Guido blogt ook op www.justguidooohh.com.

Gepubliceerd in februari 2018

Reageer

Je e-mailadres wordt niet getoond op de website.

Reacties

Het is een interessant gegeven maar de vraag is of ze dit doen terwijl ze zelf een huis en/of kinderen hebben? Want vanuit Hotel Mama is dat wel een gemakkelijke optie. Ook dat zie je tegenwoordig meer en meer.
Een gelukkige werknemer is altijd een betere werknemer.
Wijze woorden en ja ook mijn kinderen hebben al nieuwe uitdagingen gezocht, met of zonder vangnet. En dan ben ook ik fier, omdat ze het aandurfden en nieuwe dingen willen leren om gelukkig en met goesting in het leven te staan. Dat het makkelijk is verre van, maar als het lukt en ze de nieuw verworven kennis kunnen delen is het goed en beter dan vast te roesten in zekerheid, zonder voldoening.