U bent hier

Hoe hou ik de moed erin?

Vacaturesites uitpluizen, sollicitatiebrieven schrijven, cv’s opmaken, op gesprek gaan, afwijzingen incasseren… Werk zoeken is een intensieve en soms frustrerende bezigheid. Als een job dan ook nog eens op zich laat wachten, zakt de moed wel eens in je schoenen. Vier tips om het vol te houden.

Tip 1: doe regelmatig dingen die je wel voldoening geven

Solliciteren en wachten op reacties van bedrijven is frustrerend. Je bent overgeleverd aan de goodwill van werkgevers, en hebt de afloop van het proces niet in handen. Plan daarom regelmatig activiteiten waar je wel controle over hebt, en die je wel voldoening geven. Bijvoorbeeld:

  • Jog je regelmatig? Schrijf je dan in voor een loopwedstrijd. Zo heb je een doel om voor te trainen.
  • Lees je graag? Sluit je aan bij een boekenclub en til je leeservaring naar een hoger niveau.
  • Wou je altijd al iets nuttigs doen voor de maatschappij? Zoek uit voor welk project je je vrijwillig wil engageren. Heel wat organisaties zoals Rode Kruis VlaanderenBroederlijk Delen of Kom op tegen Kanker zoeken helpende handen.

Tip 2: geniet van je weekend

Wees niet te streng voor jezelf. Elke dag met solliciteren bezig zijn, houdt niemand vol. Beschouw je zoektocht naar werk als een job die stopt op vrijdagavond, en pas opnieuw je aandacht vraagt op maandagochtend.

Geniet van je weekends, en laad af en toe je batterijen op tijdens een vakantie. Voel je hierover niet schuldig. De boog kan niet altijd gespannen staan.

Tip 3: automatiseer wat je kan

Er bestaan tegenwoordig heel wat online diensten die het solliciteren makkelijker maken. Leer ze kennen, en gebruik ze. Bijvoorbeeld:

  • Surf je regelmatig naar onze jobdatabank en maak je telkens dezelfde jobselectie? Dan kan je deze jobselectie bewaren zodat je automatisch vacatures op maat ontvangt in je mailbox. Lees hoe het werkt.
  • Ben je geregistreerd voor Mijn loopbaan, dan bieden we je jobsuggesties aan. Dat zijn jobs waarvan we denken dat ze bij je passen. Ontdek wat en hoe.

Tip 4: trek eropuit

Wist je dat heel wat werkgevers events organiseren om werkzoekenden uit de streek te ontmoeten? Een overzicht van deze jobbeurzen, jobdagen en jobdates vind je in onze agenda.

Maak een selectie en ga op pad. Je hoeft niet meteen de job van je leven te verwachten, maar eens rondneuzen kan nooit kwaad. Het is eens wat anders dan solliciteren van achter een computer, en wie weet welke interessante contacten er uit de bus komen?

Last van koudwatervrees? Lees onze tips om goed voor de dag te komen op een jobbeurs.

Liesbeth was twee jaar werkzoekend. Ze getuigt.

Liesbeth (44): "Een aantal jaren geleden werd ik ontslagen door mijn toenmalige werkgever. Eerlijk gezegd vond ik dat aanvankelijk een zegen. Ik was niet gelukkig in die job, en kreeg door mijn ontslag plots de tijd om een grote droom in vervulling te laten gaan: een fietsvakantie van twee maanden naar Nieuw-Zeeland!

Maar eens terug thuis, merkte ik hoe vreselijk het was om werkloos te zijn. Ik voelde me schuldig en kon me nooit echt ontspannen. Ik dacht voortdurend: ik moet werk zoeken. Bovendien duikelden mijn financiën naar beneden. Ik moest me aan een heel strikt budget houden dat absoluut niet te rijmen viel met een sociaal leven.”

Deze tips hielden Liesbeth op de been:

  • Structuur. “Ik probeerde mezelf structuur op te leggen. Dat vroeg wel veel zelfmotivatie, omdat ik in mijn eentje thuis zat. Ik hield me elke weekdag aan de kantooruren en deelde mijn tijd op in werk zoeken en creatief bezig zijn. ‘k Probeerde bijvoorbeeld een script te schrijven voor een animatiefilm.”
  • Opleiding. “Mijn werkgever had me ontslagen omdat hij een webdesigner wou die ook kon programmeren. Ik had die technische achtergrond niet. Nu ik toch werkloos was, dacht ik: waarom volg ik geen opleiding? ‘k Heb toen bij VDAB een cursus PHP gevolgd. Het was een voltijdse opleiding van 7 maanden, met 6 weken stage. In het begin hoorde ik het donderen in Keulen tijdens de les. Maar ik heb mijn diploma behaald.”
  • Vrienden. “Ik zocht bewust elke avond gezelschap op. ‘k Had het geluk dat ik drie vrienden had die in hetzelfde schuitje zaten. We werden met dezelfde problemen geconfronteerd en konden bij elkaar terecht. We hebben in die periode heel veel plezier en muziek (djembé) gemaakt. Nu nog, maar toen was dat toch anders.”

 

Ingrid Van Wanzeele

Gepubliceerd in