U bent hier

Dit is een artikel uit het MagEzine-archief.

Bedrijf niet weerhouden

Als sollicitant is het de normaalste zaak dat je naast een job grijpt. Je mag al blij zijn als de rekruteerder je op de hoogte brengt van zijn beslissing. Hoe zou het eigenlijk zijn als de rollen omgedraaid worden? Indien een kandidaat zélf bedankt voor de job? Kirsten: "Geloof me, de reacties kunnen bits zijn."

Kirsten (30) heeft een heel aantrekkelijk cv: ze deed gerichte ervaring op in verschillende branches en is nu op haar 30ste al gespecialiseerd. Doordat de werkgevers voor haar in de rij staan, heeft ze de luxe om te weigeren als een baan haar niet bevalt. En dat doet ze ook. Tot haar verbazing, stelde ze vast dat selectiebureaus soms onprofessioneel reageren op een afwijzing. Een enkele keer zelfs ronduit grof.

Drie gesprekken

Ze vertelt: "Onlangs stelde ik me kandidaat voor een managementfunctie. Een bekend selectiekantoor deed de selectie. Ik werd uitgenodigd op het kantoor voor een eerste gesprek. Ik had er geen al te goed gevoel bij. De job was wel uitdagend, maar de sector lag me niet nauw aan het hart. Bovendien stelde ik me vragen over de groepssfeer in het bedrijf: waarom was mijn voorganger erg snel opgestapt? Ik stak mijn licht op bij de consultant van het selectiebureau. Zijn antwoord: mijn voorganger had een andere functie gevonden die hem interessanter leek.

Het selectiebureau bleek tevreden over mijn kandidatuur en stuurde me naar het bedrijf zelf voor een tweede gesprek. Daarna volgde nog een derde gesprek met de directie. Tijdens het derde gesprek, vroeg ik nog eens waarom mijn voorganger vertrokken was. Toen kwam de aap uit de mouw. Blijkbaar was hij te 'soft' en had hij het moeilijk met de 'dynamische mentaliteit' binnen het bedrijf en onder collega's. Lees: de collega's gunnen elkaar het licht niet in de ogen en denken alleen aan hun carrière. Toen wist ik genoeg. Voor mij is een goede sfeer belangrijk.       

Een dag later belde het bureau me met het goede nieuws: ik had de job.
Voorzichtig legde ik uit dat de baan niet helemaal was wat ik zocht en dat ik een andere opportuniteit op het oog had. Het bleef even stil aan de lijn en toen gaf de consultant me de wind van voor. Hij begon te roepen. 'Hoe waag je het om zo'n uitdagende functie te weigeren! Dat kan je toch niet maken! Dat is geen fair play. Wat denk je wel? Je hebt onze kostbare tijd verspild.' En ga zo maar door. Hij heeft daarna overigens nog 2 keer teruggebeld om op mij in te werken en me alsnog te overtuigen."

Perfect match

We legden het verhaal van Kirsten voor aan een HR-expert. Zijn reactie: "Dit is herkenbaar. Rekruteerders vinden het normaal om elke dag 'nee' te zeggen tegen honderden kandidaten, vaak zelfs zonder verdere uitleg. Maar dat de sollicitant zelf  een job weigert, vinden sommige rekruteerders minder vanzelfsprekend.

Volgens mij gaan zulke rekruteerders voorbij aan de essentie van een selectie: zowel het bedrijf als de kandidaat zijn op zoek naar de 'perfect match'. Wanneer je als sollicitant het gevoel hebt dat het niet helemaal goed zit, is het dus evenzeer je recht om dit te kennen te geven. Dit is overigens ook veel beter voor het bedrijf zelf. Als baas wil je niet dat iemand tegen zijn zin tekent en na 6 maanden weer weg is."

 

Barbara Peirs