U bent hier

Dit is een artikel uit het MagEzine-archief.

De mening van Martin: baaldag

Zo heel af en toe zijn er van die dagen waarop ik beter in mijn bed was gebleven, lekker uit de buurt van wat men in Amerika de dagelijkse rat race noemt. De gordijnen dicht. Een heerlijk uitgebreide en vooral langzame brunch op bed, al of niet opgefleurd met een glas champagne en een fikse beker dampende koffie. Een boeiend boek bij de hand. iPod in de aanslag. Een goede film of tv-serie op dvd voor de noodzakelijke afwisseling. En de telefoon en gsm verstopt in de onderste lade van de kleerkast. Met het volume op nul. Geen gedoe aan mijn hoofd. Geen drukte, geen mensen die iets van je verwachten, maar gewoon rust en stilte. En misschien zelfs een zalig lui middagdutje. Ach ja.

De realiteit is op dergelijke dagen nochtans helemaal anders. Zodra ik in mijn auto stap, maak ik deel uit van de doordeweekse verkeerschaos in en rond Antwerpen, een stad die het begrip immobiliteit al jarenlang een treurige nieuwe invulling geeft. Ik weet dat ik het nog niet zo lang geleden omstandig over die ergernis heb gehad, maar de situatie is er sindsdien niet op verbeterd. In de buurt van scholen, op de overdrukke uitvalswegen richting Antwerpen Centrum en op de talloze plaatsen waar kleine en grote wegenwerken plaatsvinden, hou ik voortdurend mijn hart vast. Dat ik tijdens de ochtendspits ook nog eens in het Open Belgisch Kampioenschap Dubbel Parkeren terechtkom, of ettelijke minuten achter een vuilniswagen hang, helpt niet echt om mijn gemoed tot bedaren te brengen.

Vervolgens blijkt het op mijn werk ook geen rozengeur en maneschijn te zijn. Klanten die hun beslissing op de lange baan schuiven, terwijl de krapte op de arbeidsmarkt juist vraagt om weldoordachte snelheid. Kandidaten die worden afgewezen om uiterst vage redenen. Moeizame gesprekken met sollicitanten die niet eerlijk zijn over hun loopbaan (in dat geval heb ik hier een goede tip: als je een referentie opgeeft, ga er dan voor het gemak even vanuit dat die persoon weleens écht gebeld kan worden). Telefoons die blijven rinkelen. Mails waar maar geen antwoord op komt. Vacatures die inhoudelijk ineens zijn veranderd zodat ik voor niks zit te werken. Afspraken die niet worden nagekomen. Misnoegen alom. En tot overmaat van ellende is de koffie op.

Ik herken een dag waarop de wet van Murphy genadeloos zal toeslaan eigenlijk zodra de wekker afloopt. Doorgaans weegt mijn hoofd dan een ton –en daarvoor hoef ik de avond tevoren niet per se te zijn doorgezakt–, lijkt het alsof ik nauwelijks geslapen heb, snij ik me een paar keer venijnig bij het scheren en moet mijn echtgenote alles meerdere keren tegen me zeggen voordat er ook maar iets tot me doordringt. Een baaldag, noemen ze dat in Nederland. En in Angelsaksische landen heet zoiets a bad hairday. Wat in mijn geval overigens een eufemisme is.

Mocht u me ooit op zo’n dag getroffen hebben of mocht dat ooit gebeuren, dan bied ik u zowel achteraf als op voorhand graag mijn oprechte excuses aan. Mezelf kennende is het me niet afdoende gelukt of zal het me niet afdoende lukken om me van mijn meest voorkomende kant te tonen. Wellicht bent u toen vertrokken of zal u vertrekken met het onbestemde gevoel dat uw sollicitatie tot niets zal leiden. Wat overigens een misvatting is, want ik laat me op mijn werk nooit door mijn humeur leiden. In de sector waarin ik werk kan ik mij dat niet veroorloven. Maar soms ben ik, net zoals u, gewoon een mens. Met grote en kleine kantjes.

Vandaag ben ik evenwel vrolijk opgestaan. Ik wens u, waarde lezer, prettige kerstdagen en een jaar waarin het geluk zich in al zijn grootsheid en mildheid aan u en uw geliefden toont. En laat zo af en toe eens iets van u horen. Oók als ik een baaldag heb.

 

Martin Overheul

Geef je mening over dit artikel.

Martin blogde ook een maand voor VDAB. Lees zijn joblog.