U bent hier

Dit is een artikel uit het MagEzine-archief.

Vergaderen? Niet doen!

Geen fan van vergaderen? Je bent niet de enige. Wetenschapsjournaliste Ellen De Bruin trekt al een paar jaar ten strijde tegen onze vergadercultuur. Haar advies vat ze samen in de titel van haar nieuwste boek: 'Vergaderen? Niet doen!' We destilleerden vijf redenen waarom vergaderen volgens haar niet werkt.

De Bruin, journaliste bij de Nederlandse krant NRC, schrijft al langer dan vandaag over de onzin van vergaderen. Ze heeft al enkele jaren een wekelijkse column in de krant waarin ze telkens een reden geeft om niet te vergaderen. Aangemoedigd door de vele reacties van lezers besloot ze om er een boek aan te wijden. We pikten er vijf redenen uit die je vast herkent.

Kuddegeest

Als je in groep bent, verminderen je persoonlijke betrokkenheid en je verantwoordelijkheidsgevoel. Je denkt: 'Mijn collega's zullen wel iets zeggen.' Resultaat: tijdens een vergadering doe je minder moeiteom je steentje bij te dragen en zit je er voor spek en bonen bij.

Grootste ego

In een vergadering is het niet de persoon met beste ideeën die het hoogste woord voert. Wel die met het grootste ego. Vaak gebruikt hij wollige vergadertaal zonder wezenlijks iets te vertellen. Vastgeroeste metaforen en stoere Engelse uitdrukkingen zoals 'out of the box', 'blue sky thinking' of 'win-win-situation' laten de dingen belangrijker lijken dan ze zijn. Een Engelse taalonderzoeker nam vergaderingen onder de loep en telde per vijftig gesproken woorden gemiddeld één wollige vergaderterm.

De volgende!

Het is niet omdat je aan het woord bent, dat er ook geluisterd wordt. In veel vergaderingen wordt er 'een rondje' gedaan, waarbij iedereen zijn zeg mag doen. Dat lijkt een goed idee, maar erg constructief is het niet: als je beseft dat je bijna aan de beurt bent, denk je alleen nog maar aan wat jij wilt zeggen. Wat anderen te vertellen hebben gaat aan je voorbij. Ook als je net uitgesproken bent, duurt het een tijdje eer je je weer kan concentreren. Het gevolg is dat iedereen letterlijk naast elkaar praat.

Statusangst

Tijdens een vergadering is het moeilijk om vrijuit te spreken: door de aanwezigheid van de anderen, heb je het gevoel dat je beoordeeld wordt. Bovendien vergt het heel wat moed om mensen met een hogere status, zoals je baas, tegen te spreken. We zijn als groepsdieren nu eenmaal gewend aan hiërarchie, dat krijgen we van jongs af aan mee. Daardoor voelen we onbewust dat het gevaarlijk kan zijn om tegen een hogergeplaatste te zeggen wat we denken.

Uitstelgedrag

Vergaderingen duren meestal langer dan voorzien omdat er geen goede voorzitter is die de teugels strak houdt. Als er op het einde knopen doorgehakt moeten worden, is iedereen te moe om zich nog te concentreren. Gevolg: beslissingen worden uitgesteld. Naar een volgende vergadering, natuurlijk.

 

Meer info over het boek 'Vergaderen? Niet doen!' vind je op de website van Ellen De Bruin. 
 

Ga je akkoord met de stelling van Ellen De Bruin of kunnen vergaderingen voor jou wel zinvol zijn? Geef je mening op onze redactieblog!

 

Stijn Hüwels

Gepubliceerd in